English Version
This Site Is Available In English

به‌عنوان همسفر توانستم خواسته درمان را در مسافرم ایجاد کنم

به‌عنوان همسفر توانستم خواسته درمان را در مسافرم ایجاد کنم

جلسه دهم از دوره سوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی کمال‌الملک تهران به استادی پهلوان همسفر حمیده، نگهبانی همسفر افسانه و دبیری همسفر سمیه با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز سه‌شنبه ۱۹ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

در ابتدا به همه عزیزان بابت از دست دادن آقای مهندس تسلیت می‌گویم. انگار با رفتن ایشان، حفره‌ای عمیق در قلب همه ما، به‌خصوص همسفران ایجادشده است. من خودم قلبا عاشق آقای مهندس بودم و همیشه ایشان را تنها کسی می‌دانستم که واقعاً تمام زندگی‌ام را مدیونشان هستم. شعبه‌تان بسیار زیباست و حس بسیار خوبی دارد. این موضوع مطمئناً به لطف تک‌تک شما عزیزانی است که در اینجا حضور دارید. در ابتدا پیش از آنکه فراموش کنم، از همسفر افسانه نگهبان کارگاه آموزشی و همسفر طیبه نگهبان لژیون سردار بسیار تشکر می‌کنم که من را انتخاب کردند تا در اینجا در خدمت شما باشم. همچنین از ایجنت همسفر زینب نیز تشکر می‌کنم.

فکر می‌کنم همه شما به‌خوبی در جریان آموزش‌های کنگره هستید و می‌دانید که درروش DST حرف D به نشانه دژاکام، حرف S به نشانه استپ یا پله و حرف T به نشانه تایم است. این تنها روش، برای درمان اعتیاد است که ابداع شد تا درمان به معنای واقعی اتفاق بیفتد. ابتدا درباره تجربه خودم صحبت می‌کنم. من با مسافری زندگی می‌کردم که هم شیشه مصرف می‌کرد، هم کراک و هم انواع مواد مخدر دیگر، یعنی هر چیزی که وجود داشت و ایشان دست رد به سینه‌اش نزده بود. واقعاً انسانی بود که از تعادل خارج‌شده بود و هیچ تعادل روانی نداشت، به‌هیچ‌وجه نمی‌توانستی حتی یک کلمه با او صحبت کنی. مسافر من از کودکی، شاید از شش‌سالگی، برای اولین بار مواد مصرف کرده بود و پدرش را الگوی خود می‌دانست. برای اینکه خانواده متوجه بوی تریاک نشوند، به مصرف کراک و شیشه روی آورده بود و به همین ترتیب، مواد مختلفی را تجربه کرده بود.

مصرف شیشه‌اش بسیار زیاد بود و واقعاً تأثیر نامطلوبی بر مغز او گذاشته بود. در آن دوران، مشکلات خیلی زیاد شده بود و مصرف شیشه به اوج خود رسیده بود، اعضاء خانواده را می‌کشتند و این به موضوعی عادی تبدیل‌شده بود. ازآنجایی‌که قرار است درباره روش‌های دیگر درمان هم صحبت کنم، ابتدا توضیح می‌دهم که نخستین کاری که انجام دادیم، این بود که مسافرم را برای درمان به یک کلینیک بردیم. مدت‌ها در آنجا متادون مصرف می‌کرد، بعد از مدتی به او گفتند نه این متادون را مصرف نکن، آن دارو را مصرف کن. مدت‌ها به کلینیک رفت‌وآمد می‌کرد و در کنار آن، همچنان مواد هم مصرف می‌کرد. این وضعیت برای مدت طولانی ادامه داشت و همه را معطل خود کرده بود. سپس یک نفر به ما گفت که با این روش‌ها اصلاً بهبود پیدا نمی‌کند و باید به کمپ برود. فکر می‌کنم مسافر من 7 یا 8 بار به کمپ رفت و هر بار یا آخرین بار شرایط به‌گونه‌ای شده بود که حتی لباس‌هایش را هم از او گرفته بودند و او بدون لباس فرار کرده بود.

تمام دغدغه‌اش این بود که حتماً مواد مصرف کند. البته اکنون‌که در کنگره آموزش می‌بینیم، متوجه می‌شویم که این رفتار واقعاً طبیعی بوده و او ناگزیر به انجام آن بوده است، اگر رفتاری غیرازاین از خودش نشان می‌داد، غیرطبیعی بود؛ درنهایت با روش کلینیکی و درمان زیر نظر پزشک نتیجه‌ای نگرفت، با کمپ هم به نتیجه نرسید، با NA جواب نگرفت. با گروه‌های درمانی دیگر هم نتیجه‌ای نگرفت تا این‌که خواست خدا بود و من با کنگره۶۰ آشنا شدم.

اولین باری که وارد سایت کنگره۶۰ شدم، موضوع برایم بسیار عجیب بود، زیرا تا آن زمان هر چه یاد گرفته بودیم، به ما می‌گفتند که باید گمنام باشیم، ناممان را در هیچ جا مطرح نکنیم و اجازه ندهیم کسی هویت ما را بشناسد؛ اما در کنگره۶۰، مهندس با ذکر نام و نام خانوادگی و ارائه مشخصات خود به‌طور کامل صحبت می‌کرد و می‌گفت که این روش، روش درمان است. اولین بار که صدای مهندس را شنیدم، ایشان درباره روش DST و تیپر کردن صحبت می‌کردند. با خودم فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که به نظرم این روش منطقی است؛ زیرا اگر فردی را یک‌باره از طبقه بالای ساختمانی به پایین پرت کنند، همان بلایی بر سر او می‌آید که ما با قطع ناگهانی مواد بر سر مسافر خود می‌آوریم. مدت زیادی طول کشید تا مسافر من جذب کنگره۶۰ شود.

در کنگره نیز مشکلات زیادی ایجاد کرد، اما سرانجام روزی این روند به پایان رسید و سفرش را شروع کرد. رهایی‌اش را گرفت و توانست مشکلات و سختی‌هایی را که با آن‌ها روبه‌رو بودیم، پشت سر بگذارد. من نیز به‌عنوان همسفر در کنار او حضور داشتم. در بعضی مراحل نقش همسفر بسیار پررنگ می‌شود. تصور نکنید که ما کاری انجام نمی‌دهیم یا نمی‌توانیم تأثیرگذار باشیم. من به‌عنوان همسفر توانستم خواسته درمان را در مسافرم ایجاد کنم. مسافری که خواسته‌ای برای درمان نداشته باشد، سفر بسیار دشوارتری خواهد داشت. واقعاً اگر با عشق در کنار مسافرتان حضور داشته باشید، مطمئناً می‌توانید به درمان او کمک کنید.

در مورد روش DST باید بگویم کاری که مهندس دژاکام انجام دادند، نجات زندگی‌ و نجات انسان‌ها بود. افراد بسیار زیادی در کنگره۶۰ حضور پیدا کردند و توانستند به رهایی برسند. تعداد افرادی که می‌بینم در اینجا حضور دارند، خدا را شکر قابل‌توجه است، بااین‌حال فکر می‌کنم همان‌طور که دکتر امین گفته‌اند: از میان 10 هزار نفر، تنها یک نفر کنگره۶۰ را پیدا می‌کند. این صحبت‌ها را مطرح کردم تا بگویم به لطف این‌که در کنگره گمنامی نداریم، اگر فردی را می‌شناسیم که به کنگره۶۰ نیاز ‌دارد، حتماً به او کمک کنیم. دوست، همسایه یا هر فرد دیگری را که می‌شناسید، از وجود کنگره آگاه کنید و به او پیام بدهید. منظور این نیست که دست او را بگیرید و به اینجا بیاورید، بلکه کافی است پیام کنگره را به او برسانید. ان‌شاءالله این روش DST با این صلابت و قدرتی که دارد جهانی شود، دانشگاه کنگره۶۰ هرچه زودتر تأسیس شود و تمام شهرهای کشور را دربر بگیریم نه‌فقط قشم. امیدوارم شاهد تحقق خواسته آقای مهندس باشیم و ببینیم که همه ما نیز به سهم خود، نقش کوچکی دررسیدن به این هدف داشته‌ایم.

ازآنجایی‌که گل‌ریزان هم نزدیک است می‌خواهم مطلب کوچکی را نیز خدمتتان عرض کنم. من به‌عنوان همسفر، زمانی تمام زندگی‌ام را ازدست‌داده بودم. هیچ‌چیزی برایمان باقی نمانده بود؛ اجاره‌ خانه عقب‌افتاده بود و حتی پول برق را هم پرداخت نکرده بودیم. زندگی ما نابودشده بود؛ اما اگر اکنون در اینجا حضور دارم و به‌عنوان پهلوان خدمت می‌کنم به این دلیل است که توانسته‌ام از پس مشکلات بربیایم. تصور نکنید که بسیار ثروتمند هستم یا شرایط مالی فوق‌العاده‌ای دارم. من هم زحمت‌کشیده‌ام و زندگی‌ام را دوباره ساخته‌ام. اعتیاد شاید تمام زندگی من را به تاراج برده بود، اما اکنون‌که توانسته‌ام زندگی‌ام را بازگردانم و دوباره آن را بسازم، عهد می‌کنم تا روزی که خون در رگ‌هایم جریان دارد، از لژیون سردار حمایت کنم. امیدوارم تک‌تک شما نیز به این جایگاه و این باور برسید که باید از جایی که زندگی‌مان را به ما بازگردانده است حمایت کنیم، با هر نوع حمایتی، چه مالی و چه حضوری و هر شکل دیگری که از دستمان برمی‌آید.

اهداء لوح تقدیر به اعضاء تیم ایروبیک

مرزبانان کشیک: همسفر مائده و مسافر جواد
تایپیست: راهنمای تازه‌واردین همسفر زهرا
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر طیبه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کمال‌الملک تهران

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .