English Version
This Site Is Available In English

از درمان اعتیاد تا توانمندی و بخشندگی با متد DST

از درمان اعتیاد تا توانمندی و بخشندگی با متد DST

اولین جلسه از دور هفتم جلسات لژیون سردار ویژه مسافران آقا کنگره ۶۰ به نمایندگی لویی پاستور با استادی ایجنت محترم راهنما آقا علیرضا و  نگهبانی راهنمای محترم آقا مهدی و دبیری مسافر وحید و خزانه داری مسافر نوید  با دستور جلسه « متد DST و تجریه من از روش های دیگر.» ، در روز دوشنبه مورخ  18 آبان 1405 راس ساعت 19:15 آغاز به کار نمود.
با احترام دبیر جلسه


خلاصه سخنان استاد
سلام دوستان، علیرضا هستم، یک مسافر.
از نگهبان جلسه تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا بتوانم در کنار شما آموزش بگیرم. همچنین از نگهبان، دبیر و خزانه‌دار دوره قبل تشکر می‌کنم. از محمدرضای عزیز و رضای عزیز هم سپاسگزارم که جلسات خوبی را برگزار کردند.
دستور جلسه، « متد DST و تجریه من از روش های دیگر » است.
وقتی به دستور جلسه فکر می‌کردم، در واقع به گذشته برگشتم و روش‌های مختلفی را که خودم برای درمان اعتیاد تجربه کرده بودم، مرور کردم.
زمانی که انسان متوجه می‌شود درگیر اعتیاد شده و تصمیم می‌گیرد از آن تاریکی بیرون بیاید، تمام تلاش خود را می‌کند و افکارش را متمرکز می‌کند تا بهترین راه را انتخاب کند. در ابتدا ممکن است روش‌های مختلفی را امتحان کند و به نوعی وارد مرحله آزمون و خطا شود. گاهی هم دوستان و اطرافیان پیشنهادهایی می‌دهند و انسان دوست دارد راه‌های مختلفی را تجربه کند.
اما من از جایی به بعد متوجه شدم که بسیاری از این روش‌ها برای من نتیجه‌ای ندارند. انواع روش‌های معمول، از جمله سقوط آزاد و روش‌هایی را که در میان مصرف‌کنندگان رایج بود، امتحان کردم؛ اما به نقطه‌ای رسیدم که دیدم این روش‌ها برای من کارساز نیستند و نمی‌توانم با آن‌ها به نتیجه برسم. این موضوع هم در درمان سیگار و هم در درمان مواد مخدر برای من اتفاق افتاد.
در زمینه مواد مخدر به یک کلینیک مراجعه کردم که تعریفش را شنیده بودم و هم مشاور داشت و هم پزشک.


در آن زمان مصرف کراک داشتم و میزان مصرفم بسیار سنگین بود. حدود بیست‌وسه، چهار کیلوگرم از وزنم را از دست داده بودم و وضعیت جسمی مناسبی نداشتم. فاصله مصرف‌هایم تقریباً به هر بیست دقیقه تا نیم ساعت یک بار رسیده بود؛ یعنی حتی نمی‌توانستم یک ساعت تحمل کنم.
به آن کلینیک مراجعه کردم. پزشک حدود پنج تا ده دقیقه با من صحبت کرد و همان‌جا دو قرص متادون ۴۰ میلی‌گرمی، از همان قرص‌های آمریکایی، به من داد. قرص‌ها را خوردم و به من گفت کمی در خیابان قدم بزنم و چرخی بزنم و سیگاری بکشم.
حدود نیم ساعت تا چهل دقیقه بعد، اثر دارو در بدنم ظاهر شد و حالت خاصی پیدا کردم که مدت‌ها تجربه نکرده بودم. چون دیگر نمی‌توانستم کراک مصرف کنم و بدنم آن را تحمل نمی‌کرد، همیشه درگیر ناراحتی و عذاب بودم. به همین دلیل، از آن حال جدید استقبال کردم. وقتی برگشتم، با خوشحالی به پزشک گفتم: «چه گنجی پیدا کرده‌ام!»
مسیر به همین شکل ادامه پیدا کرد و روزبه‌روز میزان مصرفم بالاتر رفت. الان دقیقاً یادم نیست و نمی‌خواهم عددی بگویم که اشتباه باشد، اما فکر می‌کنم مصرف روزانه‌ام به حدود ۱۷۰ میلی‌گرم رسیده بود.


اگر آن روند ادامه پیدا می‌کرد، شاید مصرف کراک با مواد دیگری جایگزین می‌شد و داستان اعتیاد من شکل متفاوتی پیدا می‌کرد. در واقع، متادون فقط مسئله جسمی را تحت تأثیر قرار نداده بود و اثرات دیگری هم در بدنم ایجاد می‌کرد.
یک روز از پزشک پرسیدم: «آقای دکتر، این مسیر قرار است چه زمانی تمام شود؟ قرار است به کجا برسد؟»
پاسخی که گرفتم، شبیه بعضی از فیلم‌های اصغر فرهادی بود؛ انگار هیچ انتهایی برای این مسیر وجود نداشت! پاسخ این بود که باید تا آخر عمر این دارو را مصرف کنم.
می‌خواهم بگویم تمام مسیرهایی را که خودم می‌شناختم و دوستانم پیشنهاد می‌دادند، تجربه کرده بودم و در نهایت به اصطلاح به علم پناه برده بودم؛ اما پاسخ علم به من این بود که این یک روش نگهدارنده است و قرار نیست به پایان مشخصی برسد. یعنی باید دارو مصرف می‌کردم تا بیماری تحت کنترل باقی بماند.
با همین تجربیات و همین دیدگاه‌ها وارد کنگره شدم.
در ابتدا شنیده بودم که اینجا شربتی می‌دهند و تصورم این بود که شرایط در کنگره هم به همان شکل روش‌های قبلی است. فکر می‌کردم تمام کسانی که راهنما یا استاد جلسه هستند، همچنان شربت مصرف می‌کنند و تا چند ماه همین تصور را داشتم.
اما به‌مرور که دقت کردم، متوجه شدم موضوع متفاوت است. افراد اعلام سفر می‌کردند و می‌گفتند سه‌دهم سی‌سی مصرف می‌کنند. کم‌کم متوجه شدم که آن‌ها در مسیر درمان پیشرفت کرده‌اند. وقتی خودم هم در این مسیر قرار گرفتم، متوجه شدم مصرف چهار‌دهم یا سه‌دهم سی‌سی یعنی چه و چه معنایی دارد.
این اتفاق برای خود من هم در کنگره افتاد. به نقطه‌ای رسیدم که دیگر نیازی به مصرف هیچ دارویی نداشتم و مصرفم به‌تدریج به پایان رسید. در عین حال، مسائل مختلف زندگی‌ام هم بهتر از گذشته شد و وضعیت فیزیولوژی و جسمی‌ام به شرایط مناسبی برگشت.
اینجا بود که متوجه شدم روش DST واقعاً یک روش متفاوت است. روشی که بی‌پایان نیست، بی‌نتیجه نیست و مشخص است که قرار است در نهایت به کجا ختم شود. نقطه شروع مشخص، مسیر مشخص، پروتکل مشخص و پایان مشخصی دارد.
اینکه آقای مهندس برای این روش نام DST را انتخاب کردند، اهمیت زیادی دارد. این روش را نباید با روش‌هایی مانند متادون‌درمانی یکی دانست. در اینجا با یک روش درمانی روبه‌رو هستیم که پله‌های مشخص، میزان داروی مشخص و پروتکل مشخصی دارد و فردی هم وجود دارد که دست انسان را می‌گیرد و کمک می‌کند تا از این گذرگاه سخت عبور کند.

من به‌تدریج متوجه شدم که این روش جواب می‌دهد؛ نه اینکه فقط قرار باشد جواب بدهد، بلکه در عمل جواب داده است. دوستانی که اینجا نشسته‌اند، این مسیر را طی کرده‌اند.
اگر کسی به‌اندازه من روش‌های مختلف بیرون از کنگره را تجربه کرده باشد، بهتر متوجه می‌شود که این موضوع چقدر ارزشمند است.
قبل از جلسه هم صحبت می‌کردیم که یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای مهندس، روش DST بوده است. این متد، نقطه آغاز بسیاری از دستاوردهای ایشان بود؛ ابتدا با ابداع و تولید این روش و سپس با گسترش آن در زمینه درمان سیگار، درمان چاقی و حتی درمان سرطان‌ها و بیماری‌های مختلف که هرکدام با روش و سازوکار خاص خود در کنگره دنبال می‌شوند.
اتفاق جالب دیگری که در کنگره در حال رخ دادن است، موضوع لژیون سردار است. وقتی با دقت بیشتری به آن نگاه می‌کنم، می‌بینم لژیون سردار هم دقیقاً می‌تواند جایگاهی باشد که از منِ علیرضا، انسانی توانمندتر بسازد.
لژیون سردار شرایطی را تعیین می‌کند و می‌گوید اگر می‌خواهی عضو این مجموعه باشی و صرفاً یک مهمان نباشی، باید مبلغ مشخصی، مثلاً شش میلیون تومان، پرداخت کنی.
شاید برای بعضی‌ها شش میلیون تومان هنوز هم مبلغ قابل‌توجهی باشد؛ اما باید توجه کنیم که در سال ۱۳۹۴ یا ۱۳۹۵ هم شش میلیون تومان پول زیادی بود.
فردی می‌آید و با قسط و به هر شکل دیگری که بتواند، این مبلغ را در مدتی که تعهد کرده پرداخت می‌کند و عضو لژیون سردار می‌شود. بعد در کنار پهلوانی می‌نشیند که مثلاً ۶۰۰ میلیون تومان کمک کرده است.
اینجا ممکن است کمی به فکر فرو برود و با خودش بگوید: شاید تلاش من به‌اندازه کافی نیست؛ شاید بتوانم شغلم را بیشتر گسترش بدهم؛ شاید بتوانم دیدگاهم را نسبت به هزینه‌ها تغییر بدهم و بهتر مدیریت کنم و پس‌انداز بیشتری داشته باشم.
این‌ها اتفاقاتی است که برای خود من رخ داده است.
من با ۵۰۰ هزار تومان یا شاید کمتر وارد این مجموعه شدم و به‌تدریج، به‌اندازه توانم مشارکت کردم. اما اتفاقی که می‌افتد این است که در کنار افرادی قرار می‌گیرم که تلاش می‌کنند و ارزش پول را به شکل دیگری می‌شناسند.
آن‌ها با پولی که در اختیار دارند، می‌توانند کارهای بزرگ‌تری انجام دهند و شاید من هنوز راه و روش آن را بلد نباشم. پهلوانانی که می‌آیند و ۵۰۰ یا ۶۰۰ میلیون تومان کمک می‌کنند، افرادی هستند که شاید بتوانند با همان پول چندین برابر درآمد ایجاد کنند؛ اما در کنگره آن را صرف بخشندگی می‌کنند.
من در کنار این افراد، بخشندگی را یاد می‌گیرم.
این اتفاق واقعاً در کنگره رخ می‌دهد و ارزش لژیون سردار برای من به این شکل مشخص شده است؛ اینکه انسان می‌تواند در کنار افرادی که در این مسیر فعالیت می‌کنند، توانمندتر شود و رشد کند.
ضمن اینکه در سی‌دی «صورت مسئله اعتیاد» هم به این موضوع اشاره می‌شود که اگر قرار باشد ما همیشه در همین زمین‌ها و همین جلساتی که برگزار می‌کنیم، چه مکان‌هایی که اجاره کرده‌ایم و چه مکان‌هایی که خریده‌ایم، فقط خودمان صحبت کنیم و خودمان بشنویم و صدایمان به مجموعه‌های بین‌المللی و علمی معتبر جهان نرسد، فعالیت ما در همین محدوده باقی می‌ماند.
اگر قرار باشد در اقصی نقاط جهان و حتی در داخل کشور خودمان، افراد بیشتری با وجود کنگره و روش درمانی آن آشنا شوند، به منابع مالی نیاز داریم.
این موضوع نیازمند آن است که لژیون‌های سردار با قدرت و ایمان کافی شکل بگیرند و مشارکت حداکثری اعضا را داشته باشند تا بتوانیم شعب مختلفی در نقاط گوناگون ایجاد کنیم و تجهیزات و امکانات موردنیاز آزمایشگاه‌ها و دانشگاه‌هایی را که کنگره ۶۰ مدنظر دارد، تهیه کنیم.
این اتفاق فقط با مشارکت اعضا شکل می‌گیرد.
خدا را شکر، شعبه ما همیشه در این زمینه جزو شعب برتر بوده و مشارکت‌های خوبی در لژیون سردار داشته‌ایم. این موفقیت به برکت حضور پهلوانان و حتی کسانی است که کوچک‌ترین کمک را متناسب با توان خود انجام داده‌اند و با نیت پاک در این مسیر مشارکت کرده‌اند.
امسال هم مطمئن هستم این اتفاق دوباره رخ خواهد داد و در جشن گلریزان، ان‌شاءالله شعبه ما سربلند خواهد بود.
خیلی ممنونم که به صحبت‌های من گوش دادید.

 

ضبط و تایپ: مسافر جواد (لژیون 11)
عکس: مسافر جواد (لژیون 11)
ویرایش و ارسال: (گروه سایت نمایندگی لوئی پاستور)

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .