English Version
This Site Is Available In English

خداوند مسیر آشنایی با کنگره ۶۰ را برایم فراهم کرد

خداوند مسیر آشنایی با کنگره ۶۰ را برایم فراهم کرد

جلسه سوم از دوره چهاردهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران نمایندگی صالحی ۲، با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها»، با استادی مسافر حشمت، نگهبانی مسافر مهدی و دبیری مسافر امید، روز دوشنبه ۱۱ آبان‌ماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، حشمت هستم مسافر. قبل از هر چیز خداوند را شاکرم که بار دیگر این فرصت را به من داد تا در این جایگاه قرار بگیرم و در کنار شما عزیزان باشم و از تک‌تک شما آموزش بگیرم. از راهنمای عزیزم، آقای سعید، نیز تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا دوباره این جایگاه را تجربه کنم. در مورد دستور جلسه باید بگویم که من پیش از ورود به کنگره، روش‌های مختلفی را برای رهایی از اعتیاد تجربه کرده بودم. از همان ابتدای درگیری با مواد، به دلیل غرور و تصوری که از خودم داشتم، نمی‌خواستم بپذیرم که معتاد شده‌ام. همیشه به دنبال راهی برای فرار از این وضعیت بودم و روش‌های مختلفی مانند مصرف متادون و ترک‌های ناگهانی را امتحان کردم؛ اما هیچ‌کدام نتیجه مطلوبی برایم نداشتند. حدود ده تا دوازده سال درگیر چیزی بودم که تصور می‌کردم پاکی است، درحالی‌که امروز می‌فهمم آن دوران، زندگی واقعی نبود. نه توانایی تصمیم‌گیری درست برای زندگی داشتم و نه از شرایط روحی مناسبی برخوردار بودم. من سال‌ها یک مصرف‌کننده پنهان بودم و تلاش می‌کردم کسی از اعتیادم باخبر نشود. صحبت‌های دوستان درباره پنهان‌کاری در اعتیاد برایم بسیار قابل لمس بود، چون خودم این شرایط را تجربه کرده بودم. دیگران فقط سقوط مرا می‌دیدند، اما کسی از دردی که در درونم داشتم خبر نداشت.

برای توضیح نتیجه روش‌های درمانی بدون آگاهی، همیشه داستان دوستی خاله‌خرسه را به یاد می‌آورم؛ خرسی که قصد کمک به انسانی را داشت، اما به دلیل نداشتن آگاهی، با ضربه سنگی که برای کشتن مگس وارد کرد، خود آن انسان را از بین برد. من هم در سال‌های گذشته به دلیل ناآگاهی، روش‌هایی را انتخاب کردم که نه‌تنها کمکی به من نکردند، بلکه شرایط را دشوارتر کردند. حتی به پزشکان مختلفی مراجعه کرده بودم و مصرف داروهایی مانند متادون و شربت اوپیوم را تجربه کردم، اما مسیر مشخصی برای درمان پیدا نکردم. تا اینکه خداوند مسیر آشنایی با کنگره ۶۰ را برایم فراهم کرد. زمانی که برای اولین بار با روش DST و درمان تدریجی آشنا شدم، با خودم گفتم پس بالاخره راهی برای درمان وجود دارد. البته باید بدانیم که این روش نیازمند نظم و اجرای دقیق برنامه است. برای مثال، اگر دانش‌آموزی در یک امتحان املا از دویست کلمه، صدوهشتاد کلمه را درست بنویسد و بیست غلط داشته باشد، نمی‌توانیم فقط به اشتباهات او توجه کنیم؛ اما در مسیر درمان، نمی‌توانیم با بی‌نظمی انتظار نتیجه مطلوب داشته باشیم. در کنگره باید منظم در جلسات شرکت کنیم، آموزش‌ها را جدی بگیریم و داروی خود را طبق برنامه و در زمان مشخص مصرف کنیم.

من در روش DST فقط رهایی از اعتیاد را تجربه نکردم، بلکه تغییرات ارزشمند دیگری نیز در زندگی‌ام به وجود آمد. یکی از مشکلات جسمی‌ام نیز در این مسیر و با استفاده از روش تدریجی برطرف شد؛ به‌طوری‌که نتیجه آن برای خودم، همسرم و حتی پزشکم شگفت‌انگیز بود. از طرف دیگر، پیش از ورود به کنگره در برقراری ارتباط با دیگران و صحبت کردن در جمع مشکل داشتم و بیشتر شنونده بودم. تصور نمی‌کردم بتوانم در یک جمع آموزشی حضور پیدا کنم و از دیگران آموزش بگیرم؛ مشغله‌های کاری و شرایط زندگی هم این موضوع را برایم دشوارتر کرده بود. اما کنگره ۶۰ این فرصت را در اختیارم قرار داد تا دوباره آموزش ببینم، در جمع حضور پیدا کنم، صحبت کنم و از تجربیات دیگران بهره‌مند شوم. امروز خداوند را شاکرم که در این مسیر قرار گرفته‌ام و توانسته‌ام در کنار درمان اعتیاد، در بخش‌های مختلف زندگی‌ام نیز تغییرات مثبتی ایجاد کنم. امیدوارم همه ما قدر این فرصت و آموزش‌ها را بدانیم.

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .