من برای رسیدن به آرامشی که امروز تجربه میکنم، راههای بسیاری را طی کردهام و سختیهای فراوانی را پشت سر گذاشتهام. در گذشته تصور میکردم که فردی خوب و صبور هستم؛ اما به مرور زمان متوجه شدم که بسیاری از این تصورات برداشتهایی اشتباه بودند و ریشه در منیتی داشتند که در وجودم شکل گرفته بود. همه اینها نیز از ناآگاهی من سرچشمه میگرفت. وقتی به گذشته بازمیگردم به یاد راههایی میافتم که با امید فراوان در آنها قدم میگذاشتم، اما به نتیجه مطلوب نمیرسیدم. تصمیمهایی میگرفتم که هیچ ثمری به همراه نداشت و با سؤالهایی روبهرو میشدم که آنها را بیپاسخ رها میکردم و به سراغ سؤال و مشکل بعدی میرفتم.
با این حال امروز از این بابت خوشحالم که در زندگی پرچالش خود، همواره تلاش کردم در برابر مشکلات تسلیم نشوم و از آنها درس بگیرم. بسیار تلاش میکردم روی خودم تمرکز کنم و نسخه بهتری از خودم بسازم؛ اما به تنهایی قادر به انجام این مسیر نبودم. انگار به نوری یا چراغی نیاز داشتم تا این مسیر پرچالش و تاریک را برایم روشن کند و بتوانم با آگاهی بیشتری از آن عبور کنم. آشنایی من با متد DST، امیدی را در دلم روشن کرد تا بتوانم با کمک راهنمایم پاسخ بسیاری از سؤالهای خود را پیدا کنم. من و مسافرم با روش DST و داروی OT توانستیم از دنیای تاریکی به سمت روشنایی حرکت کنیم.
امروز پس از گذشت بیش از یک سال از آن روزها زمانیکه به مسیر طیشده نگاه میکنم درمییابم که مهمترین چیزی که آموختهام، این است که نباید از تلاش برای بهتر شدن خود دست بکشم و باید بپذیرم که درمان، یعنی آموختن. میآموزم که با افکارم نجنگم، بلکه آنها را بشناسم و به خودم فرصتی دوباره بدهم تا بتوانم کارها را به بهترین شکل انجام دهم. و همواره به یاد داشته باشم که انسان قوی کسی نیست که هرگز از پا نیفتد، انسان قوی کسی است که حتی در سختترین روزها نیز برای دوباره ساختن خود قدم برمیدارد.
نویسنده: همسفر بهار، راهنما همسفر زهرا (لژیون دهم)
ویرایش: همسفر سیمین، راهنما همسفر شبنم (لژیون چهارم)
ارسال: همسفر نجوا، راهنما همسفر هانیه (لژیون سوم)
همسفران نمایندگی گیلان
- تعداد بازدید از این مطلب :
183