English Version
This Site Is Available In English

برکت به دو شکل معنوی و مادی برمی گردد

برکت به دو شکل معنوی و مادی برمی گردد

جلسه سیزدهم از دوره اول سری جلسات لژیون سردار همسفران نمایندگی گرمسار، با استادی پهلوان سمیرا، نگهبانی همسفر فاطمه و دبیری راهنما همسفر زهره با دستور جلسه «متد DST و تجربه من از سایر روش‌ها» روز یکشنبه ۱۷ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

دستور جلسه این هفته، از آن دسته دستور جلساتی است که وقتی به آن فکر می‌کنم از خودم می‌پرسم چه ارتباطی با لژیون سردار دارد و قرار است چه چیزی به من بیاموزد.برای ورود به لژیون سردار، همان‌طور که می‌دانید مراحلی وجود دارد، مرحله اول سردار، مرحله دوم دنور و مرحله بعدی پهلوان است. شاید روش DST در ظاهر به این معنا باشد که هر ۲۱ روز یک‌بار، یک‌پنجم از مواد مصرفی کم می‌شود و یک‌پنجم به جهان‌بینی اضافه می‌شود؛ اما من به‌عنوان یک همسفر، به این فکر می‌کنم که صورت پنهان این روش چیست؟تجربه من به من می‌گوید که صورت پنهان این روش، تغییر درونی انسان است. از خودم می‌پرسم: سمیرا، چقدر از غیبت کردن کم کرده‌ای و به جهان‌بینی‌ات افزوده‌ای؟ چقدر از خساست کم کرده‌ای و بخشندگی‌ات افزوده‌ای؟ در ظاهر می‌بینم افرادی که حالشان خوب شده و درمان شده‌اند؛ اما علم کنگره ۶۰ مانند دریایی بی‌پایان است. من سمیرا، تازه دستم را در این دریای بزرگ فرو برده‌ام و تنها قطره‌ای از آن نصیبم شده است. گاهی حتی فکر می‌کنم شاید هنوز همان یک قطره را هم به دست نیاورده باشم. در میانه راه، گاهی پیامدهایی پیش می‌آیند که مانع حرکتم می‌شوند. من با روش DST در لژیون و در گل‌ریزان آشنا شدم و در آن شرکت کردم.

به یاد می‌آورم اولین سالی که در گل‌ریزان شرکت کردم، مبلغ آن پانصد هزار تومان بود. مسافرم پانصد هزار تومان به من داد؛ اما من آن مبلغ را پرداخت نکردم. همان سال غرورم شکست؛ زیرا با خودم فکر کردم یعنی چه که من هیچ پس‌اندازی ندارم؛ حتی برای جایی که دلم می‌خواهد و دوست دارم، نمی‌توانم هزینه‌ای پرداخت کنم.از آن زمان، تمرین قناعت و پس‌انداز را آغاز کردم. کم‌کم پولم به حد نصاب رسید؛ اما نفس اماره مدام مرا وسوسه می‌کرد: «خودت چه؟ با این پول می‌توانی کارهای زیادی انجام بدهی و چیزهای زیادی به دست بیاوری. ببین فلانی این کار را کرده و فلانی آن کار را انجام داده است.»همه این افکار، مانند فیلمی، جلوی چشم من، به‌عنوان یک همسفر، ظاهر می‌شدند؛ گاهی در قالب لباس و وسایل فرزندم و گاهی در قالب رقابت با دیگران؛ اینکه نکند از فلانی کمتر باشم، یا اینکه این ماه فلان لباس را بخرم و فلان کار را انجام بدهم.من با روش DST تمام تلاشم را کردم تا پس‌انداز کردن را یاد بگیرم؛ زیرا پیش از آمدن به کنگره، اصلاً نمی‌توانستم پس‌انداز کنم.سال بعد، مسافرم از من پرسید برای گل‌ریزان چقدر پول لازم دارم. گفتم، امسال می‌خواهم سردار شوم.از آن سال به بعد، سعی کردم هر سال یک قدم رو به جلو بردارم. به خودم می‌گفتم: سمیرا، نکند در همین پله‌ بمانی؟ اگر می‌خواهی پیشرفت کنی، باید حرکت کنی.

یکی از ویژگی‌های بخشش و لژیون سردار این است که وقتی وارد آن می‌شوی، حال خوبی پیدا می‌کنی. دیگر هیچ‌چیز از بیرون نمی‌تواند به‌تنهایی تو را خوشحال کند؛ باید این حس خوب را از درون خودت به وجود بیاوری. شاید فکر کنیم با خرید یک ماشین مدل‌بالا، گوشی گران‌قیمت، مانتوی مارک‌دار یا کیف زیبا، حالمان بهتر می‌شود؛ اما این خوشحالی ماندگار نیست. یک ماه بعد، چیز جدیدتری می‌بینیم و دوباره احساس می‌کنیم چیزی کم داریم. همین موضوع می‌تواند حال انسان را خراب کند.تجربه خودم این بود که سال‌به‌سال، مبلغ پس‌انداز و توان پرداخت من بیشتر شد؛ از هفت میلیون به هشت میلیون و سپس به ده میلیون رسیدم. به جایی رسیدم که توانستم بیست میلیون تومان جمع کنم؛ درحالی‌که سال اول تصور می‌کردم برای اینکه بتوانم دنور شوم، یا باید ارث پدری به من برسد یا وضع مالی بسیار خوبی داشته باشم؛اما دیدم با قناعت و پس‌انداز می‌توانم به این هدف برسم. تصمیم گرفتم پس‌اندازم را حفظ کنم و حتی برای تأمین مبلغ موردنیاز، به فروش طلاهایم فکر کردم.برای من گذشتن از طلاها بسیار سخت بود؛ زیرا علاقه زیادی به آن‌ها داشتم. هر انسانی در این دنیا به چیزی علاقه دارد.به این نتیجه رسیدم که یکی از بهترین فرصت‌ها در کنگره ۶۰ این است که پول و توانایی خود را در مسیری هزینه کنیم که نتیجه و بازخورد داشته باشد؛ مسیری که به درمان یک انسان کمک کند. پولی که برای این کار پرداخت می‌کنیم، می‌تواند سهمی در درمان یک نفر داشته باشد. شاید سهم من فقط به‌اندازه یک آجر باشد؛ اما همین یک آجر نیز می‌تواند در ساختن این بنا نقش داشته باشد. وقتی کسی به درمان می‌رسد، من هم در آن نتیجه سهمی دارم.

زمانی که در بخش تازه‌واردین خدمت می‌کردم، فردی روبه‌روی من می‌نشست و من خودم را در جایگاه او می‌دیدم. با خودم می‌گفتم، روز اول چه کسی بودی و با چه روشی امروز به اینجا رسیده‌ای. شاید در نگاه اول، وقتی نام روش DST را می‌شنویم، فقط به یاد درمان اعتیاد بیفتیم؛ اما این روش برای من فقط یک روش درمانی نیست. من به بخش‌هایی از وجود خودم فکر می‌کنم که شاید حتی خودم هم آن‌ها را به‌درستی نمی‌دیدم.

وقتی می‌بخشی و هدیه می‌کنی، حالت دگرگون می‌شود. دیگر برایت مهم نیست که طرف مقابل از آن مانتو یا روسری خوشش می‌آید یا نه؛ می‌بخشی؛ چون می‌دانی شاید آن چیز برای تو ماندگار نباشد، اما بتواند برای شخص دیگری حال خوبی ایجاد کند.شاید حال خوبی که برای یک نفر به وجود می‌آوری، سال‌ها در زندگی او باقی بماند. من خودم را در درمان مصرف‌کننده‌ای که به کنگره ۶۰ می‌آید و به درمان می‌رسد، سهیم می‌دانم.رحمت و برکت به دو صورت به انسان بازمی‌گردد؛ یکی به شکل معنوی و دیگری به شکل مادی. مهم این است که خداوند چه چیزی را برای ما مقدر کرده است. گاهی ناگهان چیزی به ذهن انسان می‌رسد یا حرفی از یک کودک می‌شنود، حالش خوب می‌شود. این اتفاق می‌تواند روزی معنوی یا مادی باشد و به شرایط و نیاز انسان بستگی دارد. این تشنگی چه زمانی برطرف می‌شود؟ زمانی که من از خواسته‌های خودم بگذرم و بخشش را تجربه کنم؛ زمانی که در بخشش را به روی خودم باز کنم و اجازه بدهم حرکت کنم.

سه یا چهار سال از حضورم گذشته بود و بسیار دوست داشتم در قسمت پهلوانی شرکت کنم. همیشه با خودم می‌گفتم: خدایا، چه‌کار کنم که بتوانم به این جایگاه برسم، سال بعد، زمانی که قرار بود پهلوان شوم، مدام نگران بودم که آیا زمان خدمتم به پایان رسیده است یا هنوز فرصت دارم.یک روز مشغول تمیز کردن وسایلم بودم. به طلاهایم نگاه کردم و با خودم گفتم: شما دیگر برای من ضروری نیستید. در نهایت، شاید سالی یک یا چند بار از آن‌ها استفاده کنم و به مهمانی یا عروسی بروم؛ اما آن آرامش، آسایش و نوری که در چهره و صدای انسان دیده می‌شود، ارزش بسیار بیشتری دارد.وقتی می‌بینی آرامش و آسایش در زندگی‌ات همراه توست و از بسیاری از مسائل و مشکلات این دنیا محافظت می‌شوی، دیگر قرار نیست فقط به فکر خرید و داشتن چیزهای بیشتر باشی. آن سال به مسافرم گفتم که می‌خواهم پهلوان شوم. کسی که مرا به این سمت هدایت کرد، در واقع لژیون سردار بود. بعضی‌ها برداشت‌های متفاوتی دارند. عده‌ای می‌گویند کارهای واجب‌تری دارم و باید ابتدا آن‌ها را انجام بدهم و بعد به این مسیر بیایم. اما گاهی لازم است ترس‌ها را کنار بگذاریم و حرکت کنیم. انسان گاهی به سمت چیزهایی کشیده می‌شود که می‌داند ماندگار نیستند؛ اما با خودش می‌گوید: فعلاً باید این کار را انجام بدهم، فرش را عوض کنم، مبل بخرم یا مانتوی جدیدی تهیه کنم. کم کردن این خواسته‌های فرعی و بخشیدن توان و انرژی به مسیر درست، می‌تواند موج بزرگی از آرامش و آسایش برای جهان بعدی ایجاد کند.

پارسال خودم پهلوان شدم و دخترم هم پهلوان شد. همیشه از خداوند می‌خواهم تا زمانی که زنده هستم، به هر شکلی که می‌توانم به کنگره ۶۰ خدمت کنم؛ زیرا می‌دانم کنگره چیزی به من داد که حتی پدر و مادرم هم نتوانستند به من عطا کنند؛ چیزی فراتر از پیوند خونی، یک پیوند جاودانه.دلم برای بچه‌های کنگره تنگ می‌شود. شاید شما مرا نشناسید یا من شما را نشناسم؛ ولی پیوند محبت یعنی هم‌فکر و هم‌درد بودن، احساس امنیت داشتن در کنار یکدیگر و ایجاد محبتی که این پیوند را مستحکم می‌کند.

تایپیست: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون اول

ویراستاری و ارسال: همسفر میترا رهجوی راهنما همسفر عاطفه (دبیر سایت)

همسفران نمایندگی گرمسار

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .