همسفر زهرا:
در سیدی «معلم»، استاد امین میفرمایند: تا زمانی که ما نقض فرمان میکنیم، به ما اجازه خروج از تاریکیها داده نمیشود. وقتی بخواهیم فرمانبرداری کنیم، باید از چه کسی فرمانبرداری کنیم؟ انسان برای دوری از تاریکیها و ضد ارزشها و خارج شدن از آنها، باید سلسلهمراتب را طی کند. به این معنا که افرادی پیش از ما این مسیر را طی کردهاند و از تاریکیها خارجشدهاند.
این خواسته و لیاقت در وجود آنها شکلگرفته است که بتوانند دیگران را نیز از تاریکیها خارج کنند؛ بنابراین، آنها ابتدا فرمانبرداری را آموختهاند و اکنون به مرحله فرماندهی رسیدهاند؛ درنتیجه، میتوانند به دیگران کمک کنند؛ آموزشی را که فرامیگیریم، در هر زمینهای که باشد ــ البته آموزشهای مثبت ــ باید به دیگران نیز انتقال دهیم.
همه ما بهنوعی معلم هستیم. کسی که براثر نقض فرمان وارد تاریکیها میشود، میتواند با کمک گرفتن از افراد دانا و متعهد، از این مرحله عبور کند؛ اما چگونه؟ با فرمانبرداری از آنها، مسیر تاریکی را پشت سر میگذارد و وارد مرحله روشنایی میشود. اگر رهجو و دانشآموز خوبی باشد، بهتدریج از مرحله فرمانبرداری به مرحله فرماندهی میرسد.
همسفر ثريا:
نقض فرمان، نقطه آغاز هر سقوطی در انسان است. هرچقدر این نقض فرمان بیشتر باشد، انسان بیشتر سقوط میکند؛ تا جایی که به عمق تاریکیها فرو میرود. برای مثال، یک مصرفکننده مواد مخدر زمانی میتواند راه برود که مواد مصرف کند. یا زمانی که انسان بر تفکرات خودکنترل ندارد و ذهنش مملو از انواع و اقسام تصاویر و افکار است، به این دلیل که تفکراتش در اختیار خودش نیست. همچنین ممکن است حرفی بزند یا کاری انجام دهد که بعداً از آن پشیمان شود. در چنین شرایطی، گویی انسان در جهنم زندگی میکند.
«بهشت جایی است که تمام نیروهای انسان تحت فرمان او باشند.» همانطور که شرط آغاز ورود به تاریکیها، نقض فرمان است، شرط خروج از تاریکیها نیز فرمانبرداری است. برای خروج از تاریکیها، انسان باید از شخصی فرمانبرداری کند که قبلاً آن تاریکیها را تجربه کرده و از آنها خارجشده باشد تا بتواند راهنمای او باشد.
برای مثال، رابطه رهجو و راهنما را در نظر بگیریم. راهنما بخشی از تاریکیها را پشت سر گذاشته و به روشنایی رسیده است. وقتی رهجویی وارد مسیر میشود، درحالیکه در تاریکیها قرار دارد، پیوندی میان او و راهنمایش برقرار میشود. اگر رهجو فرمانپذیر نباشد، این پیوند میان آنها قطع میشود و رهجو با تاریکیهای خود تنها میماند.
اگر راهنما دچار منیت و خودخواهی باشد، تاریکیهای خودش از پشت سر و تاریکیهای رهجو از روبهرو او را تحتفشار قرار میدهند؛ اما اگر راهنما بتواند رهجو را از تاریکیها خارج کند، دانایی او به دانایی مؤثر تبدیل میشود و بهفرمان عقل نزدیکتر و نزدیکتر خواهد شد. «این خواسته نفس است که ماهیت تاریکی پنهان شود.»
همسفر پریسا:
آنچه در نخستین برخورد با این سیدی به چشم میخورد، تأکید بر جایگاه معلم بهعنوان کسی است که نهتنها آموزش میدهد، بلکه زمینهساز شناخت نقصها و ضعفهای انسان نیز هست. از نگاه استاد امین، انسان موجودی است که با نقصهایی به این جهان آمده است و اگر این حقیقت را بپذیرد، مسیر تغییر و اصلاح برای او هموارتر میشود. مشکل ازآنجا آغاز میشود که انسان سالها تلاش میکند ضعفهای خود را پنهان کند؛ تا جایی که درنهایت، حتی خودش نیز آنها را به فراموشی میسپارد. همین فراموشی، بخشی از آگاهی لازم برای اصلاح را از بین میبرد.
معلم واقعی کسی است که بهجای پنهانکاری، به انسان کمک میکند تا ضعفهای خود را بشناسد و باراهنمایی او درصدد اصلاح آنها برآید؛ نه اینکه سالها با آنها کلنجار برود و کار را بهجایی برساند که زخم، عفونی و سپس سیاه شود. از دیگر نکات برجسته این سیدی، مفهوم ساختار درونی و نیروهای منفی است. استاد امین، ترس، خشم و ناامیدی را نیروهای منفی میدانند که به کمک یکدیگر میشتابند. برای رهایی از هر یک از این نیروها، باید دانایی خود را افزایش دهیم. در برابر خشم باید کنار کشید، به درون ترس رفت و برخلاف جریان ناامیدی حرکت کرد.
این توصیه نشان میدهد که معلم حقیقی نه کسی است که پاسخهای آماده در اختیار شاگرد قرار میدهد و نه کسی که او را به حال خود رها میکند؛ بلکه همراهی است که ابزار شناخت، آگاهی و ایستادگی در برابر ساختارهای منفی را در اختیار شاگرد قرار میدهد. نکته دیگر این سیدی، اهمیت حضور و فرمانبرداری است. در کنگره، فرمانبرداری از راهنما درواقع نوعی فرمانبرداری از خویشتن است؛ به این معنا که انسان با پذیرش نظم بیرونی، نظم درونی خود را بازسازی میکند. همانگونه که نقض فرمان، انسان را به تاریکی میکشاند، پذیرش آگاهانه فرمان نیز او را از تاریکی خارج میکند.
درنهایت، آنچه از مجموع مطالب این سیدی برداشت میشود، این است که «معلم» تنها یک عنوان نیست، بلکه یک رابطه و پیوند است؛ پیوندی میان کسی که آموخته و کسی که میخواهد بیاموزد؛ میان کسی که این مسیر را پیموده است و کسی که هنوز در آغاز راه قرار دارد.
شاید مهمترین درس این باشد که هر انسانی در مسیر درمان و تعالی، نیازمند معلمی است که پیش از آنکه سخن بگوید، خود راه را پیموده و آن را به دیگران نشان داده باشد. چنانکه استاد امین بارها تأکید کردهاند، ایشان خود را نخستین فردی میدانند که نیازمند آموختن است و معتقدند اگر در جلسهای چیزی نیاموزند، همانجا متوقف شدهاند.
همسفرمعصومه:
آموختیم که آموزش دیدن و داشتن معلم در تمام مراحل زندگی، بهویژه در مسیر درمان و خروج از تاریکیهای اعتیاد، یکی از ارکان حیاتی است. انسان بدون راهنما و معلم، در مسیر خود دچار گمراهی میشود. استاد امین یادآور میشوند که فرمان معلم راستین، الهی و در جهت سازندگی است. تا زمانی که منیت درونی خود را کنار نگذاریم و تسلیم آموزشهای صحیح نشویم، نمیتوانیم به رهایی، حال خوش و زندگی خوب و آرام دست پیدا کنیم.
انسان باید ظرف وجودی خود را از منیت خالی کند؛ چراکه منیت، مانعی بزرگ در مسیر دریافت علم و آموزش از معلم است. یادگیری در تمام هستی جاری است و انسان برای تکامل و خروج از جهل، همواره به معلم و راهنما نیازمند است.
ویرایش و ارسال: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر راحله (لژیون یکم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کبودرآهنگ
- تعداد بازدید از این مطلب :
121