جلسه دوم از دوره چهارم لژیون سردار ویژه مسافران کنگره 60 نمایندگی قوچان با نگهبانی مسافر دنورحسین، دبیری مسافر میثم، استادی پهلوان مسافر ابوالفضل با دستور جلسه «روش DST وتجربه من از سایر روش ها » پنجشنبه 21 آبان ماه 1405 ساعت 15:30شروع به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان ابوالفضل هستم مسافر

بزرگان میفرمایند .تکیه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف، مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی، بسیار خوشحالم که بار دیگر در کنار شما عزیزان هستم. امیدوارم بتوانیم با کمک یکدیگر جلسه خوبی داشته باشیم و شعبهای پویا و پرتحرک بسازیم؛ چراکه به هر حال ما قوچانیها شایسته داشتن چنین شعبهای هستیم.عرض کنم که وقتی با تأخیر به جلسه میرسم، احساس میکنم آن انرژی و آمادگی لازم برای صحبت کردن را ندارم و شاید نتوانم بهخوبی از انرژی جلسه بهره ببرم. اما چیزی که ما را در کنگره ۶۰ دور هم جمع کرده، یک هدف مشترک است. من همیشه این موضوع را به اذان تشبیه میکنم؛ همان دعوتی که انسان را به سوی خیر و رستگاری فرامیخواند. به نظر من، جلسات لژیون سردار، جلسات راهنمایان و جلسات خدمتگزاران نیز هرکدام چنین دعوتی هستند. ما در اینجا جمع شدهایم تا کاری انجام دهیم و هرکدام از ما باید بررسی کنیم که چه تواناییهایی داریم و چه کاری از دستمان برمیآید. بستری فراهم شده است و افرادی از ابتدای شکلگیری کنگره، از آقای مهندس و دیدهبانان گرفته تا سایر خدمتگزاران، تلاش کردهاند و این راه را ساختهاند. خوشبختانه امروز این مسیر وجود دارد و من میتوانم بدون آن سختیهایی که گذشتگان تحمل کردند، از آن استفاده کنم؛ مسیری که بسیاری از انسانها در دنیا آرزوی پیدا کردن آن را دارند. دستور جلسه سایر روشهای درمان اعتیاد نیز دقیقاً به همین موضوع اشاره دارد. زمانی که من میخواستم درمان شوم، راه مشخصی وجود نداشت. هزینه میکردم، وقت میگذاشتم و مدتی مصرف نمیکردم، اما دوباره به نقطه اول برمیگشتم؛ درست مانند بازی مار و پله که مقداری بالا میرویم، اما با یک نیش دوباره به خانه سوم برمیگردیم. اما امروز این بستر فراهم شده است. عدهای این راه را ساختهاند و شرایط را مهیا کردهاند. اکنون دعوتی پیش روی ماست که میگوید: بشتابید و برای انجام کار خیر قدم بردارید. من باید از خودم بپرسم در این مسیر چه کاری میتوانم انجام دهم؟ به نظر من، یکی از بهترین کارها این است که ابتدا توانایی خودم را پیدا کنم.ما مصرفکنندگان انسانهای توانمندی بودهایم و هنوز هم هستیم. یادم میآید آقای نوروزپور همیشه در صحبتهایشان به این موضوع اشاره میکردند که فردی که پنج، ده، بیست یا سی سال بهطور مداوم مصرف کرده، از توان و مداومت بالایی برخوردار بوده است. این مداومت خودش نوعی توانایی است. ما در مسیر اعتیاد از توان خود استفاده کردهایم؛ پس میتوانیم همان توان را در مسیر درست به کار بگیریم. ابتدا باید ببینم چه کاری از دست من برمیآید و برای گسترش و افزایش توانمندیهای این مجموعه چه سهمی میتوانم داشته باشم. به نظر من، یکی از عواملی که باعث میشود وارد میدان خدمت نشویم، این است که مسائل را بیش از اندازه برای خودمان بزرگ میکنیم. درست است که درمان اعتیاد، احیای یک انسان و روشن شدن چراغ امید در یک خانواده، کار بسیار بزرگی است؛ اما گاهی نیروهای بازدارنده کاری میکنند که ما از بزرگی این مسئولیت بترسیم و قدمی برنداریم. برای مثال، وقتی صحبت از عضویت در لژیون سردار و پرداخت مبلغی میشود، ممکن است فوراً وارد حسابوکتاب شویم. همه ما گرفتاریها و مشکلاتی داریم. حتی کسی که مشکل مالی ندارد، ممکن است با مشکلات خانوادگی و اقتصادی دیگری روبهرو باشد. نیروهای بازدارنده این مسائل را برای ما بزرگ میکنند و با خودمان میگوییم: اگر این مبلغ را پرداخت کنم، هزینه مدرسه فرزندم چه میشود؟ اگر ماشینم خراب شود، چهکار کنم؟ اگر نیمهشب به پول نیاز پیدا کردم، از کجا آن را تأمین کنم؟ از طرف دیگر، گاهی ارزش کار را کوچک جلوه میدهیم و میگوییم این مبلغ چه تأثیری دارد؟ پرداخت یک میلیون یا پنج میلیون تومان چه تغییری ایجاد میکند؟ در هر دو حالت، اتفاقی که میافتد این است که من توان واقعی خودم را پیدا نمیکنم و در نهایت نیروهای بازدارنده برنده میشوند. ما باید توانایی خودمان را بشناسیم و ببینیم چه کاری میتوانیم انجام دهیم. شاید بتوانم خدمتگزار شوم، راهنما شوم، در بخش مرزبانی خدمت کنم، ساعت سه و نیم صبح بیایم و صندلیها را بچینم یا حتی مبلغی هرچند اندک در مسیر گسترش کنگره کمک کنم. مهم این است که توان خودم را پیدا کنم و آن را در مسیر درست به کار بگیرم. بزرگان میگویند اگر کسی از خداوند پول بخواهد، خداوند پولی ندارد که مستقیماً به او بدهد، بلکه راه پولدار شدن را به او نشان میدهد. اگر کسی سلامتی بخواهد، خداوند راه سلامتی را به او نشان میدهد. ما نیز راههای مختلفی را امتحان کردهایم و در نهایت به بنبست رسیدهایم. اگر پول و امکانات بهتنهایی میتوانستند حال ما را خوب کنند، پس چرا با وجود تمام تلاشهایی که میکردیم، باز هم حال خوبی نداشتیم؟ امروز این راه پیدا شده است. من روزی برای سلامتی و رهایی خودم گریه میکردم و از خداوند کمک میخواستم. خداوند چیزی را مستقیماً در اختیار من قرار نداد، بلکه راه کنگره را از طریق آقای راهچمنی و یکی از دوستان به نام محسن به من نشان داد. پس مهم این است که ما راه را پیدا کردهایم. رمز و راز کشف حقیقت نیز همین است؛ بخشی از راه را خودم باید پیدا کنم و وقتی وارد مسیر شدم، بقیه مسائل در طول راه برایم روشن میشود. من امروز تا حدودی متوجه شدهام که رسالت لژیون سردار چیست. رسالت این لژیون صرفاً دریافت پول نیست. این موضوعی است که باید بهتدریج و در طول مسیر آن را بیشتر درک کنیم. در لژیون سردار هم مسافر سفر اول داریم و هم مسافر سفر دوم. در سفر اول، کاملاً طبیعی است که نگاه انسان بیشتر حسابگرانه باشد. ممکن است با خودم بگویم مبلغی پرداخت میکنم تا در مقابل چیزی دریافت کنم. خود من هم در گذشته چنین تفکراتی داشتم. برای مثال، ممکن بود مبلغی پرداخت کنم و بعد از مدتی اتفاق مالی خوبی برایم بیفتد. حتی گاهی با خودم ارتباطی میان آن اتفاق و مبلغی که پرداخت کرده بودم برقرار میکردم. این اتفاقها ممکن است برای همه ما رخ داده باشد و قصد ندارم آنها را انکار کنم؛ اما موضوع اصلی چیز دیگری است. در سفر دوم، نگاه انسان باید تغییر کند. در این مرحله، مسئله فقط دریافت کردن نیست، بلکه باید صفت بخشندگی در وجود انسان شکل بگیرد. آقای زرکشان میفرمایند: سفر اول، سفر عقل و سفر دوم، سفر عشق است. در سفر اول با عقل و راهنمایی راهنما حرکت میکنیم؛ اما در سفر دوم، حرکت باید از روی عشق و آگاهی باشد. کسی ما را مجبور نمیکند. این یک انتخاب قلبی است. در این مرحله، انسان باید بتواند از حسابگری صرف عبور کند و صفت بخشندگی را در خودش پرورش دهد. البته داشتن خانه، ماشین، همسر، فرزند و امکانات زندگی بسیار خوب است و همه اینها ارزشمند هستند؛ اما مسئله اینجاست که آیا تمام نگاه ما فقط به داشتههای خودمان محدود میشود یا میتوانیم از این مرحله عبور کنیم و بخشندگی را نیز در وجود خودمان جاری کنیم؟ به نظر من، یکی از مهمترین نکاتی که باید همیشه به خودم یادآوری کنم، این جمله است: توان امروز من، تضمین فردای من نیست . ممکن است امروز خانه، ماشین، ثروت، زیبایی، سلامتی و امکانات زیادی داشته باشم؛ اما هیچکدام تضمینکننده فردای من نیستند. آنچه میتواند برای آینده من باقی بماند، کارهایی است که با اختیار و آگاهی انجام میدهم و بخششهایی است که از داشتههای خودم در مسیر درست انجام میدهم. معنای انفاق نیز همین است؛ چیزهایی که در اختیار ما قرار گرفته و میتوانیم با دست خودمان آنها را ببخشیم. همه ما دوست داریم ببخشیم، اما گاهی نیروهای بازدارنده ما را وارد حسابوکتاب میکنند. برای مثال، میخواهم خدمتی انجام دهم، اما با خودم میگویم نیم ساعت دیرتر هم میتوانم بیایم؛ شخص دیگری جای من خدمت میکند. یا میخواهم مبلغی پرداخت کنم، با خودم میگویم فعلاً پول در حسابم بماند تا امتیاز وامم بیشتر شود و بعد آن را به کنگره بدهم. اما چه کسی تضمین کرده است که فردایی برای من وجود داشته باشد؟ به یاد دارم روزی آقای سعید میخواست برای دریافت نشان پهلوانی کارت بکشد. من به ایشان گفتم اجازه بدهید کارها انجام شود و جلسه بعد این کار را انجام بدهیم؛ اما ایشان گفتند بهتر است همین امروز این کار را انجام دهم، شاید بعداً فرصت از دست برود. این نکته بسیار مهمی است؛ زیرا هیچکدام از ما از اتفاقات آینده خبر نداریم. حتی نمیدانیم فردا چه شرایطی خواهیم داشت و آیا فرصت انجام کاری را که امروز میتوانیم انجام دهیم، دوباره خواهیم داشت یا خیر. بنابراین، امروز فرصتی در اختیار ما قرار گرفته است. راه مشخص شده، بستر فراهم است و ما باید از این فرصت استفاده کنیم. اگر با وجود این فرصت و امکانات، قدمی برندارم و از توانایی خودم استفاده نکنم، در حقیقت به خودم جفا کردهام. از اینکه به صحبتهای من گوش کردید، بسیار سپاسگزارم.
تایپ و ویرایش: مسافر رسول لژیون سوم(با استفاده از هوش مصنوعی)
عکاس: مسافرعلیرضا لژیون ششم
ارسال خبر: سایت نمایندگی قوچان
- تعداد بازدید از این مطلب :
181