English Version
This Site Is Available In English

از تجربه‌های تلخ ترک تا آرامش در درمان DST

از تجربه‌های تلخ ترک تا آرامش در درمان DST

ششمین جلسه از دوره‌ اول سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی روزهای چهارشنبه مسافران کنگره‌۶۰ پارک بهار مشهد با استادی راهنمای محترم، پهلوان مسافر سعید، نگهبانی موقت مسافر علی‌اصغر و دبیری موقت مسافر محمدرضا با دستور جلسه " DST و تجربه من از سایر روش ها " روز چهارشنبه ۲۰ آبان‌ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۶ صبح آغاز به‌کار کرد.

سخنان استاد: سلام دوستان سعید هستم مسافر.

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که فرصت حضور در این جایگاه را به من عطا کرد. از نگهبان محترم جلسه، ایجنت گرامی، گروه مرزبانی و دبیر جلسه که این فرصت را فراهم کردند تا من، سعید، در این جایگاه قرار بگیرم، آموزش ببینم و خدمت کنم، تشکر می‌کنم.

در مورد دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها»، می‌خواهم ابتدا تجربه‌ای از آخرین باری که اقدام به ترک اعتیاد کردم، بیان کنم.

به‌خوبی به یاد دارم که برای آخرین بار به یک کمپ مراجعه کردم. آن کمپ از نوع VIP بود و پزشک نیز در آنجا حضور داشت و وضعیت ما را بررسی می‌کرد. حدود هفت تا هشت روز در آنجا بودم و هر شب برای اینکه بتوانم مواد مخدر را کنار بگذارم، به من قرص می‌دادند. پس از حدود دوازده یا سیزده روز از کمپ بیرون آمدم، اما حالم خوب نبود.

به پزشکان مراجعه می‌کردم و می‌گفتم: چرا حالم خوب نیست؟ احساس کمبود، استرس و ترس دارم و وضعیت مناسبی ندارم. در پاسخ به من می‌گفتند این‌ها مشکلات فکری است و به‌مرور برطرف می‌شود و حالم بهتر خواهد شد.

حدود یک ماه بعد، دوباره به همان وضعیت برگشتم. حتی به من پیشنهاد شد از قرص پرگابالین استفاده کنم تا بتوانم ادامه بدهم.

خلاصه اینکه حدود شصت روز پاکی داشتم و به جلسات انجمن هم می‌رفتم، اما دچار مشکلات جسمی متعددی شده بودم. ریزش موی سکه‌ای گرفتم و تمام صورتم به‌صورت سکه‌ای خالی شده بود. تیک عصبی هم پیدا کرده بودم؛ دستم می‌پرید و پاهایم حرکت‌های غیرارادی داشتند.

به‌خوبی به یاد دارم صبح‌ها از خواب بیدار می‌شدم، درحالی‌که شب‌ها خواب مناسبی نداشتم. به پارک ملت می‌رفتم و بدون هدف ورزش می‌کردم. با وجود این، همچنان حالم خراب بود. بعد دوباره به سر کار برمی‌گشتم، اما به‌هیچ‌وجه حس‌وحال و توانایی کار کردن نداشتم.

در آخرین تجربه ترک، شصت‌وشش روز پاکی را پشت سر گذاشتم، اما تمام آن مشکلات و بیماری‌ها همچنان با من بودند. هر روز به استخر می‌رفتم، در جلسات شرکت می‌کردم و با راهنمایم تماس می‌گرفتم، ولی اصلاً حال خوبی نداشتم.

به من می‌گفتند کمی صبر کن؛ همین چند روز آخر که از کمپ بیرون آمدی، حالت بهتر خواهد شد، اما من هیچ‌وقت آن حال خوب را تجربه نکردم.

پس از شصت‌وشش روز پاکی، دیگر کاملاً از هر نوع ترک کردن ناامید شدم. من در خانه ترک کرده بودم، در باغ ترک کرده بودم و حتی به کمپ هم رفته بودم؛ اما نتیجه‌ای نگرفته بودم. با خودم گفتم به‌هیچ‌وجه دیگر ترک نمی‌کنم، چون مصرف مواد مخدر برای من بسیار بهتر از این است که بخواهم ترک کنم و این‌همه آسیب و مشکل را تحمل کنم.

تا اینکه با کنگره ۶۰ آشنا شدم و وارد این مجموعه شدم. جالب است که در ابتدا فقط با این هدف وارد کنگره شدم که مدتی در آنجا حضور داشته باشم و ثابت کنم که کنگره ۶۰ هم نمی‌تواند به من کمک کند!

با خودم می‌گفتم: من تا به حال ده بار ترک کرده‌ام و نتیجه‌ای نگرفته‌ام؛ بنابراین اینجا هم نمی‌توانم درمان شوم. حتماً دوباره شربتم قطع می‌شود، حالم بد می‌شود و به مصرف مواد مخدر برمی‌گردم.

با این تصور وارد کنگره شدم. مدتی در جلسات شرکت کردم و دوستان برایم توضیح دادند که روش درمانی کنگره ۶۰، روش DST است و برای رسیدن به درمان باید این مسیر را طی کنم.

من در این مسیر ماندم و به‌مرور متوجه شدم که حال خوبی را تجربه می‌کنم. روزی که به رهایی رسیدم، دقیقاً همان حال خوبی را داشتم که در دوران طلایی اعتیاد و در روزهای ابتدایی مصرف مواد مخدر تجربه می‌کردم؛ با این تفاوت که این بار بدون مصرف مواد مخدر حالم خوب بود.

چیزی که باعث شد در کنگره ۶۰ بمانم، دقیقاً همین حال خوبی بود که امروز دارم.

به نظر من، دستور جلسه DST و تجربه من از سایر روش‌ها، موضوعی است که اصلاً نمی‌توان آن را با روش‌های دیگر مقایسه کرد؛ زیرا بیرون از کنگره ۶۰، چیزی به نام درمان اعتیاد به معنای واقعی آن تجربه نکرده بودم.

بیرون از کنگره می‌توان انواع روش‌های ترک را تجربه کرد؛ می‌توان به کمپ رفت، در خانه ترک کرد یا به روش‌های مختلف مصرف مواد را کنار گذاشت و مدتی پاک ماند؛ اما آیا می‌توان نام این فرایند را درمان گذاشت؟

درمان زمانی اتفاق می‌افتد که سیستم بیوشیمی بدن به تعادل برسد، مواد شبه‌افیونی طبیعی بدن عملکرد صحیح خود را از سر بگیرند و انسان به حال خوبی بازگردد؛ همان حال خوبی که پیش از ورود به مصرف مواد مخدر داشته است.

البته یک تفاوت مهم وجود دارد. امروز وقتی حالمان خوب است، خماری و نشئگی را می‌شناسیم و تفاوت این دو وضعیت را درک می‌کنیم؛ اما در گذشته، حتی اگر حالمان خوب بود، شناختی از این تفاوت نداشتیم.

این همان معجزه روش DST است که امروز آن را تجربه می‌کنیم.

من به سفر دوم رسیدم، اما نکته بسیار زیبایی در روش DST وجود دارد که می‌خواهم به آن اشاره کنم. تفاوت مهم ترک و درمان دقیقاً در همین موضوع است.

زمانی که انسان ترک می‌کند، تازه مشکلاتش آغاز می‌شود. من زمانی که مواد مصرف می‌کردم، مشکل خاصی از نظر حال جسمی و روحی احساس نمی‌کردم؛ مصرف می‌کردم و حالم خوب بود، اما به‌محض اینکه اقدام به ترک می‌کردم، مشکلات من شروع می‌شد.

در روش DST که آقای مهندس آن را ابداع کرده‌اند، شرایط کاملاً متفاوت است. در این روش، زمانی که فرایند درمان به پایان می‌رسد و انسان به رهایی می‌رسد، تازه دوران حال خوب او آغاز می‌شود.

من در تمام تجربه‌های ترک گذشته، هیچ‌وقت نگران این نبودم که چگونه ترک کنم؛ نگرانی اصلی من این بود که بعد از ترک چه اتفاقی برایم می‌افتد و چگونه باید با شرایط پس از آن کنار بیایم.

اما در روش DST، همان‌طور که اشاره کردم، D ضریب هشت‌دهم مخفف دژاکام و S پله‌های ۲۱روزه و Tتایم که معنی آن دوره ده یا یازده‌ماهه و بسیار مهم هستند.

اگر وارد کنگره شده‌اید، روی صندلی نشسته‌اید و سه، چهار یا پنج ماه است که سفر می‌کنید، باید صبر داشته باشید و دوره درمان را به‌طور کامل طی کنید. باید آن ده ماه را صبر کنید و روش DST را به‌درستی اجرا کنید. برنامه بیست‌ویک‌روزه و ضریب هشت‌دهم را که راهنمای شما توضیح می‌دهد، جدی بگیرید.

تی‌تایم نیز اهمیت بسیار زیادی دارد. تی‌تایم علاوه بر اینکه به مدت‌زمان کلی درمان، یعنی حدود ده تا یازده ماه، اشاره دارد، به زمان‌بندی مصرف دارو نیز مربوط می‌شود. این موضوع بسیار مهم است تا بدن فرصت بازسازی پیدا کند و به وضعیت طبیعی خود بازگردد.

امروز ما نتایج این روش را در زمینه‌های مختلف مشاهده می‌کنیم. از جمله در موضوعاتی مانند بیماری‌های مختلف، سرطان، کولیت و موارد دیگری که در تحقیقات و تجربیات مرتبط با این روش مطرح شده‌اند.

به نظر من، اگر روش DST را از کنگره ۶۰ بگیریم، دیگر تفاوت چندانی میان کنگره ۶۰ و سایر انجمن‌ها باقی نمی‌ماند؛ زیرا من به‌عنوان یک مسافر، زمانی که وارد کنگره می‌شوم، فقط برای درمان اعتیاد نمی‌آیم، بلکه درمان سیگار و سایر آموزش‌ها نیز برایم اهمیت دارند.

در مورد سیگار هم تجربه مشابهی داشتم. به‌خوبی به یاد دارم زمانی که تصمیم گرفتم ناس را کنار بگذارم، تصور می‌کردم با چند روز دور شدن از محیط مصرف می‌توانم این کار را انجام بدهم.

با خودم گفتم من که مصرف‌کننده مواد مخدر هستم، چند روزی به تهران می‌روم و در خانه خواهرم می‌مانم تا دیگر به ناس دسترسی نداشته باشم و مصرف نکنم.

می‌گفتم این ناس واقعاً آبروی ما را برده بود! به یاد دارم از مشهد به سمت تهران حرکت کردم، اما در مسیر آن‌قدر شرایط برایم سخت شد که در نیشابور توقف کردم، ناس خریدم و دوباره به مسیرم ادامه دادم. وقتی به تهران رسیدم، باز هم مصرف ناس را ادامه دادم.

اگر امروز اینجا هستم، همیشه با خودم می‌گویم چقدر خوب است که انسان گذشته خودش را فراموش نکند. هنوز هم گاهی برای خودم باورکردنی نیست که بدون مصرف مواد مخدر زندگی می‌کنم.

امروز نه‌تنها حالم خوب شده و به درمان رسیده‌ام، بلکه در جایگاهی قرار دارم که هم علم و دانش یاد می‌گیرم و هم کیفیت زندگی‌ام افزایش پیدا کرده است.

به نظر من، بسیار مهم است که انسان به یک صلح، آرامش و حال خوب برسد. تمام این جلسات، تمام این آمدن‌ها و آموزش‌ها برای همین است که انسان بتواند به آرامش درونی و حال خوب دست پیدا کند.

در پایان، از آقای مهندس، خانواده محترمشان و تمام کسانی که در کنگره ۶۰ خدمت می‌کنند، صمیمانه تشکر و قدردانی می‌کنم.

این بستری که امروز در اختیار ما قرار گرفته، از جمله همین پارکی که اکنون در آن حضور داریم، برای این است که من بتوانم از آن استفاده کنم، آموزش ببینم و مشکلات خودم را برطرف کنم.

برای مثال، اگر خواب من دچار مشکل شده باشد، کنگره ۶۰ این شرایط را فراهم کرده است که من بتوانم به این پارک و نمایندگی بیایم، در جلسات شرکت کنم و آموزش بگیرم تا خوابم نیز تنظیم و به وضعیت طبیعی بازگردد.

خواب راحت و بیدار شدن با حال خوب، یکی از نعمت‌های بسیار ارزشمند زندگی است؛ نعمتی که شاید تا زمانی که آن را از دست نداده‌ایم، ارزش واقعی‌اش را درک نکنیم.

از خداوند سپاسگزارم و از تمام خدمتگزاران، ایجنت محترم، گروه مرزبانی و همه عزیزانی که در اینجا خدمت می‌کنند، تشکر می‌کنم.

امیدوارم من هم قدر این فرصت را بدانم و خدمت کردن در این جایگاه‌ها بتواند گره‌های پنهان درونم را باز کند و زمینه رشد و آموزش بیشتر من را فراهم آورد.

بسیار ممنونم که با سکوت و محبت خود به صحبت‌های من گوش کردید.

در انتها با سرو صبحانه از دوستان حاضر پذیرایی گردید.

 

مرزبان خبری: مسافر صادق

صوت: مسافر محمدجواد لژیون۲۰ شفا

تنظیم و ارسال: مسافر اجمد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .