گاهی کلمات در برابر عظمت یک احساس، ناتوان میشوند و گاهی قلب آنقدر حرف برای گفتن دارد که زبان از بیانش عاجز است. امروز میخواهم به عنوان همسفری که از دل تاریکی و یخبندان عبور کرده، از کسی بگویم که چراغی پرنور در مسیر زندگیم روشن کرد. روزی خودم را در میان خستگیهای زندگی گم کرده بودم. لبخندهای من واقعی نبود، شبهایم آرامش نداشت و نمیدانستم چگونه میتوان دوباره شروع کرد؛ اما آن روز رسید و خداوند راهی را پیشروی من قرار داد. راهی به نام کنگره۶۰، آمدم و در این مکان آموختم که پایان راه، همیشه پایان زندگی نیست. گاهی میتواند آغاز تولدی دوباره باشد. فهمیدم برای رهایی، تنها خواستن کافی نیست؛ باید صبر را آموخت، حرکت کرد و مسئولیت زندگی خود را پذیرفت. آقای مهندس عزیز و استاد بزرگ عشق، شما راه درست زندگی کردن را به ما نشان دادید. آموختیم هیچ بذری یکشبه به درخت تبدیل نمیشود و زمان میخواهد. من یازده ماه سفر خود را با عشق، امید، گوش دادن به سیدیها و انس گرفتن با صوت دلنشین شما به پایان رساندم. به امید روزی که گل رهایی را از دستان پرمهرتان دریافت کنم؛ اما درست در آستانه رهایی، شما را از دست دادیم و داغ بزرگی بر دلم نشست. دلم با آمدن و دیدن جای خالی شما لرزید؛ اما آمدم. با چیزی روبهرو شدم که باورش سخت بود. شما جسماً نبودید؛ اما حضورتان در ساختمان سیمرغ حس میشد و نگاه مهربان و پر مهر شما از عکس بزرگی که در گوشه اتاق دکتر امین قرار داشت، با من سخن میگفت.
در آن لحظه با بزرگترین دستاورد شما روبهرو شدم. انسانسازی و تربیت فرزندانی با صبر و استقامت؛ همچون استاد امین عزیز، که با وجود اندوهی بزرگ در دل، همچنان با عطوفت راه پدر را ادامه میدهند. در این سفر با تمام وجود لمس کردم که مردان بزرگ هیچگاه نمیمیرند. آنها در افکار، آثار و تغییراتی که در جهان ایجاد کردهاند، جاری هستند و سنگ مزار تنها یادآور کالبد فیزیکیشان است. زمانی درمان مسافرم برای من آروزیی دستنیافتنی بود؛ اما اکنون ما رها هستیم و حال ما خوب است. حال و روز گذشته خودم و خانوادهام را هرگز فراموش نمیکنم، با چه تاریکی و انبوه اندوهی وارد کنگره شدیم؛ اما حالا با قلبی آکنده از عشق، منتظر بستن پیمانی خدایی هستم. کسی که بهشت را بر روی زمین پیدا نکند، در آسمان نیز نمیتواند پیدایش کند. بهشت من کنگره۶۰ است و شما و راهنمایان عزیز، فرشتههای این بهشت هستید. در کلام آخر، خانه خدا نزدیک من است و تنها اثاث آن عشق و محبت است. در کلام آخر، استاد بزرگ عشق، همیشه به خاطر داشتن آرامش از خدای مهربانم تشکر میکنم؛ چون شما را بر سر راه من قرار داد. شما به مردههای متحرکی که در یخبندان اسیر شده بودند، زندگی دوباره بخشیدید و کمک کردید.از خداوند مهربان سپاسگزارم که سلامتی و حال خوش مسافرم و آرامش خانواده را بهترین هدیه خداوند میدانم و افتخار میکنم که قطرهای کوچک در اقیانوس بیکران کنگره هستم.
نویسنده: همسفر عصمت رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
رابط خبری: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر فاطمهزهرا رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون سوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی بیرجند
- تعداد بازدید از این مطلب :
96