English Version
This Site Is Available In English

قوانین زندگی

قوانین زندگی

بسیار خوشحال هستم که در جمعیت احیای انسانی کنگره۶۰ حضور دارم و می‌توانم از آموزش‌های آن استفاده کنم و به حال خوب دست پیدا کنم.
«بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ، الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ، مَالِكِ يَوْمِ الدِّينِ، إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ، اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ، صِرَاطَ الَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ الْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ، وَلَا الضَّالِّينَ.» دکتر امین چند آیه از سوره فاتحه‌الکتاب را به‌صورت بسیار زیبا، روان و ساده برای ما تفسیر کردند. ایشان در مورد گمراهان، مغضوبین و کسانی که خداوند به آن‌ها نعمت داده است، صحبت کردند. دکتر امین در ابتدا فرمودند: «افرادی از من می‌پرسند که چه کنیم تا حالمان خوب شود؟» و ایشان در پاسخ می‌فرمایند: «لازم نیست کار خاصی انجام دهید، فقط در آن مکان حضور داشته باشید.»

به‌طور مثال، زمانی که ما به مسجد می‌رویم، از ما پذیرایی می‌شود و ما را در جای مناسبی می‌نشانند. کسی از ما نمی‌پرسد چه شخصیتی داریم، شغلمان چیست، چه مقدار پول داریم یا با چه لباسی وارد شده‌ایم؛ بلکه همین که خواسته‌ایم در آن مکان حضور داشته باشیم، کافی است. در کنگره۶۰ نیز این‌گونه است؛ در زمان ورود به کنگره، با هر حالی که می‌آیی، صندلی خود را رها نکن و آن را حفظ کن. گاه اشخاصی فکر می‌کنند که باید ابتدا تمام مشکلاتشان حل شود، همه چیز مرتب و سر جای خود قرار گیرد و سپس وارد کنگره شوند؛ اما این تفکر می‌تواند خود یک مانع باشد.

مسافر من حدود دو سال و نیم است که می‌خواهد به کنگره۶۰ بیاید؛ اما همیشه می‌گوید: «بگذار کارهایم را درست کنم، این هفته قرضم را می‌دهم، این هفته فلان کار را انجام می‌دهم و سپس به کنگره۶۰ می‌آیم.» دو سال و نیم گذشته است و هنوز نتوانسته است وارد کنگره شود. به اعتقاد من، این همان حجاب است که اجازه نمی‌دهد انسان حرکت کند. افراد زیادی هستند که مشکل و بیماری دارند؛ اما برای درمان آن اقدام نمی‌کنند و فرصت درمان را از دست می‌دهند. این نیرو چیزی جز نیروی منفی و بازدارنده نیست؛ نیرویی که برای هر شخص، ابزار خاص خودش را پیدا می‌کند و گاه آن‌چنان زیبا و منطقی جلوه می‌کند که انسان متوجه نمی‌شود در حال دور شدن از مسیر است.

در ادامه، شخصی از دکتر امین می‌پرسد: «من نماز نمی‌خوانم؛ زیرا به هنگام نماز حواسم پرت می‌شود.» دکتر امین می‌فرمایند: «اتفاقاً باید نماز خوانده شود تا توانایی کنترل فکر خود را داشته باشی.» همچنین فرمودند: «انسان در بخشی از مراحل زندگی خود به کمک دیگران نیاز دارد. گاه فکر می‌کنیم که خودمان باید تمام مسائل را حل کنیم؛ درصورتی‌که به‌تنهایی از عهده آن مسئله برنمی‌آییم.» مثالی که در اینجا بیان شد، مثال فردی است که در باتلاق گرفتار شده است و هرچه بیشتر دست‌وپا بزند، بیشتر در آن فرو می‌رود؛ حتی اگر قوی‌ترین مرد دنیا باشد، زمانی که در باتلاق گیر می‌کند، نمی‌تواند خود را به‌تنهایی نجات دهد؛ اما اگر شخص دیگری طنابی برای او بیندازد، می‌تواند نجات پیدا کند. تاریکی و گرفتار شدن در مشکلات زندگی نیز مانند باتلاق است.

در برخی مسیرها باید خود حرکت کنیم؛ اما در برخی مراحل، کمک گرفتن از دیگران نیز لازم است. حال چه چیزی مانع از کمک گرفتن ما می‌شود؟ غرور، تکبر و خودخواهی است که در کنگره نیز آموختیم تا زمانی که خود شخص دستش را برای کمک دراز نکرده است، نباید به‌اجبار به او کمک کنیم. انسان زمانی می‌تواند از باتلاق خارج شود که قبول کند به کمک نیاز دارد و سر تعظیم فرود آورد. من ممکن است مدرک دکترا داشته باشم؛ اما در مسئله اعتیاد چیزی نمی‌دانم و باید کمک و آموزش دریافت کنم. هرچه معلم و استاد بیشتری داشته باشیم و آموزش بیشتری دریافت کنیم، بهتر می‌توانیم از باتلاق‌های زندگی خود خارج شویم.

بسیاری از انسان‌های موفق، قوانین زندگی را آموخته‌اند و به آن‌ها عمل می‌کنند که ما گاه به موفقیت آن‌ها می‌گوییم «شانس»؛ اما در واقع، همواره مسئله شانس نیست؛ بلکه آن‌ها قوانین زندگی را شناخته‌اند و در مسیر درست حرکت کرده‌اند. اکنون به بخش دیگری که دکتر امین سوره فاتحه‌الکتاب را برای ما تفسیر می‌کنند، برمی‌گردیم. ایشان می‌فرمایند: خداوند به هر انسانی یک جان، عمر و نفسی داده است؛ اما انسان‌ها در استفاده از این نعمت‌ها یکسان عمل نمی‌کنند. گروهی هستند که انرژی، پول، توانایی و عمر خود را فقط برای خوشگذرانی و لذت خود صرف می‌کنند؛ فقط می‌خواهند خودشان لذت ببرند و حاضر نیستند از خوشی‌ها و منافع خود برای دیگران گذشت کنند.

هر انسانی که به دنیا می‌آید، یک مأموریت و رسالتی دارد و باید کاری را انجام دهد که خداوند متناسب با آن مسیر، امکانات و توانایی‌هایی به انسان داده است. به یکی توان بیشتری و به دیگری توان کمتری داده است؛ به یکی جسم قوی‌تر و به دیگری جسم ضعیف‌تری داده است که تمامی این‌ها می‌تواند بخشی از آزمایش الهی باشد. قرار نیست جانی که خداوند به ما داده است، فقط صرف خوشگذرانی خودمان شود. دکتر امین مثال انسان‌هایی را می‌زنند که حاضر نیستند حتی یک شب بالای سر یک بیمار بمانند یا به شخص دیگری کمک کنند؛ زیرا برایشان منفعتی ندارد؛ اما ممکن است برای کارهایی که فقط جنبه سرگرمی و لذت شخصی دارد، ساعت‌ها وقت بگذارند که در نتیجه، انسان راه درست را گم می‌کند. این افراد همان «ضالین» هستند؛ کسانی که راه را گم کردند، از نور و هدایت دور شدند و در تاریکی گرفتار می‌شوند.

البته منظور این نیست که انسان نباید تفریح کند یا از زندگی لذت ببرد. در کنگره۶۰ آموختیم که همه چیز باید در تعادل باشد. تفریح، استراحت و لذت بردن از زندگی نیز لازم است؛ اما نباید فقط به فکر خود باشیم؛ بلکه باید به فکر دیگران هم باشیم. گروه دیگری نیز هستند که تمام انرژی و امکاناتی را که خداوند به آن‌ها داده است، فقط برای دیگران مصرف نمی‌کنند؛ بلکه از انرژی و امکانات دیگران برای خود استفاده می‌کنند و حق دیگران را ضایع می‌کنند. در قرآن در مورد انسان‌هایی مانند رباخواران و کم‌فروشان صحبت شده است؛ کسانی که برای شیرین شدن زندگی خود، زندگی دیگران را خراب می‌کنند یا سد راه آن‌ها می‌شوند تا رشد نکنند و حتی باعث ناامیدی آن‌ها می‌شوند.

این اشخاص همان «غیرالمغضوب علیهم» هستند؛ یعنی کسانی که مورد غضب واقع شده‌اند. اما گروه سومی نیز وجود دارد که خداوند به این افراد جان و توانایی داده است و آن‌ها هم برای خود و هم برای دیگران استفاده می‌کنند؛ به‌طور مثال، شخصی را تصور کنیم که صد نان دارد، دو نان برای خودش کافی است و بقیه را با دیگران تقسیم می‌کند. این کار، انفاق و بخشش است؛ اما گاه انسانی در اوج بی‌پولی و نداشتن، اگر فقط یک نان داشته باشد، همان یک نان را تقسیم می‌کند و نصف آن را خود می‌خورد تا سیر شود و نصف دیگر را به شخص دیگری می‌دهد تا او هم سیر شود.

اکنون دیگر مسئله فقط بخشش نیست؛ مسئله از خود گذشتن است. انسان از چیزی که خود به آن نیاز دارد، می‌گذرد تا دیگری نیز بهره‌مند شود. در وادی چهارم و در خطابه دوم، از این مفهوم با تعبیر زیبایی یاد شده است و گفته می‌شود که خداوند به چنین انسان‌هایی جان و توان دوباره می‌دهد. زمانی که انسان از خود می‌گذرد و انفاق می‌کند، خداوند چند برابر آن را به او برمی‌گرداند که می‌توانیم این مفاهیم را در قرآن هم ببینیم. من آموختم که خداوند به تمام ما فرصت زندگی، توانایی و انرژی می‌دهد؛ اما مهم این است که با این نعمت‌ها چه می‌کنیم.

آیا فقط برای خودمان زندگی می‌کنیم؟ مانع رشد دیگران می‌شویم؟ یا هم برای خود و هم برای دیگران مفید هستیم؟ به عقیده من، آموزش‌های کنگره۶۰ به ما کمک می‌کند که از تاریکی‌ها و باتلاق‌های زندگی خارج شویم، تعادل و کمک خواستن را فراگیریم و در کنار رشد خود، دیگران را نیز یاری دهیم. در پایان، از قدرت مطلق الله سپاسگزار هستم که فرصت حضور در کنگره۶۰ و دریافت این آموزش‌ها را به من داده است. همچنین از مهندس حسین دژاکام، خانواده محترمشان، استادان و تمامی خدمتگزاران کنگره۶۰ تشکر می‌کنم.

منبع: فایل‌صوتی «باتلاق» از دکتر امین دژاکام
نویسنده: همسفر اکرم (ر)، رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر زهرا (ن)، رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون هفتم)
ارسال: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم)،نگهبان‌سایت

همسفران نمایندگی ملاصدرا (نیک‌آباد)

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .