جلسه اول از دور دوم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰ نمایندگی دزفول به استادی راهنما همسفر سمیه، نگهبانی مرزبان همسفر لیلا و دبیری راهنما همسفر نرگس با دستور جلسه « DST و تجربه من از سایر روشها »روز دوشنبه ۱۸ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۵:۰۰ آغاز به کار کرد.
.jpeg)
سخنان استاد:
تشکر میکنم از خانم لیلا که این فرصت را به من دادند تا خدمت کنم. امروز شروع دوره دوم لژیون سردار همسفران دزفول است به نگهبان، دبیر و خزانهدار تبریک میگویم. امیدوارم که ثابت قدم باشند.
دستور جلسه در مورد روش DST و تجربههای من از سایر ترکها است. همراه مسافرم ترکهای زیادی را تجربه کردیم. مسافرم ۱۰ سال تخریب داشت و در این ۱۰ سال، ۸ سال آن را فقط در حال ترک کردن بود. مدتی ترک میکرد و دوباره شروع میشد. تا اینکه من متوجه میشدم دوباره مصرف میکند و مجدداً درمان را شروع میکردیم. در واقع، همهچیز به یک روند تکراری تبدیل شده بود. ما به جاهای زیادی برای درمان مراجعه میکردیم و هزینههای زیادی هم داشت. اوایل از نظر مالی مشکلی نداشتیم و خانواده مسافرم به ما کمک میکردند. اما بعد از مدتی که طولانی شد دیگر آن کمکهای مالی قطع شد و مسافرم شغلش را هم از دست داد. بت جایی رسیدیم که هیچ منبع درآمدی جز یارانه نداشتیم.
اگر هم درآمدی وجود داشت، بیشتر آن صرف مصرف مسافرم میشد.بیشترین هزینه مربوط به روانشناس بود. وقتی پیش روانشناس میرفتیم، اول میگفت صحبت کند، اما بعد از نیم ساعت زنگ میزدند و میگفتند از این لحظه به بعد، بهازای هر پنج دقیقه، ۳۰ هزار تومان به مبلغی که باید پرداخت میکردیم اضافه میشود. آن روزها گذشت و من میگفتم اصلاً مهم نیست، فقط مسافرم خوب شود من حاضرم فرش زیر پایم را هم بفروشم. همه چیزم را میفروشم فقط حال دلمان خوب شود، رفت و آمدمان با اطرافیانمان خوب شود.
آخرین جایی که مراجعه کردیم، طب سوزنی بود که هزینه آن هم باز بسیار زیاد بود. باز هم همان حرف را تکرار کردم، اما در نهایت تسلیم شدم. تسلیم شدم و پذیرفتم که این درمان نمیشود و همین است و من باید آن را بپذیرم. موقعی که مسافرم را پذیرفتم، درهای کنگره به روی من باز شد؛ درصورتیکه تقریباً از ۱۵ سال قبل کنگره را میشناختم. در سریال مسافر و برنامه شروع خوب، آقای مهندس را دیده بودم و اینها را میدانستم، اما انگار واقعاً آن موقع إذنش برای من صادر نشده بود.
وقتی وارد کنگره شدم از نظر مالی صفر بودیم. زمانی که شروع کردیم، هیچچیزی نداشتیم. حتی باز هم گفتهام گاهی چای خشک در خانه نداشتیم و من وقتی تلفنم زنگ میزد برنمیداشتم که کسی به خانهام نیاید.اواخر به این شکل زندگی میکردیم. درحالیکه در گذشته، در خانهای بسیار شیک و در بهترین جای اهواز زندگی میکردیم و بهترین ماشین زیر پایمان بود، اما اگر کسی به خانهمان میآمد، تازه متوجه میشد که زندگی ما واقعاً چجوری است. تا اینکه به کنگره آمدیم و آرامآرام شروع کردیم. اولین کارها، پول انداختن داخل سبد بود. من هیچوقت به خودم اجازه ندادم که در پول انداختن داخل سبد کم بگذارم یا مبلغی کمتر از آنچه در کیف پولم داشتم، پرداخت کنم. همیشه مبلغی که میخواستم بگذارم، بیشتر از چیزی بود که در ذهنم در نظر گرفته بودم.
شروع من به این شکل بود و همین شروع باعث شد که کمکم درهای رحمت به روی ما باز شود. مسافرم شروع به خدمت کردن کرد؛ خدمتهایی مثل تمیز کردن سالن، میکروفن گردان و همین طور خدمت مالی انجام میداد. در مورد خدمت مالی هم به این شکل بود که هرچقدر درآمدمان بود، اولین چیزی که به آن فکر میکردیم این بود که چه مقدار از آن را برای کنگره کنار بگذاریم. خیلی راحت تصمیم گرفتم. چرا؟ چون به یاد میآوردم که زمانی گفته بودم فرش زیر پایم را میفروشم تا مسافرم به رهایی برسد. حالا مسافرم به رهایی رسیده بود.
این موضوع در مورد همه ما صدق میکند. اکنون مسافر من به رهایی رسیده است و من باید فکر کنم که زکات این رهایی را چگونه پرداخت کنم. امروز حال دل من خوب است و دیگر مانند گذشته زانوی غم بغل نمیگیرم، دیگر نگران این نیستم کسی بخواهد به خانهام بیاید یا نیاید. اینها همه برکتهایی است که کنگره برای من و برای همه ما به همراه داشته است.
بخشش و از خود گذشتن را میتوانیم همگی کمکم یاد بگیریم. چند وقت پیش خریدی انجام داده بودم و میخواستم دوباره تکرار کنم؛ اما با خودم گفتم که بهتر است الان برای طبخ غذا در کنگره کارت بکشم. و با خودم گفتم هزینه غذای خودت و یک نفر دیگر را پرداخت کن. با این کار برکتش به من میرسد. برکت آن، همان آرامشی است که وقتی به یاد میآورم که در چه مسیری بودم و از کجا به کجا رسیدم، دیگر اشک نمیریزم، غصه نمیخورم و ناراحت نمیشوم. امیدواری بیشتری در من شکل میگیرد.
حالا ممکن است هر مشکلی پیش بیاید، اما امیدی که آقای مهندس در دل تکتک ما گذاشتهاند، چیزی نیست که به این راحتی از بین برود. شاید برای مدتی بالا و پایین شود، اما دوباره یاد گرفتهایم که خودمان را بالا بیاوریم و حرکت را شروع کنیم. و سردار به ما کمک میکند. بخشش در لژیون سردار خیلی میتواند به ما کمک کند. این بخشش که من از مال خودم بگذرم، حتی میتواند به من کمک کند تا آدمهای اطرافم را هم ببخشم.
من این موضوع را بارها گفتهام و دوباره هم میگویم. این اتفاق افتاد و با یک نفر مشکل داشتم. روی خودم کار میکردم تا حالم را خوب کنم و بتوانم او را بهخاطر کاری که با من انجام داده بود، ببخشم. دیدم اصلاً فایدهای ندارد؛ چون داشتم به خودم فشار میآوردم تا این کار را انجام بدهم. بعد خانم شهلا به من گفتند که تو بخششت را به صورت مالی انجام بده و این بخشش در صور آشکار است و صور پنهانت هم درست میشود. وقتی شروع کردم و این کار را انجام دادم، بعد از مدتی، بدون اینکه خودم متوجه باشم این اتفاق چه زمانی افتاد، دیدم دیگر آن حس را نسبت به آن شخص ندارم و دیگر آن احساس ناراحتی و دلخوری را به او ندارم.
بخشش باعث میشود انسان قوی شود. شاید خیلی وقتها به فکر اشتباهات گذشته بیوفتیم و همین موضوع ما را به هم بریزد و اشک بریزیم و گریه کنیم. اما وقتی پای بخشش وسط باشد، بهجای ناامیدی، امیدواری بیشتری در ما شکل میگیرد که من قبلاً کجا بودم و الان کجا هستم؟ امیدوارم این حس در همه ما روزبهروز بیشتر و بیشتر بشود.
.jpeg)
عکاس: همسفر عالیه رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون سوم)
تایپیست: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر فرزانه (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: همسفر رومینا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دزفول
- تعداد بازدید از این مطلب :
122