نهمین جلسه از دور سوم سری کارگاه های آموزشی خصوصی ویژه مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی یزد، با استادی راهنمای محترم مسافر مسعود، نگهبانی مسافر امیر و دبیری مسافر مرتضی، با دستور جلسه «D.S.T و تجربه من از سایر روشها» در روز یکشنبه 17 آبان ۱۴۰۵، راس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، مسعود هستم، یک مسافر.
در ابتدا از آقا امیر نگهبان جلسه و آقا محسن راهنمای محترم که از بنده دعوت کردند تا بار دیگر در جمع شما حضور داشته باشم، تشکر میکنم. امیدوارم بتوانم از این فرصت استفاده کنم و از آموزشهای شما بهرهمند شوم.

دستور جلسه امروز درباره «روش DST و تجربه من از ترکهایی که داشتم» و اهمیت آموزشهای کنگره است. پیشنهاد میکنم دوستان حتماً سیدی «صورتمسئله» و «مقاله ۴۰۵» را گوش کنند. بهویژه بخشهایی از این سی دی که درباره بیماریها و تجربیات افرادی است که در مسیر درمان قرار گرفتهاند، نکات بسیار ارزشمندی دارد.
در این سیدی که مربوط به مسافرین لژیون ایکس میباشد، آقای مهندس درباره بیماریهای مختلف صحبت میکنند. زمانی که مشارکت افراد را میشنویم و با تجربههای آنها آشنا میشویم، بهتر متوجه میشویم که آموزشها و روش درمانی کنگره چه جایگاه مهمی دارد. در این صحبتها به تجربه افرادی با بیماریهای سخت، از جمله سرطان و بیماری پروانهای، اشاره میشود که شنیدن تجربههایشان برای من بسیار تأثیرگذار بود.
اما اگر بخواهم از تجربه شخصی خودم بگویم،از یازدهسالگی شروع کردم به مشروب خوردن تا 14-15 سالگی که اولین بار تریاک کشیدم. این روند در سالهای بعد ادامه پیدا کرد و بارها روشهای مختلفی را برای ترک امتحان کردم.
اولین تجربه تلخ من، استفاده از روش غیرعلمی به نام ترک ابوالفضلی بود. در این روش قرصهایی به من دادند که تأثیرات بسیار شدیدی داشت و تا مدتها دچار توهم و اختلال در درک صداها بودم. حتی پس از بازگشت به خانه، وضعیت طبیعی نداشتم و اطرافیانم از شرایط من نگران بودند.
بعد از آن یک جایی پیدا شد نوعی شربت شبیه شربت اوپیوم میداد و من چند وقتی با آن سر کردم، اما با جمع شدن آن مرکز، دوباره مصرف مواد را شروع کردم. مدتی بعد سراغ علم رفتم و وارد کلینیک شدم. کلینیک گفت چقدر تریاک میکشی؟ گفتم مقدارش رو نمیدونم روزی 4 مرتبه. به من روزی 4 عدد قرص ب2 تجویز کرد. فرداش خمار رفتم کلینیک گفتم من خمارم گفت 8 عدد بخور و بهتدریج مقدار مصرفم را افزایش دادند و الان میفهمم در کنگره که آقای مهندس میفرمایند دوره سازگاری 20 روز تا 2 ماه است. این وضعیت ادامه پیدا کرد و مصرف داروهایم بیشتر و بیشتر شد.
بعدها به مصرف شربت متادون روی آوردم. ابتدا مقدار کمی مصرف میکردم، اما بهمرور میزان مصرفم به حدود ۱۲۰ تا ۱۳۰ سیسی در روز رسید. تخریب این مصرف بسیار زیاد بود. حتی برای ترک متادون، به توصیه دیگران از روشهای نامناسب و داروهای گیاهی استفاده کردم و حدود ۵۵ روز در خانه گرفتار شرایط سختی بودم. پس از آن نیز دچار بیخوابی شدید شدم؛ بهطوریکه برای چند ساعت خوابیدن، روزانه چند بار به مصرف مشروبات الکلی روی میآوردم.
در آن دوران تصور میکردم دیگر راهی برای نجاتم وجود ندارد. تا اینکه با کنگره ۶۰ آشنا شدم. در آنجا برای اولین بار با توضیحی منطقی درباره اعتیاد روبهرو شدم. به ما آموزش دادند که شهر وجودی انسان مانند یک خانه است؛ خانهای که در اثر سالها مصرف مواد، بخشهای مختلف آن تخریب شده است. برای بازسازی این خانه نمیتوان عجله کرد، بلکه باید با برنامه، نظم و گذشت زمان، قسمتهای آسیبدیده را ترمیم کرد.
در کنگره آموختم که درمان نیازمند زمان و سازگاری بدن است. همانطور که آقای مهندس تأکید میکنند، باید اجازه داد بدن در یک بازه زمانی مناسب با کاهش تدریجی دارو سازگار شود و از مصرف خودسرانه و افزایش یا کاهش بیبرنامه دارو پرهیز کرد.
خدا را شکر که با روش درمانی DST و آموزشهای کنگره ۶۰ وارد مسیر درمان شدم. امروز شرایط زندگیام بسیار تغییر کرده است؛ خواب طبیعی دارم و دیگر آن مشکلات و بیخوابیهای گذشته را تجربه نمیکنم. اگر با کنگره آشنا نمیشدم، واقعاً نمیدانم چه سرنوشتی در انتظارم بود.
در پایان میخواهم بگویم آقای مهندس با دانش و تجربهای که داشتند، حاصل سالها تلاش و تحقیقات خود را در قالب کتابها، سیدیها و آموزشهای مختلف در اختیار ما قرار دادند. ایشان بسیاری از دانستههای خود را مکتوب و ضبط کردند تا دیگران هم بتوانند از آنها استفاده کنند.
وقتی به آموزشهای جدید، از جمله سیدی مقاله ۴۰۵ و مطالب مربوط به بیماریها گوش میدهم، متوجه میشوم که هنوز چه ظرفیتها و زمینههای گستردهای برای شناخت انسان و بیماریها وجود دارد. ما گاهی بهجای شناخت علت، تنها به دنبال برطرف کردن معلول هستیم؛ درحالیکه شناخت صورتمسئله و پیدا کردن ریشه مشکلات، اهمیت بسیار زیادی دارد.

واقعاً افسوس میخورم که آقای مهندس فرصت نکردند تمام دانش و برنامههایی را که در ذهن داشتند، به سرانجام برسانند. از خداوند میخواهم روحشان شاد باشد. امیدوارم ما نیز قدر این آموزشها را بدانیم و با مطالعه و گوش دادن به سیدیها، از این میراث ارزشمند بهدرستی استفاده کنیم.
عکس و متن: مسافر داوود لژِیون دوم
تنظیم برای سایت: مسافر محسن
- تعداد بازدید از این مطلب :
116