پنجمین جلسه از دور نهم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی آزادشهر ویژه مسافران و همسفران با استادی مسافر عبدالله، نگهبانی مسافر رضا و دبیری موقت مسافر منصور با دستور جلسه " بزرگداشت جناب آقای مهندس دژاکام و دستاوردهای ایشان " پنجشنبه ۲۱ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
ابتدا از راهنمای خودم، حسین آقا، تشکر می کنم که بنده را لایق دانستند تا در این جایگاه خدمت کنم و از خدمت خودم آموزش بگیرم.
در مورد دستور جلسه «DST» و تجربه خودم، اول این را بگویم که کنگره یک شکل از زندگی است که ما قبلا بیرون از اینجا هم داشتیم و در خیلی چیزها تجربه داشتیم. اینکه می گویند DST کل کنگره را برای همه چیز ساده سازی کرده، باید بگویم DST چیز پیچیده ای نیست. شاید اوایل بگوییم چه روشی است یا پیچیدگی دارد، ولی اصلا پیچیدگی خاصی ندارد. اینکه داروی مناسب، زمان مناسب و مقدار مناسب را چه کسی تعیین می کند، طبق تجربه، بنیان کنگره ۶۰ به این روش دست پیدا کرده و همین انتقال پیدا کرده است. با کلی آزمایش و تجربه و خیلی گفتنی، این چیزها را به دست آورده اند.
در مورد DST که تدریجی انجام می شود، خیلی ها شاید جبهه بگیرند و بگویند ده ماه، یازده ماه زمان زیادی است. مثلا چرا یک دفعه انجام نشود. این در ماشین ها و چیزهای مکانیکی هم شاید همین اتفاق بیفتد. اگر بخواهیم علمی به قضیه نگاه کنیم، شما یک ماشین را نمی توانی یک دفعه از دنده خلاص بندازی و با دنده پنج حرکت کنی. آرام آرام باید ماشین شتاب بگیرد، از دنده دو و سه همین جوری به آن اضافه شود. برعکسش هم همین است؛ برای کم کردن سرعت هم همین طور است.
ما مصرف کنندگان هم فقط جسممان را در نظر بگیریم، که فرق داریم با بقیه همسفرها و کسانی که بیرون از اینجا مصرف کننده نبودند. ما همین جوری تدریجی و آروم آروم اعتیاد پیدا کردیم،و سیستم ایکس خود را از دست دادیم، تعطیلش کردیم و بدن ما دیگر تولید نکرد و آن ماده را از بیرون وارد کردیم. همین را یک دفعه نمی شود انجام داد. نه فقط در مورد مواد مخدر، بلکه در مورد خیلی مسائل. مثلا یک آدمی که چاق شده، بیرون از اینجا شاید علم آن را نداشته باشند به او بگویند ورزش سنگین بکن و غذا را یک دفعه نخور. یعنی اگر من الان وزن ایده آل من هفتاد یا هشتاد کیلو باشد و یک آدم چهل یا پنجاه کیلویی بخواهد روی پشت من سوار شود، برای من راه رفتنم سخت می شود، چه برسد به ورزش سنگین یا دویدن. پس طرف علم آن را ندارد.
در همه جا سایر روش ها هست. مثلا در مورد تغذیه، وقتی بدن من پنجاه کیلو وزن دارد و یک آدم چاق یا مسن باید مواد غذایی به او برسد پروتئین ها، کربوهیدرات ها و همه نوع مواد غذایی بعد یک دفعه می آید یک دکتری که شاید فقط تجربی و علم آن یک مدرک گرفته و یک چیزی به او گفته اند و او هم بدون فکر دارد به ما منتقل می کند. این یک جایی امکانش هست پوکی استخوان سراغ من بیاید یا فقر غذایی سراغ من بیاید. ولی در مورد کنگره، همه اینها تجربه شده است.
اینکه می گویند به تدریج و آرام، در مورد خیلی مسائل است. شما در مورد خدمت کردن هم همین را ببینید. یک دفعه مثلا من وارد کنگره شدم و با محیط آشنا نیستم. اتفاقا به صورت تجربی به یکی از دوستانمان بیرون گفتم که من خیلی دوست دارم پارک بیایم و جمع را دوست دارم. گفت اصلا صحبت جمع و اینها نیست؛ شما باید اول یک دو تا سوال کوچولو ازش بپرسی. گفتم شما می دانی دیده بان رابط کیست یا دیده بان کیست؟ گفتم اینها را باید یاد بگیری. اگر در پارک با یکی از اینها مواجه شدی، بدانی چه جایگاهی دارد. مثلا یک سفر اولی الان می آید و می گوید فلانی وایستاده نگهبان، چه فرقی با من دارد؟ من از او بهتر حرف می زنم. ولی او به همین روش DST به تدریج آمده، خدمت انجام داده، سفرش را درست انجام داده و پله پله است که می گویم جایگاه را به دست می آوریم.
در مورد جهان بینی هم، اینجا ما فهمیدیم جدا از جسم، برای درمان به جهان بینی هم احتیاج هست. جهان بینی هم همان علم است. در مورد همسفرها بخواهم یک نکته بگویم: بیرون از اینجا یک آدمی که از نظر رفاه شاید خیلی پولدار هم است و همه چیزش تکمیل است، ولی اصلا از آن زندگی راضی نیست. این دلیل دارد، چون اذیت نشده. ولی در مورد مصرف کنندگان، ما خوشبختانه خانواده ها را خیلی اذیت کردیم و بیرون از اینجا برایشان عجیب است که چرا. نه فقط کنگره، بلکه همسر یک مصرف کننده، دختر یک مصرف کننده یا بچه مصرف کننده راحت با این موضوع کنار می آید. و این هم به تدریج بوده؛ هیچ مصرف کننده ای روز اول نیامده بگوید من شیشه مصرف می کنم، کارتن خوابم یا دزدم یا هر ضد ارزش دیگری. این به مرور زمان بوده. شاید بوی سیگار را از طرف حدس زده باشند که آیا احتمال سیگار کشیدنش هست یا نه، و همان هم باز حدس بوده، نه اینکه طرف مطمئن بگوید آقا سیگار است. شاید یکی کنارش کشیده و لباس هایش بو گرفته. و این هم به مرور زمان و به صورت تدریجی است که طرف آن نقطه تحمل برایش به وجود می آید.
یک موضوع دیگر که اینجا پیش می آید این است که به کوچکترین چیزها شاید قانع باشد. یعنی طرفی که انقدر اذیت شده، شاید با کوچکترین تغییر مسافرش خیلی برایش لذت بخش شود. ولی طرفی که سختی را نکشیده و همه چیز برایش فراهم بوده، آن خوشبختی را شاید کمرنگ تر ببیند. خلاصه بخواهیم بگوییم، برای رسیدن به طبقه پنجم بهشت باید اول طبقه چهارم جهنم را تجربه کنید. در همه چیز هم همین است؛ در مورد وسایل بی جان و طبیعت. این نیست که یک دفعه بعد از بهار وارد زمستان بشویم. به مرور هوا گرم می شود و به مرور هوا سرد می شود. و این است که برای ما می گویند و آن نقطه تحمل به وجود می آید.
این روش DST هم وقتی می گویند مقدار مناسب، داروی مناسب و زمان مناسب، کلی روی آن تحقیق و کار انجام شده است. توصیه من از تجربه خودم این است که اگر گوش به فرمان باشیم، برای سفر انجام دادن آن خواسته باشد و آن سیستم DST را درست اجرا کنیم، راهنما می گوید و آن اعتماد را به ما می کند. شربت دست خودمان است و مثل جاهای دیگر نیست که زور و خیلی چیزها بالای سرمان باشد. اگر درست انجام شود، آن مقدار، زمان و دارو را هم اعتماد کنیم. این نیست که راهنما بگوید شما قوطی بخور و من بگویم به من سازگار نیست و می خواهم بروم متادون بخورم. فرض مثال دقیقا بیشترین سازگاری را دارد. کلی کار و تحقیق انجام شده و نمونه اش همین سندهای بی نقصی است که اینجا نشسته اند؛ از مرزبان های محترم، راهنماهای محترم، نگهبان، دبیر و همه عزیزانی که اینجا دارند خدمت می کنند. دقیقا یک روزی مصرف کننده بودند و سیستم شبه افیونی شان از کار افتاده بود و دقیقا با همین روش DST بوده که توانستند جسمشان را درمان کنند. در ادامه هم این جهان بینی است که کمک حال تان می شود تا آن وسوسه و اینها اصلا سراغتان نیاید.
آن جهان بینی بیشترین کمکش این است که شما نه نفرت داری از مواد و نه علاقه مندی. جهان بینی یعنی اطلاعات و دانش خود را بالا ببری، این بیدار شدن دستگاه شبه افیونی را ببینید؛ دیگر اصلا نیازی پیدا نمی کنید که بخواهید از بیرون مواد به بدن بدهید. وقتی خود بدن من دارد به قشنگی و به این زیبایی تولید می کند، دیگر نیازی هم نیست من از بیرون وارد بکنیم .
« تشکر»


عکس و تایپ و تنظیم و ارسال : مسافر عادل لژیون یکم
- تعداد بازدید از این مطلب :
117