نهمین جلسه از دور سوم سری کارگاه های آموزشی خصوصی ویژه مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی یزد، با استادی مسافر مرتضی، نگهبانی مسافر علیمحمد و دبیری مسافر حمیدرضا، با دستور جلسه «D.S.T و تجربه من از سایر روشها» در روز سهشنبه 19 آبان ۱۴۰۵، راس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، مرتضی هستم یک مسافر.
خداوند را شکر میکنم که بار دیگر فرصت حضور در این مسیر و تجربه یک روز رهایی را به من عطا کرد. از لژیون خدمتگزار و راهنمای عزیزم، آقای محسن، تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه خدمت کنم و آموزش بگیرم.
در گذشته روشهای مختلفی را برای درمان اعتیاد تجربه کرده بودم؛ از سقوط آزاد گرفته تا روشهای دیگر، اما هیچکدام نتیجه پایداری نداشتند و پس از مدتی دوباره به نقطه اول بازمیگشتم. تا اینکه با کنگره ۶۰ و روش DST آشنا شدم. این روش برای من نقطه عطفی در زندگی بود.
زمانی که وارد کنگره شدم، تنها دو جلسه حضور داشتم که با تعطیلات بیستروزه کنگره در سال ۱۴۰۴ مواجه شدم. راهنمایم از همان ابتدا به من تأکید میکرد که در روزهای ابتدایی سفر ممکن است شرایط جسمی مناسبی نداشته باشم و احساس کنم مانند ماشینی هستم که باد لاستیکهایش کم شده است؛ اما باید صبور باشم تا بدنم به دارو و سیستم درمان عادت کند. همین اتفاق هم افتاد و پس از چند روز، حالم بهتر شد و توانستم سفرم را با آرامش بیشتری ادامه دهم.

از همان ابتدای سفر تلاش کردم نظم را در تمام بخشهای زندگیام اجرا کنم. رأس ساعت شش صبح بیدار میشدم، داروی خود را در ساعت مقرر مصرف میکردم، صبحانه میخوردم و در فرصتهای خالی به نوشتن سیدیها میپرداختم. حتی برای اینکه از آموزشها عقب نمانم، هنگام پیادهروی در پارک به فایلهای صوتی گوش میدادم و اعلام سفر میکردم. این نظم برای خانوادهام هم بسیار تعجبآور بود؛ زیرا پیش از آن عادت داشتم تا ساعت ده صبح بخوابم.
وقتی جلسات کنگره دوباره آغاز شد، با محیطی روبهرو شدم که برایم بسیار متفاوت و دوستداشتنی بود. یکپارچگی، محبت و آغوش گرم اعضا از همان روزهای نخست حس خوبی به من منتقل کرد. احساس کردم در این جمع پذیرفته شدهام و دوباره خودم را پیدا کردهام. دوستانی را دیدم که بدون هیچ چشمداشتی به یکدیگر محبت میکردند و برای هم قدم برمیداشتند. این فضا برای من بسیار ارزشمند بود.
یکی از مسائل مهم دوران سفرم، حضور همسفرم در کنگره بود. با وجود تلاشهای فراوان، همسرم در ابتدا تمایلی به آمدن نداشت؛ زیرا در گذشته با رفتارها و تخریبهای من آسیب دیده بود و بهسادگی نمیتوانست دوباره اعتماد کند. راهنمایم، آقای دهقان، به من گفت: «مرتضی، ابتدا باید خودت تغییر کنی؛ تا زمانی که همسفرت تغییر را در تو نبیند، نمیتوانی انتظار داشته باشی که به کنگره بیاید.»
این صحبت برایم بسیار آموزنده بود. پس از حدود پنج ماه سفر، راهنمایم پیشنهاد کرد از همسرم بخواهم فقط یکبار در جلسه کنگره حضور پیدا کند و به او اطمینان بدهم که اگر از محیط کنگره خوشش نیامد، دیگر اصراری به آمدنش نخواهم داشت. همسرم سرانجام پذیرفت و پس از حضور در جلسات، آنقدر از محیط کنگره تأثیر گرفت که حتی از من هم مشتاقتر شد که دوباره به جلسه بیاید. این اتفاق برای من بسیار ارزشمند بود.
روش DST به من فقط درمان اعتیاد را آموزش نداد، بلکه یاد گرفتم چگونه از زمان در تمام بخشهای زندگیام درست استفاده کنم؛ برای خواب، استراحت، ورزش و برنامههای روزانهام نظم داشته باشم. پیش از ورود به کنگره تصور نمیکردم روزی صبح جمعه از خواب بیدار شوم و برای ورزش و فوتبال به زمین بروم؛ اما در طول سفر، حدود ده ماه صبحها ورزش کردم، در مسابقات عقاب طلایی شرکت کردم و تجربههای ورزشی خوبی به دست آوردم.
من همیشه خودم را مدیون جناب مهندس دژاکام میدانم؛ زیرا روش DST تأثیر بسیار زیادی در زندگی من گذاشت و توانستم آموختههای آن را بهصورت عملی در زندگیام اجرا کنم. امروز خوشحالم که با کنگره ۶۰ آشنا شدم و دوستان ارزشمندی پیدا کردم که عاشقانه و خالصانه خدمت میکنند، بدون اینکه انتظار پاداشی داشته باشند.
امیدوارم همه ما قدر این جایگاه و زحمات جناب مهندس را بدانیم و با مطالعه کتابها، گوش دادن و نوشتن سیدیها و مهمتر از همه، عملی کردن آموزشها در زندگی خود، بتوانیم سهمی در خدمت و انتقال این آگاهیها داشته باشیم.
در پایان از راهنمای عزیزم که به من اعتماد کردند و فرصت خدمت در این جایگاه را در اختیارم گذاشتند، تشکر میکنم. این نخستین تجربه من در جایگاه استاد جلسه است و از حضور در این جایگاه بسیار خوشحالم. از همه شما که به صحبتهای من گوش دادید، سپاسگزارم.
عکس و متن: مسافر داوود لژیون دوم
تنظیم برای سایت: مسافر محسن
- تعداد بازدید از این مطلب :
27