درست است که دیگر جسم آقای مهندس در میان ما نیست؛ اما آموزشهای ایشان همچون چشمهای جوشان و جاری، همواره در جریان است. من هنوز هم هر زمان که دلتنگ یا کلافه میشوم، یکی از سیدیهای ایشان را میگذارم و گوش میکنم؛ چراکه هم گرههای زندگیام را باز میکند و هم به من آرامش میبخشد.
تمام تلاش من بر این است که این آموزشها را در زندگیام کاربردی کنم، در عشق دادن، قدرشناسی، شکرگزاری و وفاداری به عهدی که بستهام. آقای مهندس از جان، مال و عمر خود برای ما مایه گذاشتند و زندگیمان را احیا کردند. مگر میشود این همه محبت را فراموش کرد یا نادیده گرفت؟
ازاینرو من به عنوان همسفر، اکنون با کفشهای آهنین، عزم خود را جزم کردهام تا بیشتر رهجویی گوش به فرمان باشم، خدمتهای من خالصانهتر باشد و بتوانم آن عقاب تیزبین کنگره۶۰ باشم؛ چراکه با تمام وجود و از صمیم قلب، آقای مهندس، این دانشمند بزرگ را دوست دارم و به شاگردی در محضر این مرد بزرگ افتخار میکنم.
از زمانی که ایشان از میان ما رفتند، دعایی به قنوت دلم اضافه شده است: خدایا، به من توفیق بده تا در بُعدی دیگر نیز بتوانم در کنار آقای مهندس خدمت کنم و قطرهای از این اقیانوس بزرگ؛ یعنی کنگره۶۰ باشم. روح بزرگشان شاد و یادشان تا ابد در قلبها جاودان باد.
نویسنده: مسافر نیکوتین طاهره رهجوی راهنما همسفر نغمه ( رابط خبری لژیون ویلیاموایت نمایندگی البرز)
ویرایش و ارسال مطلب: راهنما همسفر هایده ( نگهبان سایت ویلیاموایت همسفران)
گروه همسفران ویلیاموایت کنگره۶۰
- تعداد بازدید از این مطلب :
140