اولین جلسه از دوره هشتاد و ششم سری کارگاههای آموزشی کنگره ۶۰ ویژه مسافران نمایندگی شادآباد با دستور جلسه دی اس تی و تجربه من از سایر روشها با استادی راهنمای محترم مسافر سعید، نگهبانی مسافر امیرو دبیری مسافر منوچهر در روز چهارشنبه مورخ 20 آبان ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود
خلاصه سخنان استاد
.jpg)
سلام دوستان سعید هستم ، مسافر
در ابتدا از گروه مرزبانی ایجنت و تمامی عزیزانی که فرصت حضور و ارائه تجربه در این جلسه را برای من فراهم کردند، تشکر و قدردانی میکنم. موضوع صحبت من، روش DST و مقایسه تجربه شخصیام از این روش با سایر روشهای درمان اعتیاد است. روش DST، که بر اساس ضریب هشت و پلههای منظم بیستویک روزه طراحی شده است، یکی از روشهای درمانی ارائهشده در کنگره ۶۰ است. این روش بر اساس برنامهریزی دقیق، کاهش تدریجی مواد و بازسازی سیستمهای حیاتی بدن عمل میکند. برای درک بهتر تفاوت این روش با سایر روشها، لازم میدانم ابتدا بخشی از تجربه شخصی خودم را بیان کنم.
پیش از ورود به کنگره ۶۰، هر فردی که به من پیشنهادی برای ترک اعتیاد میداد، من بدون بررسی و شناخت کافی آن را میپذیرفتم. یکی میگفت سه روز مصرف نکن، مواد از بدنت خارج میشود؛ دیگری توصیه میکرد یک هفته بخواب تا تمام عوارض برطرف شود. برای مثال، به من گفته بودند که با مصرف روغن کرچک میتوان طی سه روز مواد را از بدن خارج کرد. من نیز این کار را انجام دادم، اما نتیجه آن چیزی جز مشکلات شدید گوارشی و رفتوآمد مکرر به دستشویی نبود.
حتی در آن دوران، زمانی که برنامههای مربوط به سفر حج را از تلویزیون مشاهده میکردم، تحت تأثیر فضای آن برنامهها قرار میگرفتم و تصور میکردم گریه و بیقراریهایی که دارم، نشانه نوعی تحول معنوی است. اما پس از ورود به کنگره و آشنایی با آموزشهای مهندس دژاکام متوجه شدم که بسیاری از این حالات میتوانند از عوارض قطع ناگهانی مواد مخدر باشند.
پس از آن به سراغ روشهای دیگری رفتم. زمانی تصور میکردم متادون میتواند راهحل مناسبی باشد. حتی از عطاری شربت متادون تهیه کردم و بدون آگاهی از مقدار و نحوه صحیح مصرف، آن را استفاده میکردم. بهتدریج از شرایط به وجود آمده خسته شدم و دوباره به مصرف مواد قبلی روی آوردم. در نهایت به این نتیجه رسیدم که دیگر نمیخواهم به دنبال روشهای مختلف ترک بروم. با خودم فکر میکردم بهتر است به همان شیوه قبلی زندگی کنم و تا زمانی که زنده هستم، مصرف مواد را ادامه بدهم. اما امروز که به گذشته نگاه میکنم، متوجه میشوم یکی از مهمترین مشکلات من، ناآگاهی از ماهیت بیماری اعتیاد و نبود یک مسیر علمی و مشخص برای درمان بود.
مهندس دژاکام در آموزشهای خود به نکته مهمی اشاره میکنند: اعتیاد ارتباط مستقیمی با غیرت، اراده یا دوست داشتن خانواده ندارد. در گذشته، بسیاری از افراد به من میگفتند: مگر غیرت نداری؟ مگر پدر و مادرت را دوست نداری؟ چرا مصرف مواد را کنار نمیگذاری؟ اما این نوع برخوردها نهتنها کمکی به من نمیکرد، بلکه نشان میداد که اطرافیان شناخت درستی از مسئله اعتیاد ندارند. برای درک بهتر این موضوع، میتوان از مثال وزنه پانصد کیلوگرمی استفاده کرد. اگر از فردی بخواهیم وزنهای پانصد کیلویی را بالای سر خود ببرد، آیا با سرزنش و گفتن اینکه غیرت نداری، این کار امکانپذیر میشود؟ قطعاً خیر.
فرد برای رسیدن به چنین تواناییای باید از وزنههای سبک شروع کند و بهتدریج، مرحلهبهمرحله و با تمرین منظم توانایی خود را افزایش دهد. درمان اعتیاد نیز به همین شکل است. نمیتوان انتظار داشت فردی که سالها درگیر مصرف مواد بوده است، صرفاً با تصمیم ناگهانی یا فشار اطرافیان بتواند به شرایط طبیعی بازگردد. روش DST دقیقاً بر همین اصل استوار است؛ یعنی درمان تدریجی، منظم و حسابشده. مهندس دژاکام در یکی از آموزشهای خود از داستان مشک یا خیکی که در آب حرکت میکند، استفاده میکنند. فردی تصور میکند میتواند آن را بهراحتی بگیرد، اما متوجه نیست که نیرویی بسیار قویتر از توان او در حال کشیدن آن است. این داستان برای من یادآور وضعیت دوران اعتیادم است. بارها تصمیم گرفتم مصرف مواد را کنار بگذارم، اما هر بار متوجه میشدم که قدرت وابستگی بسیار بیشتر از توان و آگاهی من است. من میخواستم مواد را رها کنم، اما مواد مرا رها نمیکرد. در آموزشهای کنگره، از نیروی اعتیاد با تعبیر هرکول یاد میشود؛ نیرویی قدرتمند که مقابله با آن بدون شناخت و روش صحیح، بسیار دشوار است.
من نیز بارها تلاش کردم از این وضعیت خارج شوم، اما هر بار با شکست مواجه شدم. حتی شرایط جسمی من بهگونهای شده بود که گاهی تا نیمه روز توان بلند شدن از جای خود را نداشتم. سؤال اساسی این بود که چه اتفاقی برای من افتاده است؟ چرا فردی که زمانی مانند دیگران کار میکرد و زندگی عادی داشت، اکنون چنین شرایطی پیدا کرده است؟
متأسفانه کمتر کسی به دنبال پاسخ علمی این سؤال بود. بیشتر افراد به سرزنش، قضاوت و نصیحت بسنده میکردند.
حتی در برخی نگاههای اجتماعی، مصرفکننده مواد مخدر صرفاً فردی لذتجو یا فاقد اراده تلقی میشد؛ درحالیکه مسئله اعتیاد بسیار پیچیدهتر از این قضاوتهاست. ممکن است فرد در ابتدای مصرف، به دلایل مختلفی مانند لذتجویی یا کنجکاوی وارد این مسیر شده باشد، اما پس از شکلگیری وابستگی، موضوع دیگر صرفاً لذتجویی نیست.
در این مرحله، فرد با اختلال در عملکرد سیستمهای جسمی و روانی خود مواجه میشود و برای رهایی از آن به شناخت، آموزش و روش درمانی مناسب نیاز دارد. یکی از مهمترین تفاوتهایی که من در کنگره ۶۰ مشاهده کردم، همین تغییر نگرش بود. مهندس دژاکام بهجای سرزنش مصرفکننده، او را بهعنوان انسانی که نیازمند آموزش و شناخت مسیر صحیح درمان است، مورد توجه قرار دادند.
روش DST و استفاده از شربت OT، فرصتی فراهم کرد تا من نیز بتوانم مسیر درمان را بهصورت تدریجی و اصولی طی کنم.
در ابتدا ممکن بود برخی افراد تصور کنند که اگر داروی درمانی در اختیار مصرفکننده قرار بگیرد، احتمال سوءاستفاده از آن وجود دارد. اما مهندس دژاکام با نگاهی مبتنی بر اعتماد و شناخت انسان، این فرصت را فراهم کردند تا افراد بتوانند در مسیر درمان قرار بگیرند. امروز وقتی به گذشته خودم نگاه میکنم، تفاوت بسیار زیادی میان شرایط آن دوران و وضعیت فعلیام احساس میکنم. فردی که قبلاً تا نیمه روز توانایی بلند شدن از خواب را نداشت، اکنون گاهی ساعت سه یا چهار صبح از خواب بیدار میشود، فعالیت روزانه خود را آغاز میکند و تا غروب با انرژی و نشاط به کارهایش ادامه میدهد. این تغییر برای من بسیار قابل توجه است. یکی از موضوعات مهمی که در آموزشهای مهندس دژاکام مطرح میشود، سیستم ایکس است. من در طول سفر درمانی خود بهتدریج متوجه شدم که بسیاری از احساسات و حالات طبیعی که تصور میکردم دیگر امکان تجربه آنها را ندارم، دوباره در حال بازگشت هستند.
برای مثال، در گذشته تصور میکردم هرگز نمیتوانم سیگار را کنار بگذارم. حتی ترک هروئین را در ذهن خود ممکن میدانستم، اما درباره سیگار چنین باوری نداشتم. اما با گذشت زمان و طی مسیر درمان، نگرش من نسبت به بسیاری از مسائل تغییر کرد.
در یکی از مراحل پایانی سفر، حالات جدیدی را تجربه میکردم که برایم ناشناخته بود. با راهنمای خود تماس گرفتم و درباره آنها سؤال کردم. ایشان به من گفتند که عجله نکنم و اجازه بدهم مسیر درمان را ادامه دهم تا بهتدریج با این احساسات و تغییرات آشنا شوم. امروز بهتر درک میکنم که منظور از بازسازی سیستمهای حیاتی بدن چیست و چرا مهندس دژاکام بر اهمیت سیستم ایکس تأکید دارند. نکته دیگری که برای من اهمیت زیادی دارد، تغییر نگرش نسبت به وسوسه و مصرف مواد است. در گذشته تصور میکردم همیشه باید با میل به مصرف مبارزه کنم، اما اکنون با شناخت بیشتر از شرایط جسمی و روانی خود، نگاه متفاوتی به این مسئله دارم. گاهی اوقات افرادی که شرایط گذشته مرا میشناسند، با تعجب میپرسند چگونه توانستهام چنین تغییری را تجربه کنم.
حتی بعضی از دوستان باور نمیکنند که من دیگر تمایلی به مصرف مواد ندارم. این موضوع برای خود من نیز در ابتدا شگفتآور بود؛ زیرا سالها تصور میکردم رهایی از این شرایط تقریباً غیرممکن است.
امروز یکی از مهمترین درسهایی که از کنگره ۶۰ گرفتهام، این است که درمان اعتیاد صرفاً کنار گذاشتن ماده مصرفی نیست؛ بلکه بازسازی تدریجی جسم، روان و جهانبینی انسان اهمیت اساسی دارد. من بهعنوان فردی که روشهای مختلف و ناموفق را تجربه کردهام، تفاوت میان ترکهای مقطعی و یک مسیر درمانی اصولی را بهخوبی احساس میکنم.
در پایان، از خداوند درخواست میکنم به من کمک کند تا بتوانم قدردان این مسیر، این متد درمانی، آموزشها و زحمات مهندس دژاکام باشم و آنگونه که شایسته است، وظایف خود را در این مجموعه انجام دهم.
از تمامی عزیزانی که به صحبتهای من گوش دادند، صمیمانه تشکر میکنم

تهیه، تنظیم و ارسال : خدمتگزاران سایت شادآباد
- تعداد بازدید از این مطلب :
135