مروز سه شنبه ١۴٠۵/٠٨/١٩ جلسه دوازدهم از دوره نهم سری کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶٠ زاهدان با دستور جلسه "دی اس تی و تجربه من از سایر روش ها" به استادی مسافر محمدعارف، نگهبانی مسافر علی اکبر و دبیری مسافر رسول ساعت ١٧ آغاز بکار کرد.
خلاصه سخنان استاد :
در مورد متد DST و کاهش یکپنجم در هر پله، نکتهای که برای من اهمیت بسیار زیادی دارد، فرصتی است که این روش در اختیار جسم قرار میدهد تا بتواند خود را با تغییرات جدید سازگار کند. زمانی که کاهش مصرف بهصورت پلکانی، منظم و حسابشده انجام میشود، بدن فرصت پیدا میکند بهتدریج با شرایط جدید تطبیق پیدا کند و به تعادل نزدیک شود. در این مسیر، هم میزان کاهش مصرف اهمیت دارد و هم زمانبندی دقیق آن. مصرف دارو یا شربت در ساعتهای مشخص و منظم، به جسم کمک میکند نظم مشخصی پیدا کند و از بینظمی در عملکرد آن جلوگیری شود.
وقتی به گذشته خودم نگاه میکنم، بارها با خودم فکر میکنم که چقدر خوششانس بودم که با کنگره ۶۰ آشنا شدم. پیش از ورود به کنگره، بارها تصمیم به قطع مصرف گرفته بودم و روشهای مختلفی را امتحان کرده بودم. حتی حاضر بودم سختترین دردهای جسمی را تحمل کنم، اما تجربه به من نشان داده بود که مشکل اصلی من همیشه به دردهای جسمی محدود نمیشود.
در روزهای ابتدایی قطع مصرف، علائمی مانند اسهال، استفراغ، درد پا و تعریق شدید را تجربه میکردم. این علائم بعد از مدتی فروکش میکردند، اما درست از همان زمانی که تصور میکردم بخش سخت ماجرا تمام شده است، مشکلات دیگری آغاز میشدند. احساس ناامیدی، دلتنگی، بیحوصلگی و افسردگی شدیدی به سراغم میآمد. دیگر نه حوصله صحبت کردن با دیگران را داشتم، نه از تماشای فیلم لذت میبردم و نه معاشرت با خانواده برایم جذابیتی داشت. انگار تمام لذتهای زندگی از من گرفته شده بود.
امروز بهتر میفهمم که چرا قطع مصرف بهتنهایی نتوانسته بود مشکل من را حل کند. تخریب اعتیاد فقط در جسم انسان اتفاق نمیافتد، بلکه روان، احساسات، تفکر و حتی نوع نگاه انسان به زندگی را نیز تحت تأثیر قرار میدهد. به همین دلیل، در کنگره ۶۰ هدف صرفاً قطع مصرف مواد نیست، بلکه بازسازی جسم، روان و جهانبینی در کنار یکدیگر است. چیزی که من در روشهای قبلی تجربه نکرده بودم، همین نگاه جامع به درمان بود. موضوع دیگری که به نظرم در اجرای متد DST اهمیت زیادی دارد، نظم و پایبندی به برنامه درمان است. وقتی به یک تازهوارد گفته میشود در ساعت مشخصی در جلسات حضور داشته باشد، تکالیفش را انجام دهد، نوشتن و گوش دادن به سیدیها را جدی بگیرد و مصرف شربت را دقیقاً مطابق برنامه راهنما تنظیم کند، تمام این موارد اجزای یک مسیر درمانی هستند. شاید در ابتدا بعضی از این کارها ساده یا حتی کماهمیت به نظر برسند، اما بهمرور متوجه میشویم که همین آموزشها و تکرار رفتارهای منظم، ساختار زندگی ما را تغییر میدهند.
گاهی نیروی منفی در قالب پیشنهادهایی وارد تفکر انسان میشود که در ظاهر کاملاً منطقی و حتی خیرخواهانه به نظر میرسند. برای مثال، به خودمان میگوییم امروز کمی کمتر مصرف میکنم، فردا جبران میکنم یا چون امشب مهمانی و عروسی دارم، میتوانم برنامه مصرفم را تغییر بدهم. شاید در نگاه اول این تصمیمها مسئله مهمی به نظر نرسند، اما در واقع آغاز فاصله گرفتن از نظم درمان هستند.
اگر به روزهای شروع مصرف مواد برگردیم، میبینیم هیچکدام از ما با این قصد که روزی به یک مصرفکننده وابسته تبدیل شویم، قدم اول را برنداشتیم. همهچیز شاید با یک تجربه کوچک آغاز شد، اما همان تجربه بهتدریج گسترش پیدا کرد و ما را با تخریبهای بزرگی روبهرو ساخت. این موضوع به من یادآوری میکند که انحراف از مسیر درست همیشه با تصمیمهای بزرگ اتفاق نمیافتد. گاهی یک تغییر کوچک و بهظاهر بیاهمیت میتواند آغاز یک بینظمی بزرگ باشد.
بنابراین، در مسیر درمان هم باید مراقب تصمیمهای شخصی و خارج از برنامه باشیم. وقتی راهنما بر اساس آموزش، تجربه و شناخت مسیر درمان برای ما برنامهای مشخص تنظیم میکند، وظیفه ما اجرای دقیق آن است، نه اینکه هر روز بر اساس شرایط، احساسات یا سلیقه شخصی خودمان آن را تغییر بدهیم.موضوع دیگری که میخواهم به آن اشاره کنم، تخریبهایی است که اعتیاد در رفتار و شخصیت انسان ایجاد میکند. دروغ گفتن، قضاوت کردن، تجسس، غیبت، بیمسئولیتی و فاصله گرفتن از خانواده، از جمله رفتارهایی هستند که ممکن است در کنار اعتیاد در زندگی انسان شکل بگیرند و بهتدریج روابط او را تحت تأثیر قرار دهند.گاهی یک پدر بهجای اینکه مسئولیت خانوادهاش را بر عهده بگیرد، تمام فکر و انرژیاش صرف تهیه و مصرف مواد میشود. در حالی که فرزند ما به حضور، محبت و توجه ما نیاز دارد. اگر فرزندمان بیمار شود، باید بتوانیم در کنارش باشیم. اگر مشکلی برای خانواده پیش بیاید، باید مسئولیت آن را بپذیریم. اما اعتیاد بهتدریج توانایی انجام همین مسئولیتهای ساده و مهم را نیز از انسان میگیرد.
به اعتقاد من، یکی از زیباییهای آموزشهای کنگره ۶۰ این است که به ما کمک میکند دوباره مسئولیت زندگی خود را به دست بگیریم.
البته این تغییر یکشبه اتفاق نمیافتد. همانطور که تخریبها در طول زمان ایجاد شدهاند، برای بازسازی نیز به زمان، آموزش و حرکت درست نیاز داریم.در این مسیر، حضور مستمر در جلسات، نوشتن و گوش دادن به سیدیها، مشارکت کردن، استفاده از آموزشهای راهنما و اجرای دقیق برنامه درمان، ابزارهایی هستند که بهتدریج تفکر و احساسات ما را به تعادل نزدیک میکنند. شاید هرکدام از این کارها بهتنهایی ساده به نظر برسند، اما وقتی در کنار یکدیگر و بهصورت مستمر انجام میشوند، تأثیر عمیقی بر زندگی ما میگذارند. من خودم زمانی که وارد کنگره شدم، شاید حتی تصورش را هم نمیکردم که روزی بتوانم بدون مواد زندگی کنم و دوباره از زندگی لذت ببرم. اما با گذشت زمان، آموزشها و اجرای برنامه درمان، تغییرات را بهتدریج در خودم احساس کردم. بعد از درمان، اشتهایم بهتر شد، چهرهام تغییر کرد، وضعیت جسمی و جنسیام به تعادل نزدیک شد و مهمتر از همه، نگاهم به زندگی تغییر کرد. چیزهایی که زمانی برایم بیاهمیت یا حتی غیرقابل دسترس شده بودند، دوباره در زندگیام معنا پیدا کردند.امروز بهتر درک میکنم که درمان، صرفاً به معنای قطع مصرف مواد نیست. درمان یعنی بازگشت به زندگی، بازگشت به مسئولیتپذیری، توانایی برقراری ارتباط سالم با خانواده و اطرافیان و دوباره لذت بردن از لحظههایی که سالها از آنها محروم بودهایم.
در پایان، از تمام کسانی که در این مسیر برای آموزش، آگاهی و درمان ما زحمت میکشند، تشکر میکنم. امیدوارم بتوانیم با شناخت درست متد DST، رعایت نظم، اجرای دقیق برنامه راهنما و بهرهگیری از آموزشهای کنگره ۶۰، مسیر بازسازی جسم، روان و جهانبینی را بهدرستی طی کنیم و به تعادل واقعی برسیم.
در ادامه تقدیر وتشکر از مسئول اوتی دروه قبل و معارفه مسئول اوتی دوره جدید انجام شد:



نگارش : مسافر مجتبی (لژیون چهارم راهنما آقای سعید)
عکس و ارسال : مسافر رامین (لژیون یکم راهنما آقای جواد)
- تعداد بازدید از این مطلب :
79