جلسه دوازدهم از دوره پنجاهم کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره 60 نمایندگی کوروش آذرپور به استادی راهنمای محترم مسافر امیر حسین و نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر هاشم با دستور جلسه " DST و تجربه من از سایر روشها " دوشنبه 18 آبان ماه 1405 ساعت 17 آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، امیرحسین هستم، یک مسافر.
خدا را شکر میکنم که دوباره فرصت تجربه این جایگاه را پیدا کردم. جالب است که تقریباً هر سال در این دستور جلسه استاد جلسه میشوم. شاید یکی از دلایلش این باشد که در مسیر اعتیاد، فراز و نشیبهای زیادی را تجربه کردهام و حرفهای زیادی برای گفتن دارم. من از سن ۱۳ سالگی درگیر اعتیاد شدم. آن زمان تصور میکردم مصرف مواد نشانه بزرگی و امتیاز است. به همین دلیل انواع مواد را تجربه کردم و بهتدریج شرایط زندگیام بسیار دشوار شد. یکی از مشکلات جدی من تشنجهای مکرر بود؛
چه مصرف میکردم و چه مصرف نمیکردم، با مشکلات زیادی روبهرو بودم. روشهای مختلفی را برای رهایی امتحان کردم، اما حاصل آنها چیزی جز افسردگی، اندوه، حال بد و وسوسههای سنگین نبود. حتی گاهی از همان لحظه بیدار شدن، ذهنم درگیر مصرف بود و احساس میکردم هیچ قدرتی در برابر این افکار ندارم. مشکل دیگر این بود که پاسخ منطقی و ریشهای برای مشکلاتم پیدا نمیکردم. به من گفته میشد باید از محیط، دوستان و حتی بعضی افراد خانواده فاصله بگیرم.
اما سؤال من این بود که مگر میشود از تمام زندگی فرار کرد؟ مگر میشود خانواده و محیط زندگی را کنار گذاشت؟ من دنبال راهی بودم که بتوانم در همین زندگی، در کنار خانواده و در شرایط عادی، حال خوبی داشته باشم. گاهی هم بهجای درمان ریشه مشکلات، فقط علائم را برطرف میکردند؛ اما من میخواستم بدانم چه اتفاقی درون من افتاده که اینقدر حالم بد است. وقتی با کنگره ۶۰ آشنا شدم، از همان ابتدا احساس کردم این مسیر با روشهای دیگر تفاوت دارد.

کنگره به من یک مسیر منطقی نشان داد. آقای مهندس درباره سیستم بیوشیمی بدن توضیح دادند؛ اینکه مصرف مواد از بیرون باعث میشود سیستم تولیدکننده مواد شبهافیونی بدن از تعادل خارج شود و برای بازسازی این سیستم، زمان و برنامه مشخصی لازم است. در روش تدریجی، بدن فرصت پیدا میکند خودش را با شرایط جدید سازگار کند. این توضیحات برای من بسیار قابلفهم و منطقی بود و باعث شد با اطمینان بیشتری مسیر درمان را ادامه بدهم.
وقتی در طول سفر حالم خوب نبود، به من نمیگفتند این شرایط تا آخر عمر همراه تو خواهد بود؛ بلکه توضیح میدادند که در دوران سازگاری قرار دارم و برای رسیدن به تعادل باید به بدنم فرصت بدهم. از طرف دیگر، آموزشهای جهانبینی انگیزه حرکت را در من تقویت میکرد. یکی از آموزشهای مهمی که راهنمایم به من داد، این بود که انسان باید تلاش کند اعتیاد را از ساختار وجودی و سبک زندگی خودش خارج کند؛ چون نوع تفکر، رفتار و انتخابهای ما شخصیت و مسیر زندگیمان را میسازد.
من بهتدریج متوجه شدم که درمان فقط کنار گذاشتن مواد نیست، بلکه باید نگرش و جهانبینی خودم را هم تغییر بدهم. نکته مهم دیگر این بود که کنگره برای درمان، یک مسیر مشخص و پایانپذیر تعریف کرده است. قرار نیست انسان تا آخر عمر درگیر درمان و وابسته به جلسات باشد. ما سفر اول و سفر دوم را طی میکنیم تا به نقطهای برسیم که بتوانیم با آرامش و اطمینان به زندگی خودمان ادامه بدهیم.
شاید این مسیر سختیهایی داشته باشد، اما وقتی آن را با ادامه زندگی در تاریکی اعتیاد مقایسه میکنم، میبینم ارزش تحمل این سختیها را دارد. در کنار درمان جسم، روی خلقوخو، صبر و تفکر ما هم کار میشود. برای مثال، نوشتن سیدیها فقط یک تکلیف آموزشی نیست؛ بلکه تمرینی برای افزایش تمرکز، صبر و تغییر نگرش انسان است. من امروز باور دارم چیزی که باعث شد بتوانم مسیر درمان را ادامه بدهم، ترکیب آموزشهای علمی و جهانبینی کنگره ۶۰ بود؛ مسیری که به من امید، انگیزه و هدف داد.
در پایان، به این نتیجه رسیدم که درمان واقعی زمانی اتفاق میافتد که انسان فقط به دنبال قطع مصرف نباشد، بلکه بخواهد خودش را بشناسد، آموزش بگیرد و تغییر کند. کنگره به من یاد داد بهجای فرار از زندگی، یاد بگیرم چگونه درست زندگی کنم.

مرزبان کشیک: مسافر مجید
تنظیم و ویراستار: مسافر محمد از لژیون یکم
تایپ: مسافر محمد از لژیون یکم
مسافران نمایندگی کوروش آذرپور
- تعداد بازدید از این مطلب :
158