سومین جلسه از دوره ششم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره 60، نمایندگی امیرکبیر با استادی راهنمای محترم مسافر وحید و نگهبانی مسافر حسین و دبیری مسافر حامد با دستورجلسه DST و تجربه من از سایر روشها در تاریخ 20 آبان 1405 ساعت 17:00 آغاز به کار کرد.
سلام دوستان، وحید هستم یک مسافر.
بنده سپاسگزارم از خداوند بابت تجربه مجدد این جایگاه و از نگهبان و دبیر هم تشکر میکنم که فرصت خدمتگزاری به من دادند.
راجع به این دستور جلسه اگر بخواهم تجربه خودم را بگویم، چون به نظرم دستور جلسه کاملاً برداشت شخصی و تجربه شخصی میتواند باشد، وظیفه من این است که چه در کنگره ۶۰ و چه بیرون کنگره ۶۰ یعنی آن زمانی که من مصرفکننده بودم و فکر میکردم کسی نمی داند که بنده مصرف کننده بودم، در صورتی که همه میدانستند و من ابایی نداشتم و این کار را انجام میدادم — به نظرم الان هم این وظیفه را دارم که وقتی به درمان رسیدم، بیرون با افتخار راجع به آن صحبت کنم. دلیلش هم این است که یک نفر که در دام اعتیاد است یا دارد در این منجلاب دست و پا میزند، بتواند راهش را پیدا کند و به کنگره بیاید، همانطور که این اتفاق برای من افتاد. اگر آقای مهندس آن روزی که به رهایی رسیدند و بیتفاوت از کنار این مسئله میگذشتند، الان ما اینجا نبودیم و این زنجیر ادامه داشت تا به امروز.
یک مسئلهای برای من در دو هفته گذشته اتفاق افتاد که حالا فکر میکنم یکی دو بار هم در لژون راجع به آن صحبت کردم، ولی آنقدر من را به فکر فرو برده در این چند وقت که با دستور جلسه هم بیارتباط نیست. یک دوستی دارم در شیراز. این بنده خدا ، حدوداً یک ماه پیش، به من زنگ زد که میخواهم در یک انتخاباتی شرکت کنم و باید ثبتنام کنم، تا بتوانم در انتخابات شرکت کنم که بتوانم رای بیاورم و آن سمتی که باید بگیرم را بگیرم. مشکل چه بود؟ مشکل این بود که ایشان چند سال مصرفکننده است و در آن انتخابات از او آزمایش میگیرند. فکرش درگیر بود که چیکار کنیم، چیکار نکنیم. گفت این روشی که تو میروی، آن روشی که من میروم، این شکلی است، زمان لازم دارد و این داستانها. گفت که دیر میشود و نمیتوانم. خلاصه دیگر من خبردار نشدم از او تا بعدش زنگ زد و گفت یک راهی پیدا کردم، دارم میروم بیمارستان. یک بنده خدایی هست و میروم آنجا و دو هفته میخوابم و از سلامت میآیم بیرون. با هر کسی هم صحبت کردم گفته اوکی، خوبه. گفتم خب برو به سلامت. گفت میروم درمان میشوم، بعد میآیم در آن جلسات شما. گفتم باشه، خیر انشاءالله.
این بنده خدا رفت و دو هفته من هر از گاهی با خانمش در تماس بودم، به قول معروف با برادرش، جویای احوالش بودم. برگشت، رفت ثبتنامش را انجام داد. من با او تلفنی صحبت کردم. زنگ زد فردا پسفردا و به من زنگ زد. گفتم در چه حالی؟ پر انرژی هم داشت صحبت میکرد، یعنی حالم خیلی خوبه. گفتم در چه حالی؟ گفت رها شدم و بعد از امروز هفده روزه که الان چیزی مصرف نمیکنم، ما در زندگیم همچین تجربهای نداشتم. و بعد گفت که گفتم خب الان یعنی آزمایش منفی میشود. گفت رفتم آزمایشی دادم، یک دونه از پارامترهایش مثبته. رفتم به دکترم گفتم، گفته این مال این قرصه. گفتم مگه قرص میخوری؟ اسم قرصها را که آورد، یعنی فکر میکنم تمام آمینا را داشت، مثل آمیتیتیپتیلین، نمیدانم، همه این قرصها را به او داده بود که این بتواند تغییر بکند. و از همان شبی که قرار بود آن دارو را نخورد تا آزمایشش منفی بشود، حالش بد بود. بعد من با او صحبت کردم، گفتم حالا این روش را رفتی، برو آزمایشهای خودت را انجام بده، اگر کمک خواستی بیا کنگره ۶۰.
بعدش شروع کردم با خودم فکر کردن که کنگره ۶۰ برای من چیکار کرد. بعضی وقتها ما یادمان میرود. من خودم میگویم، من یادم میرود که من روزی که تصمیم گرفتم — از زمانی که من متوجه شدم مصرفکنندهام — دنبال ترک بودم. یعنی فکر میکنم برای همه این اتفاق افتاده؛ از زمانی که متوجه میشویم مصرفکنندهایم، میخواهیم از فرداش ترک بکنیم ولی نمیشود. من خیلی اقدام کردم، به خاطر اینکه تنها مصرف میکردم و خودم به تنهایی هم اقدام میکردم برای ترک و درمان.

اولین اتفاق، سقوط آزاد بود. شنیده بودم سه روز مصرف نمیکنی — حالا آن یکی که چطور فهمیدم مصرفکنندهام، خودش یک جلسه مشارکت میدهد. اولین اقدامی که انجام دادم برای ترک، به قول خودمان سقوط آزاد بود. گفتم من چند روز توی خانه میخوابم و حتی به خانواده اعلام کردم دارم میروم مسافرت. سه چهار روز بعد استراحت بلند شدم و رفتم توی جمع دوستان. اولین کاری که کردم — بعد از آن، اصلاً من گل مصرف نمیکردم، آنقدر حالم بد بود گل مصرف کردم، گل به آن اضافه شد. بعد از گذشت هفته دوباره برگشتم سراغ تریاک. یک سال گذشت، دوباره یک روش دیگر. چه روشی؟ دراگون، قرص داروخانه گیاهی بود به که هندی بود فکر میکنم. رفتم یک مدت با آن دارو، جواب نداد. الان شد دیگر سه تا عید. واقعاً یک چند وقت گذشت، رفتم کلینیک. رفتم کلینیک، همه اینها را هم داشتم تنهایی امتحان میکردم که اصلاً شرایط زندگیام یک مدلی بود که نمیدانستم.
رفتم کلینیک، کلینیک به من متادون داد. بعد از متادون دوباره ادامه دادم، به من ب۲ دادن. و اینکه سال نود و پنج یا شش بود، با همه این موادهایی که اضافه شده و چهار پنج تا شده بود، رفتم انای. نزدیک یک سالم توی انای بودم و به قول گفتنی پاک بودم ولی حالم خوب نبود. این را یادم است. یعنی توی انای میگفتند که باید بروید جلسه بزنید — دوستانی که انای بودند فکر میکنم متوجه بشوند من چی میگویم — روزی سه جلسه من انای میرفتم، یعنی صبح یک جایی میرفتم، ظهر یک جایی میرفتم، شب یک جایی میرفتم، ولی هنوز حالم بد بود.
تا اینکه کنگره را پیدا کردم. کنگره را پیدا کردم، آن زمان من خیلی قدرش را ندانستم. بعد از انای هم که دوباره برگشتم روی مواد، دوباره دکترهای مختلف دیگری را رفتم امتحان کردم. آخرین بار، یعنی من آنتیایکس مصرفی که وارد کنگره ۶۰ شدم این شکلی بود: صبح بلند میشدم یک قرص میخوردم، بعد از صبحانه کوکائین مصرف میکردم، بعد از کوکائین گل مصرف میکردم، بعد از گل طرفهای ظهر بود. آنقدر حالم بد بود و آنقدر که نمیفهمیدم دارم چیکار میکنم، یکم هم محل کارم مشروب داشت، یکم مشروب میخوردم که شرایطم نرمال بشود و بتوانم به بقیه کارهایم برسم. من تا شب پنج مدل مواد مصرف میکردم.
و دیگر اواخرش — این را برای این میگویم که اگر یک نفر میبیند که یکی میآید اینجا شال میاندازد، صحبت میکند، به قول معروف از پای میز درس و مدرسه و دانشگاه نیامده. ما همهمان همدردیم. به امید خودکشی، یعنی اینکه این آخرین مادهای است که من مصرف میکنم و دیگر بیدار نمیشوم. و متأسفانه این اتفاق آن زمان نیفتاد. تا اینکه کنگره را من پیدا کردم. هیچ جایی و هیچ کجا نمی توانست بنده را درمان کند. یعنی خانوادهام حاضر بودند هر کاری که از دستشان برمیآمد انجام بدهند که من حالم خوب بشود، ولی متأسفانه نمیشد و زورشان نمیرسید، تا کنگره 60 را پیدا کردم.
این اتفاقی که این چند روز پیش برای من افتاد باعث شد که یک بار دیگر من مرور بکنم تمام این اتفاقهایی که توی زندگیام افتاده را، و قدر این صندلی، این مکان، این حالی که کنگره به من بخشیده را بدانم. این است که من واقعاً دوباره متولد شدم. اینکه من خودم را دارم میشناسم، اینکه خانوادهام روی من حساب میکنند، اجتماع دارد روی من حساب میکند. توی کنگره به قول معروف میتوانم خدمتگزار یک همدرد خودم باشم. اینها نعمتی است که به سادگی اتفاق نمیافتد و امکان داشت که من الان نباشم توی این دنیا. خدا را سپاسگزارم. امیدوارم که تمام کسانی که بیرون این در دردمندند و دنبال یک راهی میگردند، کنگره ۶۰ را پیدا کنند. من همه را امتحان کردم، واقعاً، ولی هیچکدام به اندازه کنگره ۶۰ حال خوب را به زندگی من برنگرداند.
ممنون که به حرفهای بنده گوش کردید
- تعداد بازدید از این مطلب :
33