جلسه ششم از دوره ششم جلسات لژیون سردار همسفران نمایندگی فرشته (سمنان)، با استادی پهلوان همسفر راضیه، نگهبانی راهنما همسفر مرضیه و دبیری راهنمای تازهواردین همسفر فاطمه، با دستورجلسه «DST و تجربه من از سایر روشها» روز دوشنبه ۱۸ آبان ماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۴:۴۵ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
خوشحالم امروز در جمع شما دوستان حضور دارم. از همسفر مرضیه نگهبان لژیون سردار و ایجنت همسفر الهه تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا امروز در کنار شما باشم. امیدوارم این جلسه برای من و تکتک شما عزیزان، همراه با آموختهها و دستاوردهای ارزشمندی باشد. از آخرین باری که به سمنان آمدم تا امروز، اتفاقات زیادی رخ داده است. شاید برای ما که هنوز از زاویه نگاه زمینی به مسائل نگاه میکنیم، بعضی از این اتفاقات چندان خوشایند نباشند؛ اما واقعیت این است که با فقدانها و اتفاقات بسیار بزرگی روبهرو شدیم.
از دست دادن عزیزان همیشه دشوار است؛ بهخصوص مرزبانان شعبه شما که تصویرشان همچنان در ذهن من زنده است. باور رفتنشان واقعاً سخت است و البته فقدان آقای مهندس که جایگاه و اهمیت آن برای همه ما روشن است. این اتفاق، شوکی بزرگ و غیرقابل پیشبینی بود. من شخصاً هیچ وقت تصور نمیکردم در چنین مقطع زمانی با چنین اتفاقی روبهرو شویم؛ اما واقعیت این است که بسیاری از اتفاقات در اختیار ما نیست. آنچه در اختیار ما قرار دارد، مسئولیتی است که نسبت به میراث و یادگارهای آقای مهندس داریم؛ اینکه حافظ آنها باشیم و به نسلهای بعد انتقال دهیم. شاید یکی از مهمترین راههای انجام این مسئولیت، فرمانبرداری، اصلاح تفکر، پالایش حس و کار کردن روی خودمان باشد؛ تا بتوانیم آنچه را که از ایشان آموختهایم، بهدرستی به نسلهای بعد منتقل کنیم و اجازه ندهیم آسیبها و انحرافات، مسیر این آموزشها را تغییر دهند.
اما در مورد دستورجلسه امروز باید بگویم که به اعتقاد من، روش DST در کنگره مفاهیم بسیار عمیق و گستردهای دارد و این روش را میتوان در ابعاد مختلف زندگی به کار گرفت. من شخصاً در بخشهای مختلف زندگیام از این روش استفاده کردهام و بارها دیدهام که چطور بسیاری از مسائل پیچیده زندگی، با کمک همین نگرش و روش تدریجی، سادهتر و قابل حلتر شدهاند. این یکی از دستاوردهای بزرگ آقای مهندس است و چه بخت بلندی داریم که امروز در چنین جایگاهی قرار گرفتهایم؛ در مکانی که میتوانیم با مفاهیمی عمیق، اما به زبانی ساده و کاربردی، مسیر زندگیمان را بهتر بشناسیم و پیش ببریم. به نظر من یکی از کارهای بزرگی که آقای مهندس و کنگره۶۰ برای ما انجام دادهاند، این است که زندگی را برایمان قابلدسترستر کردهاند.
شاید زندگی از نگاه افرادی که بیرون از این ساختار قرار دارند، چندان ساده و قابلفهم نباشد. گاهی گرفتاریها، گلایهها، نارضایتیها و آشفتگیهایشان را میبینیم و متوجه میشویم که چهقدر در مواجهه با مسائل زندگی دچار سردرگمی هستند؛ اما در کنگره، ما یاد گرفتهایم که حتی عمیقترین مسائل را میتوان بهتدریج شناخت و برای حل آنها راه پیدا کرد. چرا؟ چون مفاهیم عمیق زندگی برای ما به زبانی ساده بیان شدهاند و ما فرصت پیدا کردهایم که آنها را در زندگی خودمان تجربه کنیم. یکی از نمونههای روشن این موضوع، همین روش DST است؛ چون در کنگره هیچ وقت از ما نخواستند که یکشبه تغییر کنیم؛ هیچوقت نگفتند همین امروز تمام گذشتهات را کنار بگذار، همین امروز حس و نگرش خودت را تغییر بده یا یکباره به انسانی متفاوت تبدیل شو.
آقای مهندس با صبوری و آرامش، مسیر تغییر را برای ما هموار کردند. هر بار که سیدیهای ایشان را گوش دادیم، هر بار که در جلسات حضور پیدا کردیم و هر بار که با آموزشهایشان همراه شدیم، ذرهای به شناخت ما اضافه شد و قدمی در جهت پالایش حس و تفکرمان برداشتیم. تا جایی که امروز میتوانیم درباره مفاهیمی صحبت کنیم که شاید در ظاهر ساده باشند؛ اما در عمق خود بسیار گسترده و تأثیرگذارند. برای مثال، وقتی امروز سیدی «حس» استاد امین را گوش میدهم، بیشتر متوجه عمق این آموزشها میشوم. شاید فردی که خارج از این فضا قرار دارد، با وجود سادگی بیان این مفاهیم، نتواند بهراحتی عمق آنها را درک کند یا در زندگیاش به کار بگیرد؛ اما برای ما این مفاهیم قابلفهم و کاربردی شدهاند؛ چون آنها را بهصورت تدریجی تجربه کردهایم.
ما تغییر انسانها را دیدهایم، آن را لمس کردهایم و به آن باور پیدا کردهایم. در حالی که شاید بیرون از کنگره، وقتی از امکان تغییر یک انسان صحبت میکنیم، با ناباوری دیگران مواجه شویم. ممکن است کسی بگوید مگر میشود انسانی که سالها با مشکلات و رفتارهای نادرست زندگی کرده، تغییر کند؟ اما من این تغییر را دیدهام. سؤال مهم این است که من این تغییر را کجا دیدهام؟ در کنگره، در کنار انسانهایی که در یک جریان محبت قرار گرفتهاند، آموزش دیدهاند، فرصت رشد پیدا کردهاند و بهتدریج مسیر زندگیشان را تغییر دادهاند. به اعتقاد من، حضور در این فضا و قرار گرفتن در کنار چنین انسانهایی، یکی از مهمترین عواملی است که باور ما را نسبت به امکان تغییر زنده نگه میدارد.
امروز و در این مقطع زمانی، مسئولیت ما نسبت به آموزشهایی که دریافت کردهایم، بسیار سنگینتر از گذشته است؛ بهخصوص برای کسانی که فرصت دیدن آقای مهندس را داشتهاند، از نزدیک در محضرشان بودهاند و محبت و آموزشهای ایشان را لمس کردهاند. وقتی چیزی را از نزدیک تجربه میکنیم، دیگر مسئولیت ما در قبال آن بیشتر میشود؛ بنابراین باید نسبت به خودمان حساستر باشیم؛ نسبت به رفتارمان، تفکرمان، انتخابهایمان و مسیری که در آن حرکت میکنیم. باید از خودمان بپرسیم چه میکنیم؟ چگونه حرکت میکنیم؟ و چه چیزی قرار است از ما به نسلهای بعد منتقل شود؟ چه کاری از دست ما برای کنگره برمیآید؟
به نظر من، شاید یکی از بزرگترین خدمتهایی که هرکدام از ما میتوانیم به کنگره انجام بدهیم، این است که ابتدا روی خودمان کار کنیم؛ چون هر چهقدر حس من پالایششدهتر باشد، تفکرم اصلاح شود و هر اندازه از نظر انسانی رشد و ارتقاء پیدا کنم، قطعاً میتوانم خدمتگزار بهتری برای کنگره باشم. در واقع، من با بهتر شدن خودم، نهتنها به زندگی شخصیام کمک میکنم، بلکه سهم خودم را در حفظ و انتقال درست آموزشهای کنگره نیز ادا میکنم.
میخواهم در ادامه صحبتهایم به موضوعی اشاره کنم که مدتی است ذهنم را به خودش مشغول کرده و آن مسئله فرصت است. پارسال، من و مسافرم برای دریافت اجازه پهلوانی، خدمت آقای مهندس رسیدیم و با کسب اجازه از ایشان، توانستیم مبلغ رو پرداخت کنیم؛ اما زمانیکه خبر درگذشت آقای مهندس اعلام شد، اولین جملهای که مسافرم به من گفت، بسیار در ذهنم ماند. گفت: کاش من هم همان سال گذشته اقدام کرده بودم تا این شال را از دست خود آقای مهندس دریافت میکردم. نه اینکه حالا این شال ارزش و اعتبار کمتری داشته باشد، اما دلم میخواست دستهای خود ایشان این شال را بر گردن من میانداخت. کاش زودتر اقدام میکردم، تردید و ترس نداشتم. این جمله برای من بسیار تأملبرانگیز بود.
به این فکر کردم که ما در زندگی چهقدر فرصتهای ارزشمندی داریم که گاهی بهسادگی از کنارشان عبور میکنیم. تصور میکنیم این فرصتها همیشه وجود دارند، همیشه در جریاناند و هر زمان که اراده کنیم، میتوانیم از آنها استفاده کنیم؛ در حالی که واقعیت اصلاً اینگونه نیست. زندگی غیرقابل پیشبینی است و هیچ تضمینی وجود ندارد که فرصت امروز، فردا هم در اختیار ما باشد. گاهی کاری را میخواهیم انجام دهیم؛ اما مدام به تعویق میاندازیم. امروز و فردا میکنیم و به خودمان میگوییم هنوز وقت هست. گاهی میخواهیم ضد ارزشی را کنار بگذاریم؛ اما چون با آن درگیر هستیم، به خودمان فرصت بیشتری میدهیم و تغییر را به آینده موکول میکنیم.
گاهی برای حضور در کنگره هزاران بهانه میآوریم برای خدمت کردن، برای حضور در لژیون سردار یا برداشتن قدمی بزرگتر، مدام تردید میکنیم. گاهی هم حسهای منفی، ترسها و نگرانیها اجازه نمیدهند قدمی را که باید برداریم، برداریم؛ اما به نظر من، تمام اینها میتواند نوعی فرصتسوزی باشد. من بارها به این موضوع فکر کردهام و یکی از خواستههای قلبیام همیشه این بوده که خدایا، فرصت حضور در کنگره را از من نگیر؛ چون من واقعاً به این مکان، به این آموزشها و به این مسیر نیاز دارم. شاید هرکدام از ما به دلیلی شایسته ورود به کنگره شدهایم و اجازه حضور در این جمع را پیدا کردهایم؛ اما مسئله مهمتر این است که آیا میتوانیم شایستگی ماندن، رشد کردن و خدمت کردن را در خودمان حفظ کنیم؟ اینکه فرصتی در اختیار من قرار گرفته، یک موهبت است؛ اما اینکه چطور از این موهبت استفاده کنم، مسئولیتی است که بر عهده خود من قرار دارد.
در همین ارتباط، خاطره دیگری هم برایم بسیار ارزشمند است. روزی استادجلسه لژیون سردار شعبه اعظم (دامغان) درباره جایگاه پهلوانی و لژیون سردار، مثالی زدند که هیچوقت از ذهن من پاک نمیشود. ایشان گفتند: «لژیون سردار مثل گیره لباس است. وقتی لباس را روی بند پهن میکنید، اگر باد بوزد، ممکن است لباس را با خودش ببرد و اینطرف و آنطرف بیندازد؛ اما وقتی با گیره آن را محکم میکنید، دیگر بهراحتی از روی بند جدا نمیشود. لژیون سردار هم برای ما حکم همان گیره را دارد». این مثال برای من بسیار عمیق و ارزشمند بود؛ چون من در لژیون سردار حضور داشتم و با شنیدن این صحبت، احساس کردم که این حضور، پیوند و اتصال من را با کنگره محکمتر میکند. احساس کردم در این مسیر، مسئولیت و تعهد بیشتری پیدا کردهام و حالا میتوانم با وجود تمام گرهها، نگرانیها، حسهای منفی و تاریکیهایی که ممکن است در وجودم باشد، محکمتر در این مسیر بمانم.
از طرفی احساس میکنم همانطور که من به کنگره متصل شدهام، کنگره هم به شکلی محکمتر مرا در مسیر نگه میدارد. به اعتقاد من، خود روش DST هم همین آموزش را به ما میدهد؛ اینکه هیچ تغییری یکباره اتفاق نمیافتد. باید قدمبهقدم حرکت کنیم، خودمان را آماده کنیم و بهتدریج از موانع عبور کنیم؛ اما در این مسیر، یک مسئله بسیار مهم وجود دارد و آن مواجهه با ترس است. به نظرم اصل موضوع همین است؛ اینکه بتوانیم با ترسهایمان روبهرو شویم. ترسی که به من میگوید الان وقتش نیست، شرایط اقتصادی مناسب نیست. ترسی که مدام برای من دلیل و بهانه میآورد تا قدم بعدی را برندارم.
اما واقعیت این است که همهچیز در اختیار ما نیست و قرار هم نیست تمام شرایط دنیا مطابق خواسته و محاسبات ما پیش برود. آنچه اهمیت دارد، خواسته درونی ما است؛ همانطور که استاد امین در آموزشهایشان به موضوع تیر و کمان اشاره میکنند؛ وقتی تیر را در کمان قرار میدهی و آن را میکشی، باید خواسته و جهت مشخصی داشته باشی تا تیر به سمت هدف حرکت کند. به نظرم خواسته واقعی هم همینطور است. باید از عمق وجودمان بخواهیم و برای رسیدن به آن، قدم برداریم.
من شخصاً یکی از گرههای بزرگ زندگیام ترس است. در موقعیتهای مختلف با آن مواجه میشوم و بارها دیدهام که همین ترس چطور میتواند مانع حرکت و پیشرفت من شود. از خداوند میخواهم این توانایی را به من بدهد که بتوانم با ترسهایم روبهرو شوم، به دل آنها بروم و از آنها عبور کنم. حضور در لژیون سردار و پیوستن به آن، بهخصوص در شرایط اقتصادی امروز، برای من میتواند یکی از همین میدانهای مواجهه با ترس باشد. این حضور به من یادآوری میکند که قرار نیست همهچیز را خودم کنترل کنم. من باید خواستهام را بشناسم، توان و سهم خودم را به میدان بیاورم و حرکت کنم؛ اما همه امور عالم فقط در اختیار من نیست. بخش بزرگی از مسیر را هستی، کائنات و مأموران آن به بهترین شکل پیش میبرند؛ به شرط آنکه خواستهای واقعی در وجودمان شکل گرفته باشد و خودمان هم برای آن خواسته قدم برداریم.



عکاس: همسفر فهیمه رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
تایپ: همسفر مبینا رهجوی راهنما همسفر سیده فاطمه (لژیون نهم)
ویرایش و ارسال: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی سمنان
- تعداد بازدید از این مطلب :
236