English Version
This Site Is Available In English

ناامیدی سلاح شیطان و امید چراغ زندگی

ناامیدی سلاح شیطان و امید چراغ زندگی

همسفر سحر و مسافرشان با آخرین آنتی‌‌ایکس مصرفی تریاک وارد کنگره شدند. مدت ۱۳ ماه و ۱۶روز، به روش DST و داروی درمان شربت OT با راهنمایی آقا احسان و خانم شهناز سفر کردند. هم‌اکنون با دستان پر توان آقای مهندس ۲ سال و ۶ ماه آزاد و رها هستند. رشته ورزشی همسفر سحر در کنگره بدمینتون و رشته ورزشی مسافرشان باستانی است.

 پیش از آشنایی با کنگره۶۰، چه روش‌هایی را برای درمان مسافرتان تجربه کرده بودید؟ آن تجربه‌ها چه تأثیری بر شما و خانواده‌تان گذاشته بود؟

مسافر من قبل از کنگره چندین بار تلاش کردند که با انواع قرص‌های متادون، شربت متادون، قرص‌های مسکن؛ حتی انواع داروهای گیاهی، اعتیاد خودشان را درمان کنند، نه‌ تنها جواب نگرفتند، بلکه مصرفشان بیشتر شد و حالشان خراب‌تر. این ترک‌های ناموفق باعث شده بود که مسافر من دیگر به فکر درمان اعتیادش نباشد؛ چون هر دفعه که می‌خواستند موادشان را کنار بگذارند نه‌ تنها نمی‌توانستند، بلکه مصرفشان هم زیادتر می‌شد. هر دفعه که مسافرم ترک ناموفقی داشت، من و دخترم خیلی اذیت می‌شدیم، تا جایی که دیگر دخترم می‌گفت مامان، بابا دیگر نمی‌تواند موادش را کنار بگذارد. خیلی ناراحت می‌شد و من خودم دیگر ناامید شده بودم. اصلاً به این فکر نمی‌کردم که یک‌روز مسافرم بتواند ترک کند و کلاً افسرده شده بودم، با کسی حرف نمی‌زدم و از خانه‌ام بیرون نمی‌رفتم. وقتی به دکتر مراجعه کردم، گفت باید داروی اعصاب مصرف کنید. وقتی مسافرم راه کنگره را پیدا کرد و درمانش را شروع کرد، فکر نمی‌کردم که بتواند به این راحتی و بدون هیچ تخریبی، بدون هیچ وسوسه‌ای، اعتیاد و سیگارش را کنار بگذارد.

 اگر آقای مهندس راه درمان اعتیاد را نشان داده‌اند، سهم من همسفر در به ثمر رسیدن این حرکت چیست؟

من همسفر باید ادامه‌دهنده راهی باشم که آقای مهندس با هزاران سختی و مشقت آن را کشف کرده‌اند و با عشق در اختیار من قرار داده‌اند، من باید امانت‌دار خوبی باشم و فرمان‌بردار باشم و بذر این عشق را در وجود کسانی که هنوز در تاریکی هستند بکارم، تا این چراغ خاموش نشود و پیام کنگره را به کسانی که در بند هستند برسانم. خدمت‌ها را با جان و دل بپذیرم و آموزش‌هایی را که در کنگره گرفته‌ام، در اختیار دیگران قرار دهم و تمام سعی خودم را انجام دهم که ردپای خوبی از خودم در کنگره به جا گذارم.

 آیا صبرکردن همیشه به رشد ما کمک می‌کند یا گاهی باعث فراموش کردن خودمان می‌شود؟ یک همسفر چه زمانی باید صبور باشد و چه زمانی برای تغییر شرایط اقدام کند؟

خیر صبرکردن همیشه به رشد ما کمک نمی‌کند؛ اگر صبرکردن مدت‌ طولانی، طول بکشد، باعث می‌شود نتیجه مطلوبی نداشته باشد و باعث به‌هم‌ ریختن آرامش ما شود. به نظر من، یک همسفر تا زمانی باید صبر کند که این صبرکردن باعث به‌هم‌ ریختن آرامش درونی‌اش نشود.

بزرگ‌ترین چیزی که یک همسفر باید در وجود خود تغییر دهد چیست؟ ترس، ناامیدی یا قضاوت؟

به نظر من، بزرگ‌ترین چیزی که یک همسفر باید در وجود خودش تغییر دهد، ناامیدی است. آقای مهندس در اکثر سی‌دی‌های خود می‌گویند، ناامیدی سلاح شیطان است؛ چون شخصی که ناامید می‌شود، در زندگی از هیچ‌چیز لذت نمی‌برد. انسان‌ها اگر در انجام کار، حس لذت‌بردن نداشته باشند و لذت نبرند، آن کار را انجام نمی‌دهند؛ اگر ناامیدی در انسان زیاد شود، انسان احساس پوچی می‌کند و هیچ حرکتی انجام نمی‌دهد. همین باعث افسردگی می‌شود؛ حتی ممکن است به خودکشی هم دست بزند. وقتی ناامیدی وارد زندگی شود، زندگی تلخ می‌شود. ناامیدی باعث از بین‌ رفتن مهر و محبت در خانواده می‌شود و باعث قطع‌ شدن ارتباط ما با دیگران است.

کلام پایانی...

ممنونم از شما که این فرصت را در اختیار من قرار دادید و خداقوت به همه خدمتگزاران کنگره۶۰ متشکرم از شما.

تهیه و تنظیم مصاحبه: همسفر سهیلا رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون چهارم)

عکاس: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)

ویرایش: همسفر محدثه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)

ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم) نگهبان سایت

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .