مشارکت مکتوب راهنما همسفر فرشته
من همیشه از اعتیاد فراری بودم؛ چراکه پدرم مصرفکننده بود و از نزدیک با آسیبها و مشکلات آن آشنا شده بودم. اما انگار قرار بود روزگار درسهای دیگری به من بیاموزد.چند سالی از ازدواجم گذشته بود که متوجه شدم مسافرم مصرفکننده است.
با اینکه افراد زیادی این موضوع را به من گوشزد میکردند، نمیتوانستم آن را باور کنم و تصور میکردم علت افت و تغییرات مسافرم چیز دیگری است. با این حال، پیگیری کردم تا اینکه در نهایت متوجه شدم بله، مسافرم درگیر مصرف مواد است.
با او صحبت کردم و سرانجام این موضوع را پذیرفت.بعد از آن به من گفت که کلینیک میتواند برای ترک اعتیاد کمکمان کند. تصمیم گرفتیم برای مشاوره به کلینیک مراجعه کنیم. با توجه به میزان مصرفی که مسافرم اعلام کرده بود، به او قرص B2 دادند و گفتند هر زمان درد داشت از آن استفاده کند.
ظاهراً اجازه داشت در طول روز دو عدد از این قرص مصرف کند.مسافرم با همین روش، فرایند ترک را آغاز کرد. با وجود حال بسیار نامساعدی که داشت، همچنان به سر کار میرفت. یک هفته تمام در همین شرایط گذشت و روزبهروز حالش بدتر میشد. واقعاً آسیب زیادی به او وارد شده بود.
در این میان، پدرم با من برخورد کرد و گفت این روشی که در پیش گرفتهاید، درست نیست. تا اینکه یکی از مسافران درمانشده کنگره، مسیر کنگره ۶۰ را به ما معرفی کرد و ما با این مسیر آشنا شدیم و به کنگره آمدیم.تازه آنجا بود که متوجه شدم بسیاری از روشهایی که بهعنوان راه درمان اعتیاد رواج پیدا کردهاند، نهتنها به درمان واقعی منجر نمیشوند، بلکه میتوانند آسیبهای بیشتری به فرد وارد کنند و حتی شدت مصرف او را افزایش دهند.
در بسیاری از این روشها، اساساً توجهی به این موضوع نمیشود که مصرف دارو باید در نهایت بهطور کامل قطع شود؛ حتی بر این باورند که فرد میتواند تا پایان عمر به مصرف مقدار کمی از دارو، مثلاً یکچهارم قرص، ادامه دهد.خدا را شکر میکنم که با کنگره ۶۰ آشنا شدیم و توانستیم علم و روش صحیح مقابله با اعتیاد و مسیر درست درمان را بیاموزیم.
مشارکت مکتوب همسفر ثریا
خدایا شکر میکنم که در مسیر کنگره هستم و در حال آموزش دیدن هستم. تجربه من از استفاده از روشهای جایگزین برای درمان مسافرم این بود که در سال ۹۶ او را به کمپ بردم؛ اما این اتفاق برخلاف انتظار، باعث آشنایی او با موادهای دیگر شد و پس از خروج از کمپ، به دلیل لجبازی، دوباره به سمت موادهای دیگر کشیده شد و مسیر زندگیمان به کلی تغییر کرد.
مسافر من نزدیک به ۱۵ سال است که با کنگره آشناست، اما هنوز آن اجازه و اذن الهی صادر نشده که او به رهایی برسد. تجربه دیگر من، مراجعه به یک روانپزشک و بستری شدن او در بیمارستان به مدت دو هفته بود؛ اما بلافاصله پس از مرخص شدن، دوباره به مصرف رو آورد. این روشهای اشتباه و ترکهای نادرست باعث شد او با انواع مواد مخدر آشنا شده و به آنها وابسته شود.
تجربیات من ثابت کرده است که وقتی انسان بدون تفکر و آگاهی وارد مسیری شود، با بنبست مواجه شده و به جای رسیدن به نتیجه مطلوب، مسیر زندگیاش به شکلی متفاوت رقم میخورد. از خداوند میخواهم به تمامی کسانی که وارد مسیر کنگره شدهاند، این توانایی را عطا کند که در مسیر اهداف کنگره حرکت کرده و به خواستههای قلبی خود برسند.
مسافرم میگوید تنها راه نجات او از مواد مخدر، همین کنگره است؛ و وقتی این جملات را از او شنیدم، امیدم برای ادامه این مسیر چندین برابر شد. امیدوارم روزی برسد که من و مسافرم در کنگره ۶۰ به رهایی دست یابیم. من در کنگره ۶۰ آموختم که مواد مخدر چه آسیبهای عمیقی بر جسم، روان و جهانبینی انسان وارد میکند و چگونه با رسیدن جسم به تعادل، روان نیز به تعادل خواهد رسید. آموختم که کنگره ابتدا جسم افراد را درمان میکند و سپس در مدت ۱۱ ماه، روان و جهانبینی آنها را که در اثر مصرف تخریب شده، بازسازی مینماید.
مشارکت مکتوب همسفر معصومه
وقتی این مطلب را مینویسم، تمام گذشته مثل فیلمی جلوی چشمم میآید. پیش از کنگره، برای مسافرم به هر دری زدیم. را شروع کردیم؛ مشاوران میگفتند باید چند ماه، هفتهای دو جلسه مسافرم و هفتهای یک جلسه من و پدرش جلسه بگیریم. هزینهاش هم بسیار سنگین بود.
اما پس از چند جلسه فهمیدم حرف تازهای ندارند و اتفاقاً همهمان را از چاله به چاه انداختند.به ناچار چند بار او را به کمپ اجباری بردیم. با اینکه میدانستیم آنجا اذیت میشود، جگرگوشهام را میبردیم و به کمپ میسپردیم. ولی هر بار که از کمپ بیرون میآمد، وضعش بدتر از قبل بود.
فرستادن به کمپ اجباری تجربهای بسیار تلخ بود، اما درمانده بودیم و راهی پیدا نمیکردیم؛ به هر جا چنگ میزدیم، شاید راهی پیدا شود.بعد او را به یکی از بیمارستانهای خصوصی تهران بردیم که میگفتند فلان دکتر روانپزشک در زمینه ترک اعتیاد فوقالعاده است.
باز هم به ناچار در بخش اعصاب و روان بستریاش کردیم، به این امید که پزشکان متخصصی که ادعایشان میشد بتوانند کمکش کنند.در آنجا به مسافرم قرص ب۲ میدادند و همین نگرانیام را بیشتر کرد. اما پزشک با اطمینان خاطر به پدرش گفت: «مصرف قرص ب۲ هیچ ضرری برای مصرفکننده ندارد؛ میتواند تا آخر عمرش مصرف کند.» همسرم هم این موضوع را کاملاً پذیرفت، چون فکر میکرد وقتی بهترین متخصص بیمارستان خصوصی چنین حرفی میزند، دیگر جای نگرانی نیست.
پس از چهار روز، مسافرم از بیمارستان فرار کرد و تا چند ساعت هیچ اطلاعی به ما ندادند. وقتی زنگ زدند، دنیا روی سرم خراب شد: زمستان بود، بدون لباس گرم، بدون پول، گرسنه و تشنه. به هر کجا که فکرش را میکردیم زنگ زدیم؛ خانه یکی از نزدیکان رفته بود.
بعد از مدتی، به لطف خدا و کاملاً اتفاقی، همسرم با یکی از راهنمایان کنگره ۶۰ که تجلیل شده بود آشنا شد. ایشان به همسرم گفتند که کنگره ۶۰ به تازگی در ابهر هم شعبه زده است.خداوند را هزاران بار شکر برای ابداع روش DST توسط آقای مهندس عزیز و بزرگوار. تا ابد دعاگوی همه پیشکسوتان عزیز و تکتک خدمتگزاران محترم کنگره ۶۰ خواهیم بود. برای انجام این عمل عظیم: شکر، شکر، شکر.
نویسنده: راهنما همسفر فرشته (لژیون هشتم) همسفر ثریا رهجوی راهنما همسفر نسرین(لژیون دهم) همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر رقیه (لژیون سوم)
ویرایش: همسفر فرشته رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم) دبیرسایت
همسفران نمایندگی حکیم هیدجی
- تعداد بازدید از این مطلب :
213