هفتمین جلسه از دوره بیستم سری کارگاههای خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی بنیان مشهد به استادی مسافر حمید، نگهبانی مسافر علیاصغر و دبیری مسافر صادق، با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش ها» سهشنبه مورخه ۱۹ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز شد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، حمید هستم یک مسافر
در ابتدا از راهنمای عزیزم، حسین نظامی، ایجنت محترم و گروه مرزبانی تشکر میکنم که فرصت خدمت و مشارکت در این دستور جلسه را در اختیار من قرار دادند. دررابطهبا دستور جلسه «DST و تجربههای من از سایر روشهای درمان اعتیاد»، میخواهم تجربیات خودم را از روشهایی که برای درمان اعتیاد امتحان کردم، بیان کنم. اولین تجربه من برای درمان اعتیاد، مربوط به دوران خدمت سربازیام بود. قبل از اینکه به خدمت بروم، حدود شش ماه بود که به تصور خودم اعتیادم را ترک کرده بودم. اما به دلیل یکسری مسائل مجبور شدم به خدمت سربازی بروم.
در دوران خدمت، در روز اول سر صف اعلام کردند افرادی که اعتیاد دارند و میخواهند برای درمان اقدام کنند، از جمع سایر سربازان خارج شوند. من اولین نفری بودم که از جمع بیرون آمدم. وقتی بیرون ایستادم، دیدم از بین حدود دویستنفری که آنجا حضور داشتند، هیچکس دیگری بیرون نیامده است. با خودم فکر کردم آیا من اشتباه کردم که بیرون آمدم یا بقیه تمایلی به درمان نداشتند؟ بعد از آن، ما را به قسمت روانپزشکی و مشاوره معرفی کردند. افرادی که آنجا مسئولیت مشاوره را بر عهده داشتند، خودشان سرباز بودند و قرار بود به ما آموزش بدهند که چگونه مواد مصرفیمان را کنار بگذاریم. وقتی از من درباره مواد مصرفی سؤال کردند، گفتم حدود شش ماه است که به تصور خودم اعتیادم را ترک کردهام. پرسیدند کجا درمان شدهای؟ گفتم در جلسات NA شرکت کردهام. پرسیدند پس چرا به اینجا مراجعه کردهای؟ توضیح دادم که به دلیل شرایط خدمت سربازی و دور بودن از خانه، نمیتوانم در جلسات شرکت کنم و نگران هستم که دوباره به سمت مصرف مواد بروم.

جالب اینجا بود که بهجای اینکه آنها به من مشاوره بدهند، من شروع کردم درباره روش کار NA، کتابها و مطالبی که در آنجا آموزش داده میشد، برایشان توضیح بدهم. در ادامه از من پرسیدند چه مشکلی دارم؟ گفتم مشکل خاصی ندارم، فقط احساس میکنم ممکن است در این محیط دچار وسوسه شوم. به من گفتند فعلاً برو و اگر فردا دوباره وسوسه شدی، مراجعه کن. روز بعد دوباره به آنجا مراجعه کردم و گفتم وسوسه شدهام. البته اگر بخواهم صادقانه بگویم، دلیل اصلی مراجعهام بیشتر این بود که از شرایط محیط سربازی فرار کنم و به دنبال راهی برای تغییر وضعیت خودم بودم. در آنجا به من پیشنهاد دادند برای کنترل وسوسه از قرص استفاده کنم. وقتی پرسیدم چه قرصی است، گفتند ترامادول. تا آن زمان شخصاً ترامادول مصرف نکرده بودم و باوجوداینکه در اطرافم افراد مصرفکننده زیادی بودند، حتی نام این دارو را هم نشنیده بودم. از آنها پرسیدم این قرص چیست؟ گفتند برای درمان است و هر زمان وسوسه شدی، آن را مصرف کن تا حالت بهتر شود. حتی از من خواستند با سربازان دیگری که مصرفکننده مواد بودند صحبت کنم و آنها را هم برای دریافت کمک به آنجا بیاورم. من هم روز بعد حدود شانزده یا هفده نفر از سربازان مصرفکننده را با خودم به آنجا بردم. به آنها گفته بودم که قرار است در آنجا قرصی برای کمک به ما بدهند. وقتی پرسیدند چه قرصی است، گفتم ترامادول. در نهایت به همه ما قرص دادند و به خود من هم دو بسته ترامادول ۲۲۵ دادند و گفتند برای دو هفته مصرف کنم.
در ابتدا دوز مصرفی برای من بسیار بالابود. حتی وقتی نصف قرص را مصرف میکردم، بهجای اینکه حالم بهتر شود، دچار بیحالی و وضعیت نامناسبتری میشدم. میخواهم به این نکته اشاره کنم که یک راهنمایی اشتباه، حتی اگر با نیت کمککردن انجام شود، میتواند چه عواقب خطرناکی به دنبال داشته باشد. روشی که قرار بود به من کمک کند از اعتیاد دور بمانم، در عمل باعث شد وابستگی جدید و شدیدتری پیدا کنم. بعد از حدود دوازده ماه، مصرف من به جایی رسید که روزانه سه بسته قرص ترامادول ۲۲۵ مصرف میکردم. دیگر تمام زندگیام به مصرف این قرصها وابسته شده بود. تا اینکه یک روز هنگام رانندگی با موتورسیکلت در جاده، بر اثر مصرف این قرصها دچار تشنج شدم. خدا را شکر میکنم که در آن اتفاق جانم را از دست ندادم. هنگام تشنج کنترل موتورسیکلت را از دست دادم و با یک خودروی پراید برخورد کردم. خوشبختانه موتورسیکلت به خودرو گیر کرد و راننده توانست مرا نگه دارد. وقتی به آن اتفاق فکر میکنم، میگویم خدا واقعاً به من رحم کرد. بعد از حضور آمبولانس و انجام اقدامات درمانی، کمی حالم بهتر شد؛ اما از اتفاقی که برایم افتاده بود، بهشدت ترسیده بودم. تا آن زمان چنین تجربهای نداشتم و واقعاً نمیدانستم باید چهکار کنم. حدود یک هفته درگیر این موضوع بودم تا اینکه دوباره در خانه دچار تشنج شدم. این بار خودم متوجه اتفاق نشدم و اعضای خانوادهام متوجه وضعیت من شدند. بعد از آن به درمانگاه مراجعه کردم. پزشک درباره علت تشنج سؤال کرد و من هم گفتم که قرص مصرف میکنم. پزشک توضیح داد که این وضعیت میتواند از عوارض مصرف این قرصها باشد. سپس مرا به یک کلینیک معرفی کرد تا برای درمان اقدام کنم.
به آنجا مراجعه کردم و دوباره با روش درمان دارویی و قرصهایی مانند ب ۲ آشنا شدم. به من گفتند ب ۲ مصرف کنم و من هم پذیرفتم. بعد از مدتی متوجه شدم که مصرف ب ۲ هم برای من وضعیت خوبی ایجاد نمیکند. حالت و نشئگی این قرص با ترامادول برایم متفاوت بود. حدود یک هفته طبق دستور آنها ب ۲ مصرف کردم، اما نتوانستم ترامادول را کنار بگذارم؛ چون به نشئگی ترامادول علاقه داشتم در نتیجه، هم ترامادول مصرف میکردم و هم ب ۲.وضعیت جسمی و روحیام بسیار بد شده بود همیشه ترس و اضطراب داشتم حتی گاهی بهقدری از شرایط خودم خسته میشدم که افکار بسیار تاریکی به سراغم میآمد و به این فکر میکردم که چگونه میتوانم از این وضعیت و مصرف قرصها فرار کنم.
در ادامه، به من پیشنهاد کردند که برای کنارگذاشتن ترامادول، مصرف مواد دیگری مانند تریاک و شیره را جایگزین کنم. به همین دلیل، حدود یک تا دو ماه درگیر مصرف چند نوع ماده بهصورت همزمان شدم. تریاک، شیره، ب ۲ و ترامادول را با هم مصرف میکردم و تمام تلاشم این بود که یکی را کنار بگذارم و فقط به مصرف دیگری ادامه بدهم؛ اما هیچکدام از این روشها نتیجهای نداشت. اوضاع زندگیام بهشدت آشفته شده بود. در یکی از روزها، عکسی از دوران گذشته خودم را دیدم. وقتی به آن عکس نگاه کردم، تفاوت چهره و وضعیت خودم را با گذشته بهوضوح احساس کردم. حتی از خانوادهام گلایه کردم که چرا با دیدن این وضعیت، فکری برای من نکردهاند؟ آنها هم در جواب گفتند وقتی خودت متوجه شرایطت نیستی، ما دیگر چه کاری میتوانیم انجام بدهیم؟ وقتی به حرفهایشان فکر کردم، دیدم حق با آنهاست. خودم بهعکس نگاه میکردم و باورم نمیشد تا این اندازه از نظر ظاهری و روحی تغییر کرده باشم. آن عکس مربوط به زمانی بود که تقریباً همه آن مواد و قرصها را با هم مصرف میکردم.
در نهایت، یک روز به پزشکی مراجعه کردم و با او درباره شرایط خودم صحبت کردم. گفتم میخواهم کاری انجام بدهم و از این وضعیت خارج شوم شاید آن پزشک هم نتوانست راه درمان درست و کاملی را به من نشان بدهد، اما صحبتهایی با من کرد و پیشنهاد داد برای مدتی مصرف بعضی مواد را جایگزین کنم و ترامادول را کنار بگذارم من هم طبق همان پیشنهاد عمل کردم و توانستم ترامادول را کنار بگذارم؛ اما عوارض آن همچنان با من بود. حدود یک سال و نیم دچار تیکهای عصبی و مشکلات جسمی بودم گاهی شب که میخوابیدم، دست یا پایم دچار پرش میشد همیشه خودم را سرزنش میکردم و با خودم میگفتم چرا به خدمت رفتم؟ چرا در آنجا با چنین قرصی آشنا شدم و چرا برای درمان، راه اشتباهی را انتخاب کردم؟ تا اینکه خدا خواست و با کنگره ۶۰ آشنا شدم. روز اولی که وارد کنگره شدم، برایم خیلی جالب بود درگذشته به مراکز مختلفی مراجعه کرده بودم، اما هیچوقت درباره روش درمان، تعداد افرادی که به درمان رسیدهاند و چگونگی عملکرد آن مرکز سؤال نمیکردم. اما این بار شرایط متفاوت بود. در کنگره ۶۰ سؤال میپرسیدم و میخواستم بدانم چند نفر در این مجموعه به درمان رسیدهاند و روش کار آنها چیست. در آنجا با روش DST آشنا شدم. وقتی برایم این روش را توضیح دادند، نظم، دقت و ساختار آن برایم بسیار جالب بود. ابتدا باورم نمیشد که بتوانم به درمان برسم؛ چون تجربههای ناموفق زیادی داشتم و بارها روشهای مختلف را امتحان کرده بودم. اما باگذشت زمان و ادامه مسیر، بعد از حدود ده ماه به این باور رسیدم که این روش واقعاً جواب میدهد و توانستم به درمان برسم.

امروز که به گذشته نگاه میکنم، متوجه میشوم تفاوت اصلی کنگره ۶۰ با روشهایی که قبلاً تجربه کرده بودم، در داشتن یک روش مشخص، برنامهریزیشده و اصولی است. درگذشته هر بار با یک پیشنهاد جدید، مسیر تازهای را امتحان میکردم و نتیجه آن چیزی جز تخریب بیشتر نبود؛ اما در کنگره ۶۰ با روش DST، آموزش، راهنمایی راهنما و حرکت در مسیر درست، توانستم به درمان برسم. به نظر من، وقتی راه درست را پیدا میکنیم، باید تجربههای اشتباه گذشته خودمان را هم برای دیگران بازگو کنیم تا آنها گرفتار همان مسیرها نشوند. من دوست دارم تجربهام را در اختیار کسانی قرار بدهم که هنوز به دنبال راه درمان هستند و به آنها بگویم که هر روشی را بدون شناخت و آگاهی امتحان نکنند؛ چون گاهی یک انتخاب اشتباه میتواند عواقب بسیار سنگینی به دنبال داشته باشد.
از اینکه به صحبتهای من گوش دادید، سپاسگزارم.
مرزبان خبری: مسافر هوتن
عکاس: مسافر سعید لژیون ششم
نگارش: مسافر مجتبی لژیون هشتم
ویرایش و ارسال: مسافر محسن لژیون چهارم
- تعداد بازدید از این مطلب :
72