English Version
This Site Is Available In English

آبروی علم به عملش می‌باشد

آبروی علم به عملش می‌باشد

جلسه سوم از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی گرمسار، به استادی همسفر پهلوان سمیرا، نگهبانی همسفر زهره و دبیری همسفر شهناز با دستور جلسه «روش DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز یکشنبه ۱۷ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

پیش از آغاز صحبتم، از جناب آقای مهندس و خانواده محترمشان سپاسگزارم که این مکان امن و مقدس را برای ما همسفران بنا کردند تا در جهت خدمت به خلق و فراگیری آموزش‌هایی گام برداریم که در بستر خانواده اجرایی شود. همچنین از ایجنت، مرزبان‌ ها عزیز سپاسگزارم که به من اجازه حضور در این جایگاه را دادند.

دستور جلسه این هفته، روش DST است. در کنگره ۶۰ مثالی داریم که می‌گوید «آبروی علم به عملش است»؛ یعنی: آموزش‌ها را فرا بگیرم و به کار ببندم، نه اینکه تنها گیرنده باشم. داروی ot بیرون از کنگره وجود دارد و افراد می‌توانند تهیه کنند، ولی چرا درمان نمی‌شوند؟ من اگر علمش را داشتم خودم مسافرم را درمان می‌کردم. چرا نداشتم؟ چون از پیش به من یاد نداده بودند؛ چون پدر و مادر من هم بلد نبودند و این چرخه ناقص ادامه یافت تا به من رسید و تبدیل به اعتیاد شد.

در کتاب چهارده مقاله بخشی درباره پیشگیری داریم. من همسفر می‌آیم، آموزش می‌گیرم و از همان کودکی روش DST را به فرزندم می‌آموزم. فرزندم می‌داند اگر خشم دارد نمی‌تواند یک‌باره کنارش بگذارد. اگر حسادت یا رقابت ناسالم دارد، باید آرام‌آرام و پله‌پله تسلط پیدا کنم تا اصلاحش کنم؛ وگرنه به‌یک‌باره به سونامی عجیبی در آن فرد تبدیل می‌شود.روش DST باعث می‌شود ترمز تندروی را بکشم. من نمی‌توانم به‌یک‌باره مسافرم بیاید و درمان شود. باید صبوری کنم، چرخه زمان سپری شود و یک‌ پنجم از مواد کم شود و به جهان‌بینی اضافه شود. باید این زمان را به خودم ببخشم؛ بخشندگی را از همان بدو ورود به من یاد می‌دهد.

مسافر می‌گوید با اراده می‌توانم کنار بگذارم؛ چرا نتوانست؟ مکانی که در آن هستید سرشار از حس خوب و آرامش است؛ چون مقدر شده این زمین برای آموزش باشد. افرادی پیش از ما آمدند و آموزش گرفتند و افراد بعد از آنان نیز آمدند. مدل آموزشی فرق می‌کند؛ ولی خداوند مقرر کرده در این خطه بحث آموزش باشد.

عمر این موزاییک‌ها از عمر من بسیار بیشتر است. چقدر آدم آمدند و رفتند؟ چند نفر به درجاتی رسیدند و چند نفر نرسیدند؟ چقدر معلمانی بودند که منیت داشتند؟ وقتی گفته می‌شود این رهجو خوب است یا آن یکی، همان رهجوی خوب دچار مشکل می‌شود؛ چون آموزش می‌گیرد و به روش DST آموزش‌ها به او تزریق می‌شود. ناگهان شخص دگرگون می‌شود و به شخص جدیدی تبدیل می‌شود؛ مانند حیواناتی که در فصلی پوست می‌اندازند و از آن قالب خارج می‌شوند. آدم‌ها را در کنگره می‌بینی که از خودشان خارج می‌شوند؛ طرف تا شش یا هشت ماه پیش مسافر و همسفر با هم دعوا می‌کردند و راهنما چون خورشید بر آن‌ها تابید و به روش DST این تحول در شریان‌هایشان صورت گرفت.

چه زمانی کلام نفوذ پیدا نمی‌کند؟ زمانی که من به این راه ایمان نداشته باشم. راهنمایی که مسیر را طی کرده، ایمان دارد و می‌گوید خوب می‌شوی. در کنگره فقط کافی است بیایید و حرکت کنید. رهجو کیست؟ کسی که بی‌تاب یاد گرفتن و جوینده راه است. قرارش بر بی‌قراری است و یاد می‌گیرد روی صندلی بنشیند و در صبرش بی‌صبری نکند.چرا؟ چون تغییر آرام‌آرام برای مسافر و همسفر صورت می‌گیرد. وقتی برف در ارتفاعات می‌بارد چقدر زیباست؛ من همسفر پایین رود می‌نشینم و صدای شرشر آب به من آرامش می‌دهد. ولی اگر بخواهم در بطن ماجرا بروم، برف باید بر کوه بلند ببارد، زجر گرمای خورشید را بکشد، ذوب شود و به سنگ‌ها بخورد تا آن صدای آرام‌بخش به گوش من برسد. رهجو نیز باید سختی کشیدن، خراب کردن مسافر و حال خراب را ببیند تا راهنمایی از او درآید که وقتی حرف می‌زند سکوت باشد و کلامش نفوذ کند. مثل دادن چیزی حاضر و آماده است که لذتی ندارد؛ آنجاست که لذت‌بخش است که برای به دست آوردنش سختی کشیده شود تا ماندگار شود. من وقتی سختی‌ها را می‌کشم، بهتر می‌توانم به فرزندم یاد بدهم.

یادم یک مبحث ریاضی بود؛ به دخترم گفتم فردا به خانم بگو یادت بدهد و نگو یادم رفت. گفت مگر همه آدم‌ها باید همه چیز یاد بگیرند؟ نه، همه نباید همه چیز یاد بگیرند. یک جایش باید بچگی کند؛ یک جایش آن حس بد می‌آید که دلم جوش بزند که این عقب نماند. بعد می‌گویم این جوش و حرص برای چیست؟ جایی باید جوش بزند تا انسان به جایی برسد. مثل اینکه از بخشیدن می‌خواهی سبقت بگیری؛ فلانی چطور توانست پنجاه هزار تومان ببخشد؟ او توانست، من هم می‌توانم. فقط کافی است رمز و راز کشف حقیقت برای من برملا شود.چگونه باز می‌شود؟ زمانی که افسار نفس و من را بگیرم و بکشم و بگویم یک دقیقه بایست، من این کارها را دارم؛ سپس خداوند القائات و الهاماتش را بر من فرود می‌آورد و مسیر باز می‌شود. همان می‌شود که موزاییک را نگاه می‌کنی و می‌گویی چه معلمانی با آن منیت بودند و الان نیستند؛ چه دانش‌آموزانی آمدند و یاد گرفتند و جایشان را به افرادی دادند که در جامعه مصرف‌کننده و معتاد نامیده می‌شوند، ولی کنگره شصت لباس عافیت به آن‌ها پوشانده است. هیچ‌جا نظم کنگره شصت را ندارد.

مرزبان کشیک: همسفر زینب و مسافر محمدسعید
عکاس: همسفر میترا رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون دوم)
تایپیست: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون دوم)
ویراستاری و ارسال: همسفر میترا رهجوی راهنما همسفر عاطفه (دبیر سایت)
همسفران نمایندگی گرمسار

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .