جلسهی دهم از دورهی بیستودوم از سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی قیدار، با استادی راهنمای محترم مسافر ناصر، با نگهبانی مسافر علیرضا و با دبیری مسافر علی با دستور جلسه « DST و تجربهی من از سایر روشها » در روز یکشنبه ۱۷ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد
سلام دوستان، ناصر هستم یک مسافر.
خداوند را شاکرم که امروز این فرصت فراهم شد تا در این جایگاه قرار بگیرم، خدمت کنم و از آموزشهای شما عزیزان بهرهمند شوم. از نگهبان جلسه و تمامی عزیزانی که این فرصت را در اختیار من قرار دادند، تشکر میکنم.
همانطور که میدانید، تا روز پنجشنبه دستور جلسات ما به موضوع دستاوردهای علمی مهندس اختصاص دارد و به همین دلیل، دستور جلسه امروز «متد DST و تجربه من از سایر روشها» است.
ابتدا میخواهم درباره تجربه خودم از روشهای دیگر صحبت کنم.
آقای مهندس در صحبتهایشان به خاطرات دوران مصرف و سختیهایی که برای رهایی از اعتیاد متحمل شدهاند اشاره میکنند. وقتی به گذشته خودم نگاه میکنم، میبینم که من هم سالهای زیادی برای ترک اعتیاد تلاش کردم، اما هیچکدام از روشهایی که امتحان کردم، نتیجه پایداری نداشت.
حدود ده سال درگیر مصرف مواد بودم و در این مدت، شاید به اندازه پنجاه سال سختی کشیدم تا بتوانم از این وضعیت رها شوم. هر جا میگفتند روش خاصی برای ترک وجود دارد، به آنجا مراجعه میکردم. از همدان و زنجان گرفته تا روشهای مختلف دیگر، همه را امتحان کردم. حتی یک ماه به سوریه رفتم و با خودم فکر میکردم شاید با تغییر محیط بتوانم از مصرف مواد فاصله بگیرم؛ اما وقتی برگشتم، قبل از اینکه به خانه بروم، دوباره مواد تهیه کردم.
شرایط زندگی من به جایی رسیده بود که حتی خانوادهام نیز از رفتارهای من آسیب میدیدند. بارها برای درمان به بیمارستان مراجعه کردم و داروهای مختلفی برایم تجویز شد، اما هیچکدام نتوانستند مشکل من را به صورت اساسی حل کنند.
در دوران مصرف، رفتارهایی از من سر میزد که امروز حتی یادآوری آنها برایم ناراحتکننده و شرمآور است. بارها کنترل رفتار و شرایط خودم را از دست میدادم و خانوادهام با مشکلات زیادی روبهرو میشدند. حتی در بیمارستان نیز شرایط بسیار سختی را تجربه کردم. چندین بار بستری شدم، اما نتیجهای نگرفتم.
در یکی از این تجربهها، پس از آزمایش و بررسی به من گفتند که مواد از بدنم خارج شده است؛ اما با وجود این، وضعیت جسمی و روانی مناسبی نداشتم. حتی توانایی انجام کارهای ساده را هم از دست داده بودم. در نهایت، شرایط بهگونهای شد که برای من پروندهای با عنوان مشکلات روانی تشکیل دادند.
امروز وقتی به آن روزها فکر میکنم و میبینم که در چه شرایطی بودم و اکنون در کجا قرار دارم، خداوند را شکر میکنم که مسیر کنگره ۶۰ در زندگی من قرار گرفت.
به همین دلیل، همیشه به تازهواردان میگویم قدر این مکان را بدانند. افرادی که هنوز در بیرون از کنگره گرفتار اعتیاد هستند، شرایط بسیار دشواری را تجربه میکنند. من خودم روشهای مختلفی مانند سقوط آزاد و کمپ را امتحان کردهام و سختیهای زیادی را پشت سر گذاشتهام؛ به همین دلیل میدانم که درمان اعتیاد تا چه اندازه اهمیت دارد.
اما درباره روش DST، میخواهم از تجربه شخصی خودم استفاده کنم.
من تعمیرکار خودرو هستم. وقتی کسی با من تماس میگیرد و مشکل ماشینش را توضیح میدهد، اگر به دانش و توانایی خودم اطمینان داشته باشم، با خیال راحت به او میگویم ماشین را بیاور؛ مسئولیت تعمیر آن با من است. اما اگر به توانایی خودم اطمینان نداشته باشم، نمیتوانم چنین قولی بدهم.
زمانی که برای اولین بار وارد کنگره ۶۰ شدم و در قسمت تازهواردان نشستم، راهنمای تازهواردان، آقای مهدی، جملهای به من گفت که تأثیر زیادی روی ذهنم گذاشت. ایشان گفتند: «اینجا لازم نیست خمار بیایی؛ ما به روش درمان خودمان ایمان داریم و تا روزی که بخواهی وارد سفر شوی، نگران این موضوع نباش.»
همان شب این جمله ذهن من را به خودش مشغول کرد. با خودم گفتم در تمام مکانهایی که برای ترک اعتیاد رفته بودم، از بیمارستان و کمپ گرفته تا روشهای دیگر، همیشه به من میگفتند مصرف نکن؛ اما اینجا برای اولین بار جایی بود که با اطمینان به من گفتند لازم نیست خمار وارد جلسه شوی و قرار است با برنامه و روش مشخصی به درمان برسی.
همین موضوع باعث شد به روش کنگره ۶۰ اعتماد کنم، برنامه درمانی خودم را دریافت کنم و سفرم را آغاز کنم.
من با تمام وجود باور دارم تفاوت اصلی روش DST با تجربههایی که پیش از این داشتم، در داشتن برنامه مشخص، نظم و ایمان به مسیر درمان است. امیدوارم عزیزانی که هنوز درگیر اعتیاد هستند نیز بتوانند این مسیر را پیدا کنند و لذت رهایی و آرامش را تجربه کنند.

تایپ: مسافر جمشید، رهجوی لژیون نهم
ویرایش درج و ارسال: مسافر مهدی، رهجوی لژیون نهم
عکس: مسافر علی، مرزبان خبری
- تعداد بازدید از این مطلب :
86