English Version
This Site Is Available In English

آغاز رهایی

آغاز رهایی

جلسه پنجم از دوره سی و پنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی لویی‌پاستور به استادی همسفر سمانه ، نگهبانی همسفر رها و دبیری همسفر مریم با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز سه‌شنبه . ۱۹ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

آقای مهندس عزیز! این روزها نبودنتان را با تمام وجودم احساس می‌کنم. باور کنید تقریباً لحظه‌ای نیست که به شما، محبتتان و تمام چیزهایی که به زندگی من بخشیدید فکر نکنم. تا دنیا دنیاست من، مسافرم و پسرم خودمان را مدیون شما می‌دانیم و شاید هیچ‌وقت نتوانم حق بزرگی را که بر گردن ما دارید ادا کنم؛ اما به شما قول می‌دهم تمام تلاشم را بکنم تا در مسیری که سال‌ها برای آن زحمت کشیدید قدم بردارم. آقای مهندس عزیزم، عاشقانه و از صمیم قلب دوستتان دارم.

زمانی که متوجه اعتیاد همسرم شدم، در ابتدا با انکار ایشان مواجه شدم؛ اما بعد از مدتی پذیرفتند که مصرف‌کننده هستند. می‌گفتند واقعاً می‌خواهند مصرف را کنار بگذارند؛ اما آن زمان هیچ‌کدام از ما شناختی از صورت‌مسئله اعتیاد نداشتیم. چیزی که من می‌خواستم با آنچه ایشان می‌گفتند و از آن آگاهی داشتند، کاملاً متفاوت بود. من فقط و فقط قطع مصرف و کنار گذاشتن مواد را می‌خواستم؛ اما ایشان تا حدودی با مصرف قرص، کلینیک و روش‌های دیگر آشنا بودند و به من می‌گفتند این روش‌ها عوارض خاص خودشان را دارند و من نمی‌پذیرفتم. در نهایت، با اصرار من روش‌هایی مانند مصرف قرص، مراجعه به کلینیک و NA را برای مدت کوتاهی تجربه کردیم؛ اما به نتیجه نرسیدیم. خدا را شکر که از تجربه کمپ در امان ماندیم.

امروز وقتی با آگاهی اندکی که به دست آورده‌ام به آن سال‌ها نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که چقدر مسافرم را متهم می‌کردم. به او می‌گفتم اراده نداری، نمی‌خواهی اعتیادت را کنار بگذاری و دروغ می‌گویی. امروز فهمیده‌ام تمام آن قضاوت‌ها از ناآگاهی من سرچشمه می‌گرفت. نیروهای منفی چنان بر من غلبه کرده بودند که دیگر زیبایی‌های زندگی‌ام را نمی‌دیدم. تمام تمرکزم روی اعتیاد و عاقبت مسافرم بود. با وجود تمام علاقه، عشق و محبتی که بین ما وجود داشت، به‌جای اینکه همراهش باشم، در مقطعی او را تنها گذاشتم.

وقتی مسافرم وارد کنگره شد و حدود سه تا چهار ماه از سفرش گذشته بود، نزد من آمد تا درباره روش DST و سفرش صحبت کند. با ذوق و شوق فراوان و امید زیادی از این روش درمانی تعریف می‌کرد؛ اما من باز هم نپذیرفتم و حتی حاضر نشدم به صحبت‌هایش گوش بدهم. به او گفتم: یا باید مصرف را کاملاً قطع کنی یا همچنان مصرف‌کننده باشی؛ چیزی به نام درمان با شربت وجود ندارد!

اما در نهایت، با ورود به کنگره و آشنایی با این علم درست، برای اولین بار با مفهوم واقعی درمان اعتیاد آشنا شدم. اینجا بود که برای نخستین بار کلمه درمان را با معنای واقعی آن شنیدم. با متد DST آشنا شدم؛ روشی که بر اساس سه پارامتر دژاکام (Dezhakam)، استپ (Step) و تایم (Time) شکل گرفته است. در این روش، کاهش تدریجی مصرف و پله‌های OT در یک بازه زمانی مشخص حداقل ده ماه، انجام می‌شود تا جسم فرصت سازگاری و بازسازی پیدا کند. در این مسیر، مبدأ، مقصد و راه کاملاً مشخص است. علاوه بر جسم، روی ترمیم روان و جهان‌بینی نیز کار می‌شود و همین موضوع تفاوت اساسی این روش با روش‌هایی است که صرفاً بر قطع مصرف تمرکز دارند.

اما درباره تجربه شخصی خودم از DST، امروز به این دریافت رسیده‌ام که این روش واقعاً فراتر از سفر آشکار یک مسافر است. به اعتقاد من این روش فقط برای رهایی از بند مواد و اعتیاد نیست؛ بلکه در صور پنهان و لایه‌های عمیق حقیقت درونی انسان نیز جریان دارد. گاهی در وجود ما باورها، تفکرات، ترس‌ها و احساسات منفی‌ای وجود دارند که مانند پرده و حجابی عمل می‌کنند و اجازه نمی‌دهند زیبایی‌های وجود خودمان و زندگی‌مان را ببینیم. برای کنار زدن این پرده‌ها به یک مسیر تدریجی نیاز داریم؛ مسیری که هر سه پارامتر S, D و T را در خود داشته باشد. من به‌عنوان یک همسفر، چه در سفر اول و چه در سفر دوم، به هر سه این پارامترها نیاز دارم:
پارامتر اول، D یا دژاکام است؛ یعنی مسیری که آقای مهندس برای ما ترسیم کرده‌اند؛ توجه به آموزش‌ها و حرکت در صراط مستقیم.
پارامتر دوم، S یا استپ است؛ یعنی قدم‌به‌قدم حرکت کردن. اینکه از خودم، مسافرم و اطرافیانم انتظار تغییرات ناگهانی نداشته باشم و اجازه بدهم تغییر واقعی آرام‌آرام و ذره‌ذره اتفاق بیفتد.
پارامتر سوم، T یا تایم است که برای خود من اهمیت بسیار زیادی داشته است.

پذیرفتن اینکه تغییر به زمان نیاز دارد و این زمان لزوماً مطابق خواست و میل من پیش نمی‌رود. گاهی با شادی همراه است و گاهی با رنج و ناراحتی. یکی از مهم‌ترین آموزش‌هایی که زمان به من داد، یادگیری صبر بود؛ اینکه انسان برای رسیدن به گنج، گاهی باید رنج را تحمل کند. شاید عمیق‌ترین دریافت من در این سال‌ها، تغییر نگاهم به گذشته باشد. در آن سال‌ها اجازه نمی‌دادم مسافرم حتی خطای مربوط به اعتیاد را تجربه کند؛ اما امروز همان خطا برای من معنای دیگری پیدا کرده است. حالا فکر می‌کنم شاید همان اتفاق، آغاز رهایی ما بود؛ نه‌ فقط رهایی از بند اعتیاد، بلکه رهایی از بند ترس‌ها، باورهای غلط و ناآگاهی‌ها. شاید سفر ما از همان زمانی آغاز شده بود که در حال تجربه تاریکی‌ها بودیم.

می‌خواهم به همسفران سفر اولی بگویم: اگر در مسیر سفر مسافرتان با خطا یا اتفاقی روبه‌رو شدید که شما را نگران می‌کند، سعی کنید با نگاه وسیع‌تری به آن مسئله نگاه کنید. شاید همان اتفاق فرصتی برای رسیدن به دریافت‌های عمیق‌تر باشد. به خودتان و مسافرتان فرصت بدهید، صبور باشید و اجازه دهید آموزش و زمان کار خودش را انجام دهد. من از همان رنج‌ها جان گرفتم و امروز با تمام وجودم باور دارم که کنگره۶۰ می‌تواند به انسان‌ها جان دوباره ببخشد؛ فقط باید به مسیر، آموزش‌ها و زمان اعتماد کرد و صبور بود. امروز تازه مفهوم این جمله را درک می‌کنم که پیش از آنکه من کنگره را انتخاب کنم، کنگره مرا انتخاب کرده بود. انگار کنگره در همان سال‌هایی که من در ناراحتی و رنج به سر می‌بردم، مرا صدا می‌کرد؛ فقط باید آن تاریکی‌ها را تجربه می‌کردم تا بتوانم به اینجا برسم و روشنایی را با تمام وجودم احساس کنم.

رهایی ۳۰ سی دی همسفر مریم ف. رهجوی راهنما همسفر مریم ث.

مرزبانان کشیک: همسفر الهام و مسافر حسام
تایپ: همسفر پروانه رهجوی راهنماهمسفربهار (لژیون اول) وهمسفر رویا رهجوی راهنما همسفر مریم الف. (لژیون دوم)
عکاس: همسفر رویا رهجوی راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر مرجان، مرزبان خبری
همسفران نمایندگی لویی‌پاستور

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .