چهاردهمین جلسه از دوره ششم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره ۶۰ ویژه مسافران و همسفران نمایندگی غزالی مشهد با استادی راهنما مسافرحمید نگهبانی مسافر جمال و دبیری مسافر جمال با دستور جلسه (بزرگداشت اقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان) روز پنج شنبه ۲۱ آبان ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان حمید هستم یک مسافر، از ایجنت محترم و گروه مرزبانی کمال تشکر را دارم که به من اجازه دادند در این جایگاه خدمت کنم. بسیار خوشحالم که در شعبه غزالی حضور دارم. در رابطه با دستور جلسه «دستاوردهای علمی و بزرگداشت جناب مهندس»، باید بگویم که خود آقای مهندس انسان بسیار بزرگی هستند و قاعدتاً از یک انسان بزرگ، دستاوردهای بزرگی نیز رقم میخورد.
صحبت کردن در مورد این موضوع کمی دشوار است. ما در چند جلسه اخیر، مطالب زیادی در مورد روش DST و سیستم ایکس مطرح کردیم و متوجه شدیم که هدف اصلی کنگره ۶۰، درمان اعتیاد بوده است. اما در کنار درمان اعتیاد، توانستهاند روشهایی برای درمان برخی از بیماریهای بزرگ نیز پیدا کنند.
اما سؤال اصلی این است که چرا این دستور جلسه هر سال تکرار میشود؟ آیا قرار است بزرگی آقای مهندس برای من شناخته شود یا قرار است ایشان را بزرگتر از آن چیزی که هستند، نشان بدهیم؟ قطعاً چنین چیزی نیست؛ چون آقای مهندس بهاندازه کافی بزرگ هستند و اثری که از خودشان بهجا گذاشتهاند، در رتبه بسیار بالایی در دنیا قرار دارد.
پس چرا این دستور جلسه تکرار میشود؟ این دستور جلسه تکرار میشود تا من متوجه شوم میراثی که آقای مهندس از خودشان بهجا گذاشتهاند، چقدر بزرگ و ارزشمند است. فهمیدن این موضوع نیاز دارد که کمی از زاویههای دیگری هم به این قضیه نگاه کنیم تا بتوانیم عمق آن را درک کنیم.
من بهعنوان عضوی از خانواده کنگره ۶۰ باید متوجه شوم که چه مسئولیتی بر عهده دارم. اینجاست که معنای واقعی خانواده برای من روشن میشود. باید بدانم قرار است برای کنگره چه کاری انجام بدهم و چگونه این میراث را به افراد بعد از خودم انتقال بدهم. اگر خودم متوجه بزرگی این میراث نشده باشم، چگونه میتوانم آن را به دیگران منتقل کنم؟
مطلبی در کنگره ۶۰ وجود دارد که شاید شما هم بارها در مشارکتها شنیده باشید. دوستان میآیند و دعا میکنند یا تشکر میکنند و میگویند: «خدا را شکر که من در زمانی به دنیا آمدم که آقای مهندس و کنگره ۶۰ حضور دارند.»
چرا چنین دعایی میکنیم؟ به این دلیل که من یک مصرفکننده بودم، زندگی و آینده خودم را خراب کرده بودم و حالا خدا را شکر میکنم که در زمانی زندگی میکنم که مسیر درمان برای من باز شده است.
حالا بیاییم کمی دید خودمان را بزرگتر کنیم. در جزوه جهانبینی، در صفحات ابتدایی، در مورد وسعت دید صحبت شده است. بیاییم کمی وسعت دیدمان را بیشتر کنیم و ببینیم چرا آقای مهندس در این زمان به دنیا آمدند؟ چرا پنجاه سال قبل نیامدند و چرا پنجاه سال آینده نیامدند؟
یعنی اگر امروز آقای مهندس در این جایگاه قرار دارند، علتش چه بوده است؟ بههرحال، سیستم هستی، طبق آموزشهای آقای مهندس، فوقالعاده مهندسیشده و دقیق است. حتماً دلیلی داشته که آقای مهندس در این زمان حضور پیدا کردهاند و ما باید کمی به این موضوع فکر کنیم.
اگر آقای مهندس صد سال پیش در این دنیا حضور پیدا میکردند، قرار بود چه چیزی را درمان کنند؟ در آن زمان موادی مانند تریاک، خشخاش، ماریجوانا و هروئین وجود داشتند و تولید شیشه نیز در مراحل ابتدایی بود که آن هم برای مصارف جنگی تولید میشد.
اگر آقای مهندس در آن زمان حضور داشتند و میخواستند راه درمان اعتیاد را کشف کنند، مردم بیشتر درگیر تریاک و هروئین بودند و حتی ماریجوانا را هم بهصورت تفننی مصرف میکردند.
اما امروز ما با تنوع بسیار زیادی از مواد مخدر و محرکهای صنعتی و سنتی روبهرو هستیم. وقتی صحبت از موادی مانند دلار، کیمیکال، برونزای، گِرِید یا مرگ خاکستری میشود، شرایط کاملاً متفاوت است.
اگر آقای مهندس صد سال پیش روش درمان را کشف کرده بودند، امروز با این تنوع مواد مصرفی، اندیشمندان، پروفسورها و متخصصان مختلف میتوانستند آن روش را زیر سؤال ببرند و بگویند این روش فقط برای تریاک بوده است؛ پس برای مواد جدید چه باید کرد؟ در نتیجه، ممکن بود آن روش منسوخ شود.
از طرف دیگر، اگر آقای مهندس صد سال آینده به دنیا میآمدند، شرایط باز هم متفاوت بود. امروز نزدیک به سیصد نوع ماده مصرفی و مخدر در دنیا وجود دارد که تعداد کمی نیست. شاید پنجاه سال دیگر این تعداد به ششصد نوع برسد. از کجا میدانیم؟ شاید نیمی از دنیا درگیر این موضوع شوند و کار بسیار سختتر شود.
پس این یکی از دلایلی است که نشان میدهد آقای مهندس باید در همین زمان حضور پیدا میکردند.
اما مطلب مهمتر چیست؟ آقای مهندس همیشه در صحبتهایشان میگفتند که هدف اصلی کنگره، درمان اعتیاد است؛ اما کنگره کارهای مهمتری از درمان اعتیاد هم انجام میدهد. چون درمان اعتیاد برای کنگره ۶۰ تقریباً مثل آب خوردن شده است و موضوع مهم دیگر، پیدا کردن راه درمان بیماریهایی است که تا امروز لاعلاج شناخته میشدند.
آقای مهندس روی این بخش نیز کار میکردند و مقالات مختلفی ارائه دادند. اگر بخواهیم با دقت بیشتری به این موضوع نگاه کنیم، میبینیم که ایشان همیشه در صحبتهایشان به نمونههای جانوری اشاره میکنند که برای بررسی به دانشگاه بریستول انگلستان فرستاده میشوند.
در آنجا با استفاده از دستگاه میکرواری، ژنها را بررسی میکنند تا مشخص شود چه تغییراتی در آنها ایجاد شده است. دستگاه میکرواری در سال ۱۳۵۹ اختراع شده است. از سال ۱۳۵۹ تا ۱۳۸۳، از این دستگاه در نمونههای آزمایشی استفاده میشد.
از سال ۱۳۸۳ تا ۱۳۸۷، این دستگاه استانداردسازی شد و از آن زمان تا سال ۱۳۹۵، بهتدریج به بهترین سطح کارایی خود رسید. یعنی سالها روی این دستگاه کار کردند، آن را بهروزرسانی کردند، ایرادهایش را برطرف کردند و مراحل استانداردسازی را پشت سر گذاشتند تا به بهترین بهرهوری برسد.
نکته جالب اینجاست که آقای مهندس از چه زمانی ارائه مقالات پزشکی را آغاز کردند؟ از سالهای ۱۳۹۴ و ۱۳۹۵. اگر پنجاه سال قبل آقای مهندس به دنیا آمده بودند، آیا اصلاً میتوانستند درباره بیان ژنها صحبت کنند؟ آیا کسی مفهوم چنین موضوعی را درک میکرد؟ قطعاً شرایط علمی آن زمان با امروز متفاوت بود.
بنابراین، آقای مهندس در بهترین زمان در این دنیا حضور پیدا کردند. به فضل الهی، وقتی صحبت از مهندسی خلقت میشود، اینجاست که عظمت و دقت این مهندسی خودش را نشان میدهد. اینجاست که یک انسان بزرگ به نام آقای مهندس میآید و درباره موضوع مهمی صحبت میکند.
ایشان مطرح میکنند که علوم از یک منبع سرچشمه گرفتهاند، سپس شاخهشاخه شدهاند و حالا زمانی رسیده است که برای حل مشکلات، دوباره باید این علوم به یکدیگر پیوند بخورند و به یک منبع مشترک برسند.
دستگاه میکرواری را مهندسان ساختند و پزشکان از آن استفاده کردند؛ اما ارتباط و همکاری لازم میان این دو حوزه بهاندازه کافی شکل نگرفت. آقای مهندس بهعنوان یک مهندس الکترونیک وارد جامعه پزشکی شدند و این موضوع را مطرح کردند که اگر قرار است بیماریها درمان شوند، باید علوم به یکدیگر پیوند بخورند و پزشکی و مهندسی در کنار هم قرار بگیرند.
وقتی از این زاویه به موضوع نگاه میکنیم، قضیه کمی متفاوت میشود. اینجاست که بزرگی این میراث برای من نمایانتر میشود و متوجه میشوم مسئولیتی که بر عهده دارم، مسئولیت بسیار بزرگی است.
موضوع فقط درمان اعتیاد من، بهتر شدن حالم یا این نیست که بتوانم بهعنوان یک همسر یا عضو خانواده، زندگیام را سر و سامان بدهم. این یک میراث ارزشمند است که من باید برای حفظ، نگهداری و ارتقای آن تلاش کنم. باید تلاش کنم تا این میراث به تمام دنیا منتقل شود. بنابراین، وظیفه بزرگی بر عهده من است.
حالا سؤال این است که من در قبال این وظیفه چه کاری انجام میدهم؟
آقای مهندس همیشه درباره هوش مصنوعی و گاهی هم درباره چتجیپیتی صحبت میکردند. من هم چند روز با چتجیپیتی کار کردم و کلنجار رفتم تا ببینم در نهایت، تعداد مقالاتی که آقای مهندس از طرف کنگره ۶۰ به دنیا ارائه کردهاند، چقدر است.
چون آمار دقیقی در اختیار نداشتیم و در سایت کنگره هم فقط تعدادی از مقالات بهعنوان نمونه قرار گرفته بود، سایتهای مختلف را بررسی کردیم. من سایت کنگره و سایت ریسرچگیت را در اختیار هوش مصنوعی قرار دادم و بعد از بررسی و جمعبندی اطلاعات، به آمار مشخصی رسیدیم.
بر اساس این بررسی، تا آن زمان ۲۲ مقاله در سایت ریسرچگیت ثبت شده بود و ۱۴ مقاله نیز در سایت اوپنالکس ثبت شده بود که ۱۰ مورد از آنها داوری شده بودند.
وقتی صحبت از داوری مقاله میشود، همانطور که خود آقای مهندس قبلاً توضیح دادهاند، منظور این است که گروهی از بزرگان علمی دنیا، دانشمندان، پروفسورها، پزشکان و متخصصان جمع میشوند و درباره آن مقاله بحث و بررسی میکنند و نظر تخصصی خودشان را ارائه میدهند.
البته سایر مقالاتی هم که در این دو سایت ثبت شدهاند، از مراحل و فیلترهای بسیار سختی عبور کردهاند و آزمایشهای مختلفی را پشت سر گذاشتهاند تا به مرحله ثبت رسیدهاند؛ اما زمانی که مقاله وارد مرحله داوری میشود، داستان متفاوت خواهد بود. مقالاتی که داوری میشوند، میتوانند در مسیر انتشار علمی قرار بگیرند.

در همین ارتباط، در کنفرانسی که بهصورت مجازی در میامی برگزار شده بود، درباره فنتانیل صحبت کردند. موضوع اصلی کنفرانس، فنتانیل بود و در آنجا مطرح شده بود که هنوز مفهوم و ماهیت اعتیاد بهدرستی شناخته نشده است.
بزرگی این میراث به این بستگی دارد که من چقدر بتوانم آن را درک کنم و چقدر از آن را در زندگی خودم به اجرا دربیاورم. اینکه از آموزشهایی که آقای مهندس به من دادهاند، چقدر استفاده میکنم، بسیار مهم است.
مهم است که از این به بعد چگونه حرکت کنم. تا امروز خود آقای مهندس حضور داشتند. البته درست است که اکنون حضور فیزیکی ندارند، اما در واقع، آقای مهندس همچنان حضور دارند؛ ما یاد گرفتهایم که ایشان درون من، درون شما و درون تکتک ما حضور دارند.
هر جایی که من از آموزشهای کنگره استفاده کنم تا بتوانم در زندگی شخصی، در جامعه و در کنگره در تعادل باشم، این را مدیون آقای مهندس هستم. آنجاست که حضور آقای مهندس را احساس میکنم و چراغ راه ایشان روشن میماند.
البته به شرطی که همیشه فقط به زبان از ایشان یاد نکنم، بلکه این یاد کردن در عمل هم دیده شود. بسیار مهم است که آموزشها را به عمل تبدیل کنیم.
انتقال چیزهایی که یاد میگیریم به دیگران، کار سختی است؛ اما باید از یک جایی شروع کنیم. اگر تا امروز این کار را انجام ندادهایم، باید از همین حالا شروع کنیم. بههرحال، این میراث ارزشمند در اختیار ما قرار گرفته است و باید از آن مراقبت کنیم.
اینجاست که معنای خانواده برای من روشن میشود؛ اینکه من بهعنوان عضوی از این خانواده، چه مسئولیتی دارم و قرار است چه کاری انجام بدهم.
در کلام آخر میتوانم بگویم که درست است آقای مهندس حضور فیزیکی در بین ما ندارند، اما یک مسیر فکری از خودشان بهجا گذاشتهاند. در این مسیر فکری، برداشت صحیح بسیار مهم است. تجربه کردن، سؤال پرسیدن و تحقیق کردن نیز اهمیت زیادی دارد.
در وادی هفتم، درباره شناخت راه و مسیر درست صحبت میشود. هدف، درمان اعتیاد و انسانسازی بوده است. آقای مهندس میگویند هدف من پرورش استاد بوده است؛ اما در مسیر رسیدن به این هدف، دستاوردهای ارزشمندی مانند درمان بیماریها نیز بهدست آمده است.
آقای مهندس این مسیر فکری را برای من باز کردهاند تا بتوانم از آن استفاده کنم. من یاد گرفتهام که از دل تخریبها و خرابیها میتوان سازندگی به وجود آورد. یاد گرفتهام که هیچکس را صرفاً بر اساس گذشتهاش قضاوت نکنم و بدانم هر انسانی فرصت دوبارهای دارد تا بتواند زندگی خودش را از نو شروع کند.
اما نکته مهم این است که وقتی دوباره زندگیام را شروع کردم، چگونه زندگی میکنم؟ این گوهر وجودی که به لطف آقای مهندس به من بازگردانده شده است، چگونه از آن نگهداری میکنم و برای حفظ و ارزشمندتر کردن آن چه کاری انجام میدهم. از اینکه با سکوت خودتان به صحبتهای من گوش کردید سپاسگزارم.
مرزبان خبری: مسافر مهدی
عکاس: مسافر محمد لژیون ششم، تایپ: مسافر مرتضی لژیون یکم، مسافر محمد لژیون ششم
ویراستاری و ارسال خبر: مسافر مهدی لژیون یکم
گروه سایت نمایندگی غزالی مشهد
- تعداد بازدید از این مطلب :
71