اولین جلسه از دوره نهم جلسات لژیون سردار نمایندگی شفا، مشهد، با نگهبانی پهلوان مسافر حسین، استادی پهلوان محترم مسافر جواد، دبیری مسافر هادی و خزانهداری مسافر حمید، با دستور جلسه "متد DST و تجربه من از سایر روش ها " روز پنج شنبه 1405/8/21 رآس ساعت 15:30 برگزار شد.

سخنان استاد: سلام دوستان جواد هستم یک مسافر.
در ابتدا، یاد و خاطره دانشمند بزرگ قرن، جناب آقای مهندس دژاکام را گرامی میداریم.
خدا قوت و دستمریزاد عرض میکنم خدمت نگهبان، دبیر و خزانهدار دوره قبل لژیون سردار نمایندگی شفا؛ پهلوان جواد، دنور عطا و دبیر محترم، مسافر محمد. از خداوند میخواهم به این عزیزان توفیق دهد تا همچنان بتوانند در مسیر خدمتگزاری قدم بردارند. مطمئناً خدمات آنها مورد قبول خداوند قرار خواهد گرفت.
در ادامه، به پهلوان حسین، آقا هادی عزیز و آقا حمید عزیز تبریک عرض میکنم. امیدوارم بهزودی مراحل خدمتگزاری خود را آغاز کنند و تمام توان و وقت خود را در مسیر خدمت در لژیون سردار قرار دهند و انشاءالله با افتخار، شال خدمتگزاری را بر دوش بکشند.
همچنین کسب جایگاه پهلوانی را به پهلوان محترم و راهنمای عزیز، آقای مرتضی روحانی، تبریک عرض میکنم. امیدوارم این زنجیره خدمت و پهلوانی در نمایندگی ما همچنان ادامهدار باشد. این نمایندگی به پرورش پهلوانان و انسانهای بخشنده معروف است و مطمئناً با تلاش و کوشش ایجنت محترم، مرزبانان عزیز و تمامی اعضای نمایندگی، روزبهروز بر تعداد سرداران و پهلوانان این نمایندگی افزوده خواهد شد.
خوشحالم که بار دیگر در چنین جمعی حضور داریم و در کنار یکدیگر نشستهایم. موضوع جلسه امروز، «DST و تجربه من از سایر روشها» است.
من تجربه روشهای مختلف را دارم و میخواهم درباره تفاوت روش DST با سایر روشها صحبت کنم. روش DST، روشی برای درمان اعتیاد است؛ اما تجربه من نشان داده است که تفاوت آن با سایر روشها، بسیار فراتر از مسئله درمان سو مصرف مواد است.
ما بارها در روشهای دیگر برای قطع مصرف مواد اقدام کردیم و ترک را تجربه کردیم؛ اما در نهایت، بسیاری از داشتههای خود را از دست دادیم. در مقابل، با روش DST نهتنها توانستیم مواد مصرفی خود را کنار بگذاریم، بلکه چیزهای بسیار ارزشمند دیگری نیز به دست آوردیم.
البته پیش از ادامه صحبت، لازم میدانم بار دیگر به دوستانی که به جایگاههای جدید خدمت و پهلوانی رسیدهاند، تبریک بگویم.
امروز میخواهم درباره DST و نقش آن در لژیون سردار صحبت کنم و امیدوارم دوستان نیز در این زمینه مشارکت کنند.
همه ما میدانیم که در کنگره ۶۰، در لژیونهای مختلف، از جمله لژیونهای مواد، سیگار و تغذیه سالم، درباره روش DST صحبت میشود. همه شما بهخوبی از نقش این روش در زندگی افرادی که در کنگره آموزش میبینند، آگاه هستید.
این روش چه تغییر بزرگی در زندگی انسانها ایجاد کرد! انسانهایی را که روزگاری در شرایط بسیار نامناسبی قرار داشتند، به افرادی تبدیل کرد که امروز میتوانند منشأ خیر و محبت باشند.
اگر بخواهیم کمی فراتر از مسئله اعتیاد نگاه کنیم، باید به تغییراتی توجه کنیم که در درون انسانها اتفاق افتاده است.
زمانی حال زمین خراب بود. هر جا که میرفتی، فقر، کینه، قضاوت و بسیاری از صفات نامطلوب را میدیدی. حال آسمان هم خراب بود. هر انسانی با هر خلقوخو و ویژگیای که در این دنیا داشت، تصور میکرد پس از رفتن از این جهان نیز با همان شرایط روبهرو خواهد شد.
نمیدانم چه اتفاقی افتاد و چه تصمیمی گرفته شد که انسانی به نام حسین دژاکام وارد این مسیر شد و توانست صورتمسئله اعتیاد را حل کند.
امروز حال زمین در حال بهتر شدن است و باور کنید حال آسمان هم در حال بهتر شدن است. بخشش در حال گسترش است؛ عشق، محبت، دوست داشتن و مهربانی در حال بازگشت به زندگی انسانهاست.
در گذشته، بسیاری از افراد به یکدیگر میگفتند «دوستت دارم»، اما این کلام همیشه از قلبشان برنمیآمد. گاهی فقط جملهای بود که گفته میشد، اما در عمل، نشانی از محبت دیده نمیشد.
اما امروز در این جمع و در بسترهای آموزشی کنگره، وقتی انسانی به دیگری میگوید «دوستت دارم»، این کلام از عمق وجود او سرچشمه میگیرد. قلبش میتپد تا بتواند به دیگری کمک کند، در زندگی او تأثیرگذار باشد و حال انسانی دیگر را بهتر کند.
اگر قرار است حال انسانها در عالم دیگر نیز خوب باشد، باید از همینجا شروع کنیم. ما باید در اینجا تأثیرگذار باشیم، حال خودمان را خوب کنیم، از خودخواهی عبور کنیم و به فکر دیگران باشیم.
مهندس در یکی از صحبتهای اخیرشان درباره عالم غیب و تأثیر حس و حال انسان در آن جهان صحبت کردند. اگر حس و حال انسان در این دنیا درست نباشد، در عالم دیگر نیز نمیتوان انتظار شرایط متفاوتی داشت.
واقعیت این است که بسیاری از ما در گذشته جایگاه و پناهگاهی نداشتیم. دیگران شاید به زبان میگفتند دوستمان دارند، اما در عمل چنین محبتی را احساس نمیکردیم. دلیل مهمی هم داشت: خودمان، خودمان را دوست نداشتیم.
کنگره از محبت و دوست داشتن صحبت میکند. روش DST کمک کرد تا محبت درونی انسانها دوباره زنده شود و خلقوخو و نگرش آنها تغییر کند.
مهندس درباره تغییر بیان ژن نیز صحبت کردهاند و مقالات و مطالب علمی متعددی در این زمینه ارائه دادهاند. اما سؤال من این است: چه اتفاقی افتاد که فراتر از درمان اعتیاد، چنین تحولات بزرگی در زندگی جواد، اسماعیل، محسن و بسیاری دیگر از انسانها رقم خورد؟
چرا افرادی که روزگاری پول و دارایی برایشان اهمیت بسیار زیادی داشت و با هزاران زحمت تلاش میکردند دارایی خود را افزایش دهند، امروز با میل و رغبت میبخشند و در امور خیر مشارکت میکنند؟
اینها از معجزات و دستاوردهای روش DST است. امیدوارم همکاران و راهنمایان محترم نیز در مشارکتهای خود درباره بخشش و تأثیر آن صحبت کنند.
روش DST چنین اتفاقاتی را رقم زد؛ اما بسیاری از روشهای دیگر، بهجای آنکه انسان را به خودش نزدیک کنند، او را از خودش دور کردند.
بدترین اتفاقاتی که در زندگیام رقم زدم، مربوط به زمانهایی بود که برای ترک اعتیاد به روشهای مختلف اقدام کردم. در آن دوران، از تعادل فکری، روحی و روانی خارج میشدم و اتفاقات ناخوشایندی را در زندگی خود رقم میزدم.
همیشه از چالهای بیرون میآمدم و به چاهی عمیقتر میافتادم. از یک مشکل عبور میکردم و با مشکلات بزرگتری روبهرو میشدم. انگار همیشه در تاریکی و ظلمات بودم؛ جایی که نه آموزشی وجود داشت، نه روشنایی و نه راهی برای حرکت.
روش DST در ابتدا برای درمان اعتیاد به وجود آمد، اما امروز از خودم میپرسم: آیا فقط اعتیاد و مصرف مواد ما درمان شد؟ آیا تنها دستاورد ما این بود که دیگر مواد مصرف نکنیم؟
قطعاً پاسخ منفی است. ما چیزهای بسیار بیشتری آموختیم.
در کنگره، درباره صور پنهان انسان صحبت میشود؛ بخشی از وجود ما که بهراحتی قابل مشاهده و تشخیص نیست. هیچکس بهسادگی نمیتواند تشخیص دهد که در درون یک انسان چه عیبها، بیماریها و مشکلاتی وجود دارد.
کار کردن روی صور پنهان، کار دشواری است؛ اما روش DST علاوه بر اینکه به سلامت جسم ما کمک کرد، زمینه درمان و اصلاح بسیاری از مسائل درونی ما را نیز فراهم کرد.
ما توانستیم از حسادت، بخل، خساست، کینه و بسیاری از صفات نامطلوب عبور کنیم.
چرا حال زمینی ما بهتر شد؟ چرا حتی در خواب نیز احساس آرامش بیشتری داریم؟ چرا دیگر مانند گذشته خوابهای پریشان نمیبینیم؟ چرا در خواب هم بخشنده هستیم و تصاویر زیبا و رنگارنگ میبینیم؟
اینها سؤالهایی هستند که باید درباره آنها فکر کنیم. روش DST چه تغییری در وجود ما ایجاد کرد که امروز میتوانیم چنین شرایطی را تجربه کنیم؟
چه اتفاقی افتاد که امروز بیش از صد و پنجاه نفر در چنین جمعی کنار یکدیگر نشستهاند؟ چه چیزی باعث شد انسانها با این شور و اشتیاق دور هم جمع شوند و برای بهتر شدن حال یکدیگر تلاش کنند؟
طبق گزارش دبیر محترم و خزانهدار عزیز، مبلغ گلریزان به بیش از شش میلیارد رسیده است. شنیدن چنین ارقامی برای هر کسی آسان نیست؛ اما هر گوشی توان شنیدن این پیام را ندارد و هر قلبی آمادگی درک چنین بخششی را پیدا نمیکند.
در این جمع، تعداد زیادی از مسافران سفر اول نیز حضور دارند. ما در جمعهای بسیار بزرگتر هم گاهی شاهد چنین میزان مشارکت و بخششی نبودهایم.
گاهی فردی خودش بدهکار است، چک دارد و با مشکلات مالی روبهروست، اما در اینجا با تعهد و مسئولیتپذیری وارد میدان میشود. ممکن است چک ندهد، اما تعهد میدهد؛ برای انجام مسئولیت خود قدم برمیدارد و به عهدی که بسته است، پایبند میماند.
DST چه کرد؟ ما را متعهد کرد.
انسان متعهد، انسان عاشق است. کسی که عاشق میشود، مسئولیتپذیر نیز میشود. این روش به ما کمک کرد تا علاوه بر اینکه نگهبان جسم خودمان باشیم، نگهبان و مراقب حال و جسم بسیاری از انسانهای دیگر نیز باشیم.
اگر امروز صاحب کلیدی شدهام، نباید آن را فقط برای خودم نگه دارم. باید این کلید را در اختیار دیگران نیز قرار دهم تا قفلهای زندگی آنها و مشکلات جسمی، روحی و روانیشان باز شود و بتوانند مسیر تازهای را آغاز کنند.
این اتفاق بسیار شیرین و ارزشمند است؛ اتفاقی که شاید در آینده، در داستانها و تاریخ نیز از آن یاد شود.

روزی خواهند گفت جمعیتی وجود داشت به نام احیای انسانی کنگره ۶۰؛ جمعیتی که معلمی بزرگ و دانشمندی فرزانه داشت و در ادامه، رهجویانی پرورش داد که توانستند اتفاقات بزرگی را رقم بزنند.
تمام این اتفاقات به دست تکتک افرادی رقم خورد که امروز روی این صندلیها نشستهاند و در آینده نیز افراد دیگری جای آنها خواهند نشست.
چرا یک عضو لژیون سردار متعهد است؟ آیا صرفاً به دلیل شال نارنجیرنگی است که بر گردن دارد؟ خیر. مسئولیتی به او سپرده شده است و او وظیفه دارد آن را بهدرستی انجام دهد. آموزشی که دریافت کرده است، باید به دیگران انتقال دهد و آن را ترویج کند.
مطمئناً اعضای لژیون سردار و کسانی که در این جایگاه قرار میگیرند و خدمت میکنند، این موضوع را با تمام وجود احساس میکنند.
به اعتقاد من، این افراد در ضلع جهانبینیِ مثلث درمان کنگره ۶۰ قدم برمیدارند و حرکت میکنند. ما با سه ضلع جسم، روان و جهانبینی روبهرو هستیم.
نمیتوانیم بهراحتی بگوییم جهانبینی یک فرد چقدر است. هیچکس نمیتواند میزان جهانبینی انسان دیگری را اندازهگیری کند؛ اما خود آن فرد میتواند با نگاه به درونش، درباره میزان رشد و تغییرات خود قضاوت کند.
خود جواد میتواند با خودش بنشیند و حسابوکتاب کند که در مسیر جهانبینی چقدر پیشرفت کرده است.
وقتی از مهندس گل رهایی میگیریم، جسم و روان ما به تعادل نزدیک میشود؛ اما آیا از خودمان رضایت داریم؟ آیا در درون خودمان نیز تغییر کردهایم؟ آیا توانستهایم از صفات نامطلوب عبور کنیم؟
این همان صور پنهان است که بهسادگی دیده نمیشود.
آنچه در اینجا آشکار است، همین دورهم جمع شدنها، صحبت کردن استاد، پیام نگهبان، گزارش دبیر و ارائه آمار خزانهدار است. اینها بخش آشکار ماجرا هستند؛ اما بخش پنهان این اتفاقات چیست؟
در ابتدای صحبتم گفتم اگر حال زمین آرام شود، آسمان نیز آرام خواهد شد و حال ساکنان آن بهتر میشود. این اتفاق به دلیل تغییراتی است که در آشکار و پنهان وجود انسانها رقم میخورد.
گروهی از انسانها در این مسیر قدم گذاشتهاند و علاوه بر اصلاح خود، در تلاشاند تا به دیگران نیز کمک کنند.
در قرآن کریم آمده است: «الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ»؛ یعنی کسانی که به غیب ایمان دارند.
غیب همان چیزی است که با چشم ظاهری دیده نمیشود؛ همان بخش پنهانی که درباره آن صحبت میکنیم.
در مثلث جهانبینی نیز با سه ضلع عشق، عقل و ایمان روبهرو هستیم.
چه کسی میتواند بگوید میزان ایمان یک فرد چقدر است؟ هیچکس نمیتواند بهطور دقیق چنین چیزی را اندازهگیری کند؛ اما خود انسان میتواند در درونش به این موضوع پی ببرد.
ما زمانی که در مسیر جهانبینی حرکت میکنیم، باید به میزان ایمان خود نیز توجه داشته باشیم. باید ببینیم چقدر به کارمان، راهی که انتخاب کردهایم، استادانمان، نوشتارهای آموزشی و آموزشهایی که دریافت میکنیم، ایمان داریم.
ما در مسیری قدم گذاشتهایم که شاید دیگران تمام ابعاد آن را نبینند و درک نکنند؛ اما خودمان و خداوند از آن آگاه هستیم.
البته رسیدن به این جایگاه مستلزم آن است که سفر جسمی خود را بهدرستی انجام دهیم. باید سفر اول را درست طی کنیم تا پس از حدود ده یا یازده ماه، به گل رهایی برسیم، از بند اعتیاد آزاد شویم و روانمان به تعادل برسد.
پس از آن، فرصت ورود به عرصه جهانبینی و حرکت در مسیر ایمان نیز برای ما فراهم خواهد شد.
مطمئناً اگر سفر جسمی خود را درست انجام دهیم، عشق را نیز تجربه خواهیم کرد. اگر در سفر اول درست حرکت کنیم، به ایمان و باور عمیقتری خواهیم رسید.
اگر این دو ضلع را بهدرستی در خود پرورش دهیم، میتوانیم در منطقه امن قرار بگیریم.
وقتی انسان در منطقه امن قرار میگیرد، دیگر با هر بادی متزلزل نمیشود. شک و تردید بهراحتی او را از مسیر خارج نمیکند. او به راه خود ایمان دارد و فقط به حرکت، پیشرفت و رسیدن میاندیشد.
اما رسیدن به چه چیزی؟
رسیدن به حقیقت، رسیدن به خداوند و در نهایت، شناخت بهتر خویشتن.
در چنین مسیری، انسان دیگر به دنبال خواستههای سطحی و زودگذر نیست؛ بلکه تلاش میکند خودش را بهتر بشناسد، به آرامش برسد و در مسیر رشد و تعالی حرکت کند.
از اینکه به صحبتهای من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم.

- تعداد بازدید از این مطلب :
109