English Version
This Site Is Available In English

ساختن یک زندگی

ساختن یک زندگی

وقتی صحبت از درمان اعتیاد می‌شود، اولین چیزی که به ذهن بسیاری از افراد می‌رسد قطع مصرف مواد است، اما من امروز به این نتیجه رسیده‌ام که درمان واقعی چیزی فراتر از قطع مصرف مواد مخدر است. درمان یعنی بازگشت انسان به تعادل، سلامتی، آرامش و توانایی زندگی کردن. در مسیر آشنایی با روش‌های مختلف درمان، به این موضوع فکر کرده‌ام که چرا بعضی راه‌ها با وجود شروع امیدوارکننده نمی‌توانند نتیجه‌ای ماندگار ایجاد کنند؟ روش‌هایی مانند قطع ناگهانی مصرف یا سم‌زدایی سریع با هدف رهایی هرچه زودتر از مواد انجام می‌شوند؛ اما به نظر من بدن انسان را نمی‌توان مانند یک وسیله خاموش و روشن کرد. بدن برای بازسازی و رسیدن به تعادل به زمان، آموزش و مراقبت نیاز دارد. گاهی انسان با عجله می‌خواهد به مقصد برسد، اما فراموش می‌کند که مسیر رسیدن به مقصد هم اهمیت دارد. اینجاست که با روش DST در کنگره۶۰ آشنا می‌شویم. روشی که نگاه متفاوتی به درمان اعتیاد دارد و به جای حذف ناگهانی بر بازسازی تدریجی جسم تأکید می‌کند. در این روش حرف D به اسم دژاکام و ضریب ۰/۸ اشاره دارد. حرف S به معنای پله و ثابت نگه داشتن میزان دارو در یک دوره ۲۱ روزه است. حرف T نیز به زمان درمان اشاره دارد که به طور متوسط حدود ۱۱ ماه طول می‌کشد.

در این مسیر میزان دارو و برنامه کاهش آن با محاسبه و نظارت راهنمای آموزش‌دیده انجام می‌شود. چیزی که برای من در این روش اهمیت دارد مفهوم زمان و تدریج است. همان‌طور که هیچ درختی یک‌شبه به درختی تنومند تبدیل نمی‌شود انسان هم برای بازسازی به فرصت نیاز دارد. من این موضوع را در ورزش به شکل بسیار ملموسی تجربه کرده‌ام. وقتی وارد محیط ورزش می‌شوم می‌دانم که برای قوی شدن عضلاتم نمی‌توانم از همان روز اول سنگین‌ترین وزنه‌ها را انتخاب کنم. اگر بدون آمادگی به بدنم فشار بیاورم، به جای پیشرفت ممکن است آسیب ببینم. عضله برای قوی شدن به تمرین اصولی، تغذیه، استراحت و استمرار نیاز دارد. درمان هم شباهت زیادی به همین مسیر دارد. در ورزش نتیجه با یک جلسه تمرین به دست نمی‌آید. گاهی هفته‌ها تمرین می‌کنیم و تغییر بزرگی نمی‌بینیم، اما درون بدن اتفاقات مهمی در حال شکل گرفتن است. درست مانند درمان که ممکن است در بعضی روزها تغییرات آن به چشم نیاید، اما استمرار در مسیر اهمیت زیادی دارد. یاد گرفته‌ام که نباید خودم را با دیگران مقایسه کنم. هر ورزشکار توانایی، آمادگی و نقطه شروع متفاوتی دارد. در درمان نیز شرایط جسمی و مسیر هر انسان با دیگری متفاوت است. یکی از زیباترین درس‌هایی که ورزش به من داده، صبر کردن برای نتیجه است. وقتی تمرین می‌کنم، یاد می‌گیرم که خستگی همیشه به معنای شکست نیست؛ گاهی خستگی نشانه این است که برای رسیدن به هدف تلاش کرده‌ام، البته به شرط آنکه فشار تمرین اصولی و متناسب با توان بدن باشد. از طرف دیگر، ورزش فقط باعث تقویت عضلات نمی‌شود. ورزش می‌تواند به بهبود خلق‌وخو، کاهش اضطراب، افزایش اعتمادبه‌نفس و ایجاد نظم در زندگی کمک کند. وقتی انسان برای خودش هدف تعیین می‌کند و برای رسیدن به آن تلاش می‌کند، احساس ارزشمندی بیشتری پیدا می‌کند.


فکر می‌کنم یکی از نیازهای مهم انسان در دوران درمان، دوباره پیدا کردن احساس ارزشمندی است. اعتیاد می‌تواند ارتباط انسان را با جسم، خانواده، مسئولیت‌ها و حتی توانایی‌های خودش تحت تأثیر قرار دهد؛ اما ورزش به من یادآوری می‌کند که هنوز می‌توانم حرکت کنم، یاد بگیرم و پیشرفت کنم. وقتی یک حرکت ورزشی را که قبلا برایم دشوار بوده، بهتر انجام می‌دهم، احساس می‌کنم یک قدم به نسخه قوی‌تری از خودم نزدیک شده‌ام. این احساس فقط مربوط به عضلات نیست روی ذهن و نگرش هم تأثیر می‌گذارد. در مسیر درمان نیز باید به همین پیشرفت‌های کوچک اهمیت داد. گاهی یک روز منظم، یک تصمیم درست، یک مسئولیت‌پذیری یا یک رفتار سالم، می‌تواند نشانه یک تغییر بزرگ درونی باشد. من ورزش را مکمل بسیار ارزشمندی برای مسیر بازسازی جسم و روان می‌دانم، نه جایگزین درمان. روش DST به ما یادآوری می‌کند که برای رسیدن به تعادل جسمی، باید زمان و برنامه مشخصی داشته باشیم. ورزش به ما یاد می‌دهد که بدون برنامه، استمرار و شناخت توانایی‌های خودمان نمی‌توانیم به آمادگی مطلوب برسیم؛ البته همان‌طور که در ورزش باید به زبان بدن گوش داد، در درمان هم باید به شرایط جسمی توجه کرد و از توصیه‌های تخصصی راهنما پیروی نمود. هیچ‌کس نباید برای سریع‌تر نتیجه گرفتن، به خودش فشار غیرمنطقی وارد کند. معتقدم عجله کردن برای رسیدن به سلامتی، گاهی می‌تواند ما را از اصل سلامتی دور کند.مهم این است که بدانیم در چه مسیری قرار داریم و برای چه هدفی تلاش می‌کنیم؟

در کنگره۶۰ علاوه بر درمان جسم، آموزش و تغییر نگرش نیز جایگاه مهمی دارد؛ چون انسانی که فقط جسمش تغییر کند، اما نگاهش به زندگی همان نگاه گذشته باشد، هنوز به تمام ابعاد بهبودی دست پیدا نکرده است. ورزش تمرینی برای نظم، تعهد، صبر و احترام به جسم است. هر بار که وارد باشگاه می‌شوم، به خودم یادآوری می‌کنم که قرار نیست امروز از همه قوی‌تر باشم قرار است فقط نسبت به گذشته خودم یک قدم جلوتر بروم. شاید مهم‌ترین شباهت ورزش و درمان همین باشد؛ هر دو به ما یاد می‌دهند که تغییر واقعی از استمرار به وجود می‌آید ما نمی‌توانیم تمام سال‌های گذشته را در یک روز جبران کنیم، اما می‌توانیم از همین امروز برای ساختن فردایی بهتر قدم برداریم. من به این باور رسیده‌ام که انسان زمانی طعم واقعی سلامتی را می‌چشد که دوباره بتواند از توانایی‌های جسمی و فکری خودش استفاده کند. درمان برای من فقط پایان یک وابستگی نیست؛ آغاز شناخت دوباره خودم و توانایی‌هایم است. ورزش هم به من نشان داده که محدودیت‌های دیروز، همیشه قرار نیست محدودیت‌های فردا باشند؛ اگر صبر داشته باشیم، آموزش ببینیم و در مسیر درست حرکت کنیم می‌توانیم تغییراتی بسازیم که ماندگار باشند. در نهایت متد DST را نمادی از یک اصل مهم می‌دانم برای ساختن یک زندگی سالم، باید به جسم فرصت بازسازی، به ذهن فرصت آموزش و به انسان فرصت دوباره شکوفا شدن داد.

نویسنده: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر نازنین لژیون مرزبانی (رشته ورزشی والیبال)
رابط خبری: همسفر زهرا مرزبان خبری پارک شهید رجایی آبیک
ویرایش و ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر زهره (رشته ورزشی دارت و ایروبیک) نمایندگی شمس دبیر سایت
گروه ورزشی همسفران کنگره۶۰

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .