در سیدی «شکستن»، آقای مهندس دژاکام به یکی از مهمترین مسائل انسانی اشاره میکنند؛ اینکه همانگونه که یک لیوان ممکن است بشکند، انسان نیز گاهی در اثر فشارها، غمها و دشواریهای زندگی، ممکن است که از تعادل خارج شود و فرو بریزد. در چنین شرایطی وظیفه ما این نیست که با قضاوت، سرزنش و رفتارهای نادرست، رنج و عذاب او را بیشتر کنیم؛ بلکه باید با درک، محبت و همدلی به او کمک کنیم تا بتواند دوباره روی پای خود بایستد. گاهی سکوتکردن و عملی انجامندادن، بزرگترین کمکی است که میتوانیم به انسانی که در حال شکستن است، بکنیم.
شکستن، همیشه به معنای پایان یک فرد یا پایان یک راه نیست؛ بلکه گاهی مقدمهای برای شناخت، تغییر و رشد انسان است. وقتی به سیدی شکستن گوش میدهم، احساس میکنم بخشی از زندگی خودم را مرور میکنم، زندگی من هم روزهایی داشت که زیر بار غم و نگرانی بود، احساس میکردم که دیگر توان ادامهدادن ندارم، از یکطرف سختیهایی که برای اعتیاد مسافرم در این مسیر تجربه کردم و از طرف دیگر داغ سنگین از دستدادن فرزندم، اینها دردهایی بودند که نگاه من را به زندگی تغییر دادند. گاهی انسان در میان این همه رنج، خودش را گم میکند و نمیداند از کجا باید دوباره شروع کند.
داغ فرزندم زخمی عمیق در قلب من به جا گذاشته است، زخمی که شاید همیشه بخشی از زندگیام باقی بماند؛ اما میتوانم یاد بگیرم چگونه با این درد به زندگی ادامه بدهم. شکستن همیشه پایان زندگی نیست، گاهی میتواند آغاز شناختی تازه باشد. من امروز میخواهم از گذشتهام درس بگیرم، در زمان حال آموزش ببینم و با امید بیشتری به آینده نگاه کنم. شاید من دیگر همان آدم قبل از آن اتفاق نباشم؛ اما میتوانم از این رنج، انسانی آرامتر، قویتر و آگاهتر بسازم. امروز میدانم قویبودن، فقط گریهنکردن نیست، گاهی قویبودن یعنی با چشمانی اشکبار، باز هم به مسیرت ادامه بدهی.
مهم این است که در لحظات سخت زندگی به افکار منفی اجازه ندهیم که بر ما غلبه کنند تا داشتهها و زیباییهای زندگی خود را فراموش کنیم و در تاریکی و نابودی فرو رویم. من مادر یک دختر آرام و دوستداشتنی هم هستم، دختری که به محبت، توجه و حضور من نیاز دارد؛ باید برای او مادری کنم، کنارش باشم و با عشق و محبت، راه زندگی را به او نشان بدهم. شاید قلبم پر از درد و دلتنگی باشد؛ اما میخواهم یاد بگیرم که در تمام غمهایم برای دخترم نیز تکیهگاهی مهربان باشم. او به مادری نیاز دارد که با وجود، تمام سختیها تلاش میکند، آگاهتر، آرامتر و قویتر شود.
«یوسف گمگشته باز آید به کنعان غم مخور/ کلبه احزان شود روزی گلستان غم مخور/ ای دل غمدیده حالت به شود دل بد مکن/ وین سر شوریده باز آید به سامان غم مخور.» در پایان از آقای مهندس حسین دژاکام و تمام آموزشهای کنگره۶۰ و راهنمای خودم سپاسگزارم که به من یادآوری کردند؛ حتی در سختترین روزهای زندگی هم میتوان، راهی برای یادگرفتن، رشدکردن و ادامهدادن پیدا کرد. آقای مهندس عزیز صدای آموزشهایتان در قلب من زنده خواهد ماند و چراغی که روشن کردهاید، هرگز خاموش نخواهد شد. روحتان در آرامش و یادتان تا همیشه جاودان.
منبع: سیدی «شکستن»
نویسنده: همسفر کبری رهجوی راهنما همسفر هدی (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر زینت رهجوی راهنما همسفر هدی (لژیون هفتم)
عکاس: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون یکم)
ویرایش و ارسال: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون پنجم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی بیهقی سبزوار
- تعداد بازدید از این مطلب :
213