جلسه اول از دورهی هفتم از سری کارگاههای آموزشی خصوصی لژیون سردار، نمایندگی قیدار، با استادی ایجنت محترم نمایندگی، مسافر عطا، با نگهبانی مسافر مهدی و با دبیری مسافر حسن با دستور جلسه « DST و تجربه من از سایر روشها » در روز سهشنبه ۱۹ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۳۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد
سلام دوستان، عطا هستم، یک مسافر
اگر بخواهم درباره سایر روشهای درمانی تجربه خودم را بیان کنم، یکی از روشهایی که تجربه کردم، متادوندرمانی بود. فکر میکنم کمتر کسی در این جمع باشد که تجربه استفاده از متادون را نداشته باشد. در آن زمان این روش بسیار رایج شده بود و برای هر مشکلی دارویی تجویز میکردند؛ مثلاً برای آبریزش بینی و عطسه دارو میدادند، برای پادرد داروی دیگری تجویز میکردند و به همین ترتیب برای هر علامتی دارویی وجود داشت.
حتی یک آمپول به من داده بودند که مایع داخل آن شبیه شیر بود. دو بار از آن استفاده کردیم. بعدها درباره آن در اینترنت جستوجو کردم و متوجه شدم آمپولی است که برای افرادی که دچار مارگزیدگی میشوند استفاده میکنند. وقتی این موضوع را فهمیدیم، ترسیدیم و آن روش را کنار گذاشتیم تا اینکه با کنگره ۶۰ آشنا شدیم.
ضربالمثلی وجود دارد که میگوید: «هیچکس به اندازه مرده نمیداند که مرده است.» ما اعضای کنگره ۶۰ نیز با تمام وجود درک میکنیم که روش درمانی کنگره چقدر صحیح و اثربخش است. ممکن است روشهای دیگری هم وجود داشته باشند و افراد از آنها نام ببرند و بگویند که نتیجهبخش بودهاند؛ اما ما به دلیل تجربهای که از سالها مصرف، خماری و تلاشهای ناموفق برای رهایی داشتهایم، بهخوبی میدانیم که درمان اصولی چه ویژگیهایی دارد.
من خودم یک بار به انجمن NA رفتم. فضای آنجا برای من چندان مناسب نبود. وقتی به خانه برگشتم، با خودم فکر کردم اگر قرار باشد درمان به این شکل باشد و برای بهتر شدن حالم چنین فضایی را تجربه کنم، ترجیح میدهم تا آخر عمر مصرفکننده باقی بمانم. از نظر من، درمان باید انسان را به آرامش و تعادل برساند، نه اینکه صرفاً با تخلیه هیجانات همراه باشد.
اما زمانی که با کنگره ۶۰ آشنا شدم، متوجه تفاوت فضای آموزشی و جایگاه این مجموعه شدم. کافی است کسی وارد این مکان شود، پیراهنهای سفید اعضا را ببیند، به چهره آنها نگاه کند و به مشارکتهایشان گوش دهد تا متوجه این تفاوت شود. حتی در محیطهای دانشگاهی هم همیشه چنین مشارکتهای منظم و پرباری دیده نمیشود.
پیشنهاد میکنم یک بار با دقت به مشارکت افرادی که شش یا هشت ماه از سفرشان گذشته است گوش دهید. ببینید درباره چه موضوعاتی صحبت میکنند و چقدر نگاه و تفکرشان تغییر کرده است. این نشاندهنده سطح آموزش و جایگاه کنگره ۶۰ است.
کنگره ۶۰ را میتوان یک کارخانه انسانسازی دانست؛ مجموعهای که افراد با شرایط مختلف وارد آن میشوند و در مسیر آموزش و درمان، به انسانی با شخصیت، آگاهی و جایگاه بهتر تبدیل میشوند.
من از قدیمیها شنیدهام انسانهایی وجود دارند که وقتی روی خاک قدم میگذارند، زمین به حضورشان افتخار میکند و زمانی که زیر سایه درختی مینشینند، آن درخت نیز از حضورشان احساس سربلندی میکند. این موضوع نشان میدهد که انسانها از نظر جایگاه و ارزش وجودی با یکدیگر متفاوت هستند.
خداوند در کلامالله میفرماید: «آیا دانایان با نادانان برابرند؟» انسانی که فقط به منافع و امتیازات خودش فکر میکند، با انسانی که به دیگران اهمیت میدهد و از خودگذشتگی دارد، یکسان نیست. انسانی که گرفتار منیت است با انسانی که از خودخواهی فاصله گرفته و به فکر دیگران است، تفاوت دارد. نظام هستی نیز این تفاوتها را از یکدیگر جدا میکند.
در یکی از نوشتارهای کنگره ۶۰، مطلب زیبایی درباره ساخت آکادمی از آقای مهندس نقل شده است. زمانی که قرار بود آکادمی برای آموزش و درمان اعتیاد ساخته شود، نگرانیهایی درباره ساخت آن وجود داشت. اما آقای مهندس با بیان مطلبی زیبا اشاره میکنند که حتی سنگهای بیابان نیز در تلاشاند تا در ساخت این بنا سهمی داشته باشند و بخشی از ساختمان آکادمی شوند. این بیان نشان میدهد که تمام اجزای هستی میتوانند در شکلگیری یک هدف بزرگ نقش داشته باشند.
در واقع، تمام بخشهای کنگره ۶۰ به یکدیگر وابستهاند. یک مجموعه بزرگ از اجزای کوچک تشکیل میشود؛ درست مانند یک ساعت که از چرخدندههای کوچک و بزرگ ساخته شده است. اگر یکی از این چرخدندهها درست کار نکند، ممکن است عملکرد کل ساعت مختل شود.
نمایندگی قیدار نیز یکی از اجزای کنگره ۶۰ است و هرکدام از ما مانند یکی از همین چرخدندهها در این مجموعه نقش داریم. اگر هر بخش بهدرستی و در تعادل حرکت کند، کل سیستم میتواند به مسیر صحیح خود ادامه دهد. بنابراین، هیچ خدمتی در کنگره کوچک و بیاهمیت نیست و عملکرد درست هر عضو میتواند در سلامت و پویایی کل مجموعه تأثیرگذار باشد.

عملکرد هر فرد در کنگره میتواند بر تمام مجموعه تأثیر بگذارد. اگر کسی در این سیستم خیانت کند، آثار آن فقط به خودش محدود نمیشود، بلکه ممکن است تأثیر منفی آن به کل کنگره منتقل شود.
من همیشه میگویم کنگره ۶۰ جای بسیار خوبی است، اما به همان اندازه میتواند جای خطرناکی هم باشد. اگر کسی نمیتواند خدمت کند، بهتر است جایگاه خود را به فرد دیگری واگذار کند؛ اما اگر در این مجموعه بماند و بهدرستی خدمت نکند، در نهایت آسیب آن را خودش خواهد دید.
یک بار در جلسهای که با راهنمایان داشتیم، از دکتر امین سؤالی پرسیدم. گفتم: استاد، من در کنگره ۶۰ راهنمایی را دیدم که افراد زیادی را به رهایی رسانده بود و حتی شعبهای تأسیس کرده بود، اما خودش دوباره گرفتار مصرف شیشه شده بود. در حالی که رهجوهای او از اعتیاد رهایی پیدا کرده بودند، خودش به شرایط بسیار سختی رسیده بود و حتی کارتنخواب شده بود. با خودم فکر میکردم مگر ما نمیگوییم هرکس در کنگره خدمت کند، رشد میکند؟ پس چطور چنین اتفاقی ممکن است؟
بعدها که دوباره این موضوع را مطرح کردم، به یاد صحبت آقای مهندس افتادم که در یکی از سیدیها میفرمایند: فاصله خدمت و خیانت به اندازه یک مو است. یعنی ممکن است انسان با یک تغییر کوچک در مسیر خدمت، از خدمت به سمت خیانت حرکت کند و عواقب آن گریبان خودش را بگیرد.
حرف من این است که اگر میتوانید در کنگره خدمت کنید، بسمالله؛ اما اگر نمیتوانید، بهتر است جایگاه را به فرد دیگری بسپارید و به زندگی و خانواده خود برسید. من این موضوع را بعد از حدود ۱۵ سال حضور در کنگره، با صراحت بیان میکنم.
هیچکس نباید تصور کند که اگر از جایگاه خود کنار برود، کنگره دچار مشکل میشود. هیچ جای کنگره به حضور یک فرد وابسته نیست. اگر من امروز از جایگاه ایجنتی کنار بروم، افراد توانمند دیگری هستند که میتوانند حتی بهتر از من این مسئولیت را انجام دهند. بنابراین، نباید تصور کنیم که مجموعه به شخص خاصی وابسته است.
موضوع دیگری که میخواهم به آن اشاره کنم، لژیون سردار است. به اعتقاد من، لژیون سردار یکی از مهمترین بخشهای کنگره ۶۰ است. من هیچوقت اعضا را برای حضور در لژیون سردار مجبور نمیکردم؛ چون اعتقاد داشتم هر شخص باید با دعوت و خواست قلبی خودش وارد این لژیون شود.
ممکن است یک نفر بتواند کاری انجام دهد که هزار نفر از انجام آن ناتوان باشند. به همین دلیل، معتقدم افرادی که وارد لژیون سردار میشوند، باید با خواست و دعوت واقعی خودشان در این جایگاه قرار بگیرند. شاید خداوند از طریق افراد مختلف، کسی را به این مسیر هدایت کند تا کاری بزرگ و ارزشمند انجام دهد.
بنابراین، باید به لژیون سردار اهمیت زیادی بدهیم و اجازه دهیم افراد با شناخت و علاقه خودشان به این جایگاه وارد شوند، نه با اجبار و اصرار دیگران.
من نزدیک به ۱۵ سال است که در کنگره حضور دارم و در این مدت اتفاقات و صحنههایی دیدهام که شاید بسیاری از شما تجربه نکرده باشید. انسانهایی را دیدهام که هیچ امیدی به بازگشتشان نبود، اما به زندگی برگشتند. مادرانی را دیدهام که با چشمانی اشکبار از آقای مهندس تشکر میکردند و میگفتند فرزندشان را نجات داده است.
افرادی را دیدهام که روزگاری شرایط بسیار نابسامانی داشتند، اما امروز زندگیشان کاملاً تغییر کرده است. برای مثال، شخصی را میشناسم که در منطقه ابهر و غرب کشور سابقه فروش مواد مخدر داشت. حتی زمانی که یکی از دوستان برای تهیه مواد نزد او رفته بود، پول کافی نداشت. اما همین فرد امروز در کنگره درمان شده، مصرف شیشه و فعالیت در زمینه مواد مخدر را کنار گذاشته و به جایگاه راهنمایی رسیده است. او ابتدا راهنمای درمان سیگار بود و بعد به جایگاه راهنمایی در درمان مواد مخدر رسید. حتی روزههایش را نیز بهطور کامل میگیرد.
از خودم میپرسم کدام مکتب و کدام انسان میتواند چنین تغییری در وجود یک نفر ایجاد کند؟ من نمیگویم فقط یک نفر تغییر کرده است؛ کنگره ۶۰ با هزاران نفر چنین کاری کرده است. افرادی که در تاریکی و ناامیدی بودند، امروز به انسانهایی با شخصیت، مسئولیتپذیر و مفید برای جامعه تبدیل شدهاند.
اینها اتفاقات کوچکی نیستند. کنگره ۶۰ جایی است که چنین تغییراتی در آن اتفاق میافتد و به اعتقاد من، این مسیر بدون حضور و خواست خداوند امکانپذیر نیست.

شاید بعضی از شما امروز به دلایل مختلف در این جایگاه قرار گرفتهاید؛ شاید بهصورت اتفاقی تصمیم گرفتهاید در لژیون سردار حضور پیدا کنید، اما از میان این همه جمعیت، شما عزیزان در این جایگاه قرار گرفتهاید و سه نفر از شما نیز بهعنوان خدمتگزاران لژیون سردار انتخاب شدهاید. این موضوع را باید بهعنوان یک فرصت ارزشمند در نظر بگیریم.
من اعتقاد دارم در آینده اتفاقات بزرگی در لژیون سردار رخ خواهد داد؛ اتفاقاتی که شاید امروز تصورش برای ما دشوار باشد. حتی با اطمینان میگویم شاید اعضای لژیون سردار کنگره ۶۰ در آینده، صد یا دویست سال دیگر، در اقتصاد جهان نقش تعیینکنندهای داشته باشند. شاید امروز این حرف برای بعضیها عجیب باشد، اما به گذشته نگاه کنید.
آقای مهندس زمانی نقل میکردند که روزی سه نفر برای خرید آش رفته بودند، اما حتی پول کافی برای خرید آن را نداشتند. حالا بعد از گذشت سالها، در تهران آپارتمانی به ارزش ۹۲ میلیارد تومان برای کنگره خریداری شده است. افرادی که روزگاری برای خرید یک وعده آش پول کافی نداشتند، امروز توانستهاند چنین کار بزرگی انجام دهند. پس نباید قدرت حرکت و پیشرفت را دستکم بگیریم.
ما امروز در حال ساختن پایههای این مسیر هستیم. در لژیون سردار باید درباره بخشش، کار، تجربههای اقتصادی و تجربههای کسبوکار صحبت کنیم. ممکن است یکی از اعضا تجربهای داشته باشد که برای دیگران بسیار مفید باشد. شاید کسی در بازار ترفندی را آموخته باشد یا راهی برای عبور از شرایط سخت اقتصادی پیدا کرده باشد. چه خوب است این تجربیات را با یکدیگر به اشتراک بگذاریم تا همه بتوانیم از آنها استفاده کنیم.
اما مهمترین موضوعی که لژیون سردار به ما آموزش میدهد، بخشش است.
در قرآن کریم آیهای وجود دارد که میفرماید: «لَنْ تَنَالُوا الْبِرَّ حَتَّىٰ تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ»؛ یعنی هرگز به نیکی و خوبی نمیرسید، مگر اینکه از آنچه دوست دارید، انفاق کنید.
این آیه به ما میآموزد که بخشش واقعی زمانی اتفاق میافتد که از چیزی بگذریم که برایمان ارزشمند است؛ نه اینکه چیزی را که دیگر به آن نیازی نداریم یا ارزشی برایمان ندارد ببخشیم.
هر انسانی به چیزی علاقه دارد و به آن وابسته است. ممکن است وسیلهای داشته باشیم که یکی از عزیزانمان به ما هدیه داده و ارزش معنوی زیادی برایمان داشته باشد. حتی اگر آن وسیله را از دست بدهیم، حاضریم چند برابر قیمتش هزینه کنیم تا دوباره آن را به دست بیاوریم. پول هم یکی از همین چیزهایی است که تقریباً همه ما به آن علاقه داریم؛ چون با پول میتوانیم بسیاری از خواستهها و نیازهای خود را برطرف کنیم.
بنابراین، اگر بتوانیم از چیزی که دوست داریم بگذریم و آن را در مسیر درست ببخشیم، به مرحله ارزشمندی از بخشش رسیدهایم.
انسان معمولاً وقتی کاری را انجام میدهد و نتیجه خوبی از آن میگیرد، تمایل دارد دوباره آن کار را تکرار کند. برای مثال، کودکی که یک بار دستش را به آتش نزدیک میکند و میسوزد، دیگر تمایلی به تکرار آن ندارد؛ اما اگر از انجام کاری لذت ببرد و نتیجه خوبی بگیرد، دوست دارد دوباره آن را انجام دهد.
بخشش هم همینطور است. وقتی انسان نتیجه و تأثیر مثبت بخشش را در زندگی خود مشاهده کند، به آن علاقهمند میشود و این مسیر را ادامه میدهد.
من افرادی را دیدهام که در لژیون سردار چندین بار به مقام پهلوانی رسیدهاند. حتی شخصی را میشناسم که هشت بار این جایگاه را تجربه کرده است. شاید اگر کسی فقط یک بار این کار را انجام میداد، تصور میکردیم برای تشویق و شنیدن آفرین دیگران بوده است؛ اما وقتی فردی چندین بار این مسیر را ادامه میدهد، مشخص است که در این بخشش به درک و تجربه ارزشمندی رسیده است.
انسان وقتی از انجام کاری نتیجه مثبت بگیرد، به تکرار آن علاقهمند میشود. همانطور که اگر به کسی پول قرض بدهیم و او آن را بهموقع برگرداند و حتی برای قدردانی با یک جعبه شیرینی از ما تشکر کند، برای دفعات بعد نیز با اطمینان بیشتری به او اعتماد میکنیم. کسانی هم که چندین بار در جایگاه پهلوانی قرار میگیرند، حتماً تجربه و درکی از این مسیر به دست آوردهاند که باعث ادامه دادن آنها شده است.
دوستان، بخشش شما میتواند گرههای بسیاری را از زندگی باز کند. در یکی از آموزشهای کنگره به این موضوع اشاره شده است که بخشش میتواند انسان را از بسیاری از بلاها و مشکلات حفظ کند.
گاهی یک بیماری ساده ممکن است هزینههای سنگینی به همراه داشته باشد. ممکن است فردی برای یک مراجعه ساده به بیمارستان، مجبور شود دهها میلیون تومان هزینه کند. حتی یک اتفاق کوچک برای خودرو نیز میتواند خسارت مالی زیادی به همراه داشته باشد.

جابجایی نگهبان لژیون سردار

جابجایی خزانهدار لژیون سردار
- تعداد بازدید از این مطلب :
212