English Version
This Site Is Available In English

روش های (ترک) مقوله های غم انگیزی هستند

روش های (ترک) مقوله های غم انگیزی هستند

جلسه چهاردهم از دوره دوم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ روزهای سه‌شنبه نمایندگی بجنورد به استادی پهلوان مسافر جواد، نگهبانی مسافر کمال و دبیری مسافر حمید با دستور جلسه " D.S.T  و تجربه من از سایر روش ها " در تاریخ  19 آبان ماه  1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، جواد هستم یک مسافر. خب، عرض ادب و احترام دارم خدمت همه‌ی عزیزان. در ابتدا تشکر می‌کنم از نگهبان جلسه و دبیر، از ایجنت محترم و گروه‌ مرزبانی  که اجازه دادند امروز من در این جایگاه باشم و امیدوارم در کنار شما هم انرژی بگیرم، هم آموزش بگیرم.
برخلاف ذهنیت من — چون سابقه نداشت در این شعبه تا حالا — خدمتتان باشم؛واقعاً شعبه‌تان پرانرژی  و خیلی جالب است.امیدوارم بتوانم کنارتان آموزش بگیرم. بخش  اول در رابطه با دستور جلسه است. دس۰،تور جلسه این است که DST و تجربه  من از سایر روش‌ها. خب، ترجیح می‌دهم آخرش از خودم بگویم؛ اولش از روش‌های ترک بگویم؛ روش‌هایی که دیدم، روش‌هایی که شنیدم. من از آن آدم‌هایی بودم که پشت‌کارم خیلی بود، ولی خیلی زحمت کشیدم  حالا دلیلش را آخرش بهتان می‌گویم، چون اولش هم جالب نمی‌شود. شاید بچه‌ها... یک گروه هفت‌هشت‌نفره بودیم، هم‌خانه بودیم. خلاصه یکی دو ماه همه می‌گفتند که بریم تدک  کنیم. خب، چه کار کنیم، چه کار نکنیم؟ مرغداری آقای فلانی — یکی از دوستان، حالا اسمش را نمی‌برم، امیدوارم فرمان برایش صادر بشه و بتواند بیاید در مسیر درمان.  بنده های خدا رفتند و به من گفتند: «تو می‌آیی؟» گفتم «نه، من سر جایم  می‌نشینم. شما ببینید شش ماه دیگه اگر برگشتید من این خونه رو تحویل می‌دم و میام کنار شما خلاصه رفتند. روز سوم یکی از بچه‌ها آمد، روز پنجم یکی دیگه آمد. آن که روز پنجم آمد گفت: «از روز اول من یواشکی شیره می‌خوردم، بچه‌ها نمی‌فهمیدند؛ شب هم تا سه و چهار صبح بیدار.» و هر کسی را هم با درد می‌انداختنش تو استخر. در رابطه با... به قول یکی از دوستان،به  من چی می‌گفت؟ ابوالفضل درمانی می‌گفت: «ما را بیست نفر می بردند داخل  یک اتاق، در را می‌بستند، عرق کنیم و روضه و گریه؛ و بعد چایی بهمون می‌دادند. می دیدیم که آروم شدیم. که خب، حالا بعداً فهمیده بودند که چه اتفاقی افتاده، یواشکی تو چایی‌ها گاهی وقت‌ها شیره بوده یا قرص می‌زدند که این‌ها چه کار بشن ؟ آروم بشن.

کمپ‌هایی که همه‌ی ما شنیدیم که خیلی افراد رفتند، دنیا درد کشیدن. می‌دانید دیگه؛ با هیچ کس تو ترک های دیگه با احترام رفتار نمی‌شه. همون‌جوری که ما تو اجتماع، هر کدوم از ما بریم بگیم «من مصرف‌کننده‌ی موادم»، آیا یه نفر حاضر می‌شه به من کمک کنه؟ بگه «آقا، بذار من پنج دقیقه برم پای گاز مصرف کنم»، اجازه می‌ده؟ بگه «آقا، صد هزار تومن بده به من که می‌خوام برم مواد بخرم»، آیا می‌ده؟ نمی‌ده. هیچ کس ما رو نپذیرفته. تو این روش‌ها هر کدومش را نگاه کنید: چه افرادی فوت کردند، چه افرادی چقدر کتک خوردند، چه اتفاقاتی افتاد. بگذریم از یک سری مسائل — نمی‌خواهیم خیلی وارد مقوله‌ی غم‌انگیز بشیم. این که گفتم خودم را آخرش می‌گم که من خیلی برای اعتیادم زحمت کشیدم، این بود که بنده هجده سال مصرف‌کننده بودم: حالا می‌فهمم من ترسو بودم، از ترسم بوده. چرا می‌ترسیدم؟ ترس از خماری  و ناامیدی. من از اونایی بودم که هیچ وقت ترک نکرده بودم، ولی خب سفرهای مختلف خارجی رفته بودم. براتون بگم: وقتی رفتم آذربایجان، همیشه با خودم قرص می‌بردم. بعد می‌دیدم روز اول سه تا قرص  متادون ۴۰ خوردم، چقدر حالم خوبه؛ روز دومش یکیشون هم خوردم، بازم می‌دیدم حالم خوبه؛ روز سوم می‌دیدم نصف ۴۰ صبح می‌خوردم، نصف شب، چقدر حالم خوبه. عه، من که چقدر راحت دارم مواد — مثلاً —می‌گذارم  کنار، چقدر خوبه، چقدر راحت. تا اینکه گذشت، آمدم وارد کنگره شدم، یک سری دانایی‌ها و آگاهی‌ها را گرفتم. دیدم میزان مصرف که هم مصرف داشتن در بدترین حالت و نعشه بودن زیاد، نصف متادون چرت برای یک روز من بس بود، حالا شما حساب کنید من سه تا چهار تا متادون  ۴۰ می‌خوردم؛ این بوده که خب تو بدنم می‌مونده. و آمدیم و به این آگاهی رسیدیم. و چیزی که برای خودم خیلی مطلب داشته و مطلب داره، که من همیشه تو تصور ذهنی برای خودم استدلال می‌آوردم که دائم مصرف کنم دیگه؛ چون می‌گفتم: «خدایا، ماشین پیکان بوده، حالا ماشین فلان آمده، ماشین خودران آمده، ماشین کولردار آمده؛ خب چرا برای موادم قطعاً یک... چه می‌دونم، یک روزی یک چیزی می‌آد، یا یک آمپولی یا یک قرصی می‌خوری، فردا صبح هم تموم می‌شه؟» چون با مغز من جور در نمی‌آمد. حالا این‌جوری دیگه، خودتون می‌بینید: رفیق مصرفی، مکان مصرف... تمام این‌ها را لولو کردند که خب طرف می‌ترسه. تا اینکه آمدیم و تمام جامعه تصورشون از معتاد چی بود؟ یک بیماری مزمن. تا اینکه آقای مهندس روش DSTرا کشف کردند. خب، چقدر زحمات کشیدند ایشون و به هر حال از آبروشون گذاشتند، از وقتشون گذاشتند، زندون رفتند، خیلی اتفاقات، خیلی کارها کردند تا اینکه ما امروز برسیم به اینجا. گفتم: «برم تهران.» گفت: «برای چی؟» گفتم: «برای...» سردار. گفتم: «بله.» چون دروغم نگفتم. از آقای مهندس توقیقی شد، این اجازه را گرفتم. آمدم مشهد، قولنامه‌اش هست — حالا هر کسی که دوست داشت، من عکسش را برایشان بفرستم . من برای پسرم خونه قولنامه کردم، یک عدد یک نزدیک دو میلیارد کم بود و قرار بود سه‌ماهه پرداخت کنم. بنده‌خدا زود خونه را تخلیه کرد، زود سند زد، ظرف چهل‌وپنج روز پرداخت شد. و خدا خودش می‌دونه، شاید بعضی دوستان الان که دارم تعریف می‌کنم، فکر می‌کنند دارم یک داستان می‌گم؛ واقعاً نمی‌دانم، اون اتفاق افتاد، اون کار من انجام شد، هیچ‌گونه بدهی نمونده بود. به اضافه اینکه جدا از این قضیه، خب حالا به بعدش مراسم و بزنم رفت سر خونه‌ی زندگی خودش، بدون اینکه آب از آب تکون بخوره. و امروزم که اینجا نشستم که اون خودشون — فکر می‌کنم یک ماه پیش — تصفیه‌ی پهلوانی هم انجام شد و آبی از آب تکون نخورد و همه‌تون را بچه‌ها دعوت می‌کنن. من نمی‌گم از اول بریم دنبال پهلوانی یا نشانی در بی نشانی، ولی بریم تو لژیون سردار. حالا من نباید این را بگم، یواشکی می‌گم که نشنویم، خدمت‌گذارهای قدیمی نشنویم. بچه‌ها، با ۵۰۰ تومن، یک تومن بریم وارد لژیون سردار بشیم، اگر دیدین اتفاقی افتاد، دفعه‌ی دیگه منو دیدین — ولی به هر حال می‌تونین تشریف بیارین و شاید ببینین همدیگه را، بچه‌ها، و از اون اتفاقات خوبی که براتون افتاده، امیدوارم شماها و من هم لذتش را ببرم.امیدوارم همه‌تون به تبعیت برسید و همه‌ شما را دعوت می‌کنم وارد لژیون سردار بدون ترس بشویم. و این را بدانیم: پول را شما پرداخت نمی‌کنید.

در ادامه برگزاری لژیون ویلیام وایت:

مرزبان خبری: مسافر محمد
تایپ و ویراستاری: مسافر موسی الرضا
ارسال: مسافر محمد مرزبان خبری

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .