نهمین جلسه از دوره چهاردهم سری کارگاه های آموزشی کنگره ۶۰نمایندگی رضا مشهد به استادی راهنمای محترم مسافر مهدی ، نگهبانی مسافرجواد و دبیری مسافرمحمد با دستور جلسه ( DST و تجربه من از سایر روشها) در تاریخ19آبان ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷برگزار شد.

سخنان استاد:
سلام دوستان، مهدی هستم، یک مسافر.
خوب، خدا را شاکر هستم که دوباره این جایگاه قسمت من شد تا در خدمت شما عزیزان باشم. ممنون از راهنمای لژیون نهم که اجازه دادند در این جایگاه باشم. تشکر از لژیون مرزبانی، ایجنت محترم شعبه و تمام شما خدمتگزاران عزیز؛ امیدوارم کنار هم یک جلسه خوب را داشته باشیم. دستور جلسه میگوید DST و تجربههای من از سایر روشها؛ تجربهای که در بحث اعتیاد دارم این است که ما یکی دو بار تحت نظر پزشک بودیم و واقعاً با ورودم به کنگره متوجه شدم که راه درست را پیداکردم مثلاً یکی از همان دکترهای عزیز، به ما برای سه روز، هر روز شش تا B2 تجویز کرد؛ یعنی طی سه روز من ۱۸ تا B2 مصرف میکردم، تا به نصف قرص رسید، بعد دوباره یکی شد، بعد دوتا شد، بعدش فهمیدم که این راه فایده ندارد و به نتیجهای نمیرسد این تجربه من بود از دو تا دکتر کاردرست که گفتند: «واقعاً اعتیاد درمان ندارد» و باورمان شده بود؛ واقعاً به این ناامیدی رسیده بودیم که اعتیاد درمان ندارد. مثلاً در اقواممان اشخاصی را داشتیم که رفته بودند پیش پزشک، روانشناس و...دیدیم که نه، جریان آنها هم به نتیجه ای نرسیدند و هیچ فایدهای نداشت. و این دو سه سال اخیر، دیگر هرکس هرچه میگفت، میگفتم: «تو راست میگویی یکی میگفت: «تو عرضه و غیرت نداری و جسم و جانت ضعیف شده و...»در جواب میگفتم: «تو راست میگویی، نئشهات را بکن و بهسلامت؛ ما را نصیحت نکنید. این به گوش ما خورده است که اعتیاد درمان ندارد!» این همان جریان «دود اول و بیل آخر» است که کنایه از صدای بیل و کلنگ قبر است.تا اینکه خدا را شکر با این مجموعه از طریق یکی از دوستان آشنا شدیم. و DST یک برنامه کاملی است؛ و اگر اعتیاد یک مریضی است، پس این مریض دارو لازم دارد و تو باید دُز دارو را بدانی؛ یعنی باید اندازهگیری را بلد باشی؛ چه B2، چه تریاک کشیدنی، چه شیرهخوراکی، چه قرصهای دیگر و یا الکل و یا حشیش که هرکدام برنامه و پروتکل خاص خودش را دارد.وقتی که صحبت از دُز دارو شد، مدت درمان میآید وسط؛ یعنی شما طی مدت ۱۰ الی ۱۱ ماه دارو مصرف کنید. و یکی هم ساعت مصرف است که شما ظرف مدت ۲۴ ساعت، ۳ مرتبه باید دارو بخورید. و این برنامه چقدر دقیق و مرتب است؛ و در کنار این، درمان جسم طبق پروتکل جلو برود و تغییر نگاهت نسبت به آنچه از قبل در ذهنت تداعی شده بود ایجاد شود.بدانید که تغییر چقدر سخت است و درمان واقعاً کار هرکسی نیست. خیلیها روی این صندلیها مینشینند ولی با دست خالی بلند میشوند؛ چون نمیخواهند تغییر کنند و نوع نگاهشان را تغییر دهند. در کنگره می گوید جسم روان جهان بینی و یا محصول این دو تا یعنی جسم وجهان بینی میشود «روان». چیزی که مردم از من و شما میبینند، اگر به یک تعادلی برسی، در جزوه جهانبینی میگوید: «سوار و سوارکار»؛ یعنی هم سوار مهم است و هم سوارکار. جسم و جان، سوار و سوارکار؛ این دو باید با هم به تعادل برسند. هر کدام یکی برود و یکی بماند، به مقصد نمیرسد؛ پس این دو اگر با هم حرکت کنند، به مقصد خواهند رسید.و DST برای من، مهدی، یک روش بیعیب و نقص بود؛ نه راه گریز داشت و نه مانعی. شمای تازه وارد، محصول کنگره ۶۰ را که رها شدگان هستند میبینید، وسط راه را هم دارید میبینید؛ کسی که دو ماهه میآید یا ۶ ماهه که میآید، باقی آن به خواسته شما بستگی دارد.حالا کسانی که از سایر روشها تجربه دارند، خوب فهمیدند که در جاهای دیگر درمانی صورت نمیگیرد. به قول یکی از آشناها که دکتر هم هست، وقتی رفتم برای درمان، گفت: «هر چیزی من میگویم، تو یک جوابی داری.» به او گفتم: «تو یک چیزی بگو که قابل قبول باشد و من درمان شوم، نه این که فقط مسیر من را از یک نوع مواد، به نوعی دیگر تغییر بدهی.»اما مهدی آمد به کنگره و فهمید که خودش باید برای خودش کار انجام بدهد؛ هم برای جسمش و هم برای آگاهیاش. روش DST درست و بیعیب و نقص است. رهجو که میآید سفر کند، باید خواسته درونی داشته باشد که تسلیم راهنما شود و آدرس درست را به راهنما بدهد و از غیرِ راهنما، از کسی مشورت نگیرد. و مهمتر از همه، این مجموعه شامل موارد متعددی میشود.که شامل خیلی چیزها است؛ یعنی رهجویی که روی صندلی نشسته، باید دستور جلسه هفتگی را گوش کند؛ باید هر هفته که میآید یک سیدی را گوش کند و باید تکلیفش که هفتهای یک سیدی است را انجام دهد. ببینید، مثلاً خودکار را در نظر بگیرید؛ خودش مجموعهای است از چند قطعه که کنار هم قرار میگیرند و به آن میگویند خودکار.حالا شما زمانی که به کنگره میآیید، باید از «سبد» حمایت کنید. اینجا میگویند دوست داری حمایت کن، دوست نداری حمایت نکن؛ ولی از زبان مهدی میشنوید که میگویم: «سبدرا باید حمایت کرد.» طبق قانون یازدهم، باید حمایت کنیم؛ مبلغش مهم نیست که چقدر حمایت میکنی، ولی مشارکت تو باید داشته باشد. تو هم باید در سبد، حق خودت، دین خودت و به اندازه خودت کمک کنی. حالا شده هزار تومان کارت بکشی، ولی بکش؛ کشیدن کارت خیلی مهم است. برای کسی که اینجا نشسته، آن مقدار پول مهم نیست، بلکه مشارکتش مهم است؛ مهم این است که دستت را بالا بیاوری و مشارکت کنی.اگر ماه رمضان است، باید در هزینهها مشارکت کنید؛ اگر خریدنِ سیدی است، هفتهای دوتا سیدی باید بخری از اپلیکیشن. اگر حضوری است، نه اینکه ساعت شش و نیم بیای سر لژیون و بنشینی، بلکه باید مثل بقیه، ساعت یک ربع به پنج بیایی. اگر جشن است، باید شرکت کنی؛ اگر پاکت است، باید پاکت بدهی، حتی شده با یک هزار تومان یک دلنوشته در آن بگذاری. اینکه مهدی خودش را محروم میکند، تو داری یکی از گزینهها را خط میزنی؛ رهجو هستی ولی فقط میآیی شربت میگیری و میروی، پس توقع درمان نداشته باش !DST یک روش کامل است، ولی اینکه شما چقدر شو رعایت میکنید، ودر چه جایگاهی هستید، بسیار مهم است. انشاءالله که ما در شعبه از آن رهجوها نداریم؛ همه سر ساعت میآیند و مشارکت میکنند. همه پیراهن سفید هستند و از سبد حمایت میکنند. این خیلی مهم است و انشاءالله که همه به درمان میرسند.
ممنونم که با سکوتتان به صحبت های من گوش کردید

ودر ادامه اعلام رهایی مسافر حسن ،مسافر حسین ،ومسافر جلال توسط راهنمای محترم مسافر رسول

تایپ:مسافر سعید لژیون چهارم
تاییدخبر :مسافر محمد لژیون پنجم
ارسال خبر:مسافرسعید لژیون یازدهم
عکاس:مسافر محمد لژیون جهارم
مرزبان خبری: مسافر داود
- تعداد بازدید از این مطلب :
72