امروز یکشنبه ١۴٠۵/٠٨/١٧ جلسه یازدهم از دوره دوازدهم سری کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶٠ زاهدان با دستور جلسه "بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان" به استادی مسافر سبحان، نگهبانی مسافر عیدمحمد و دبیری مسافر حمیدرضا ساعت ١٧ آغاز بکار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
هر چیزی که در گذشته، در طول سفر اول یا از طریق سیدیهایی که از صحبتهای آقای مهندس گوش میکردیم، به ما آموزش داده میشد، شاید در آن زمان برای من چندان قابل درک نبود. بارها مطالبی را میشنیدم و تکرار میکردم، اما واقعاً نمیدانستم پشت این صحبتها چه مفهومی نهفته است. حتی امروز هم احساس میکنم هنوز بسیاری از آن مفاهیم برایم کاملاً روشن نشدهاند، اما تلاش میکنم با دقت بیشتر آموزشها را دریافت کنم، کلید مفاهیم را پیدا کنم و آنها را در زندگیام به اجرا دربیاورم.
شاید هنوز آنطور که باید و آنطور که دلم میخواهد تغییر نکرده باشم، اما در حال تلاش هستم. گاهی اطرافیانم زودتر از خودم متوجه تغییراتی در رفتار و نگاهم میشوند. این برای من نشانهای است که اتفاقی در درونم آغاز شده، چراغی روشن شده و حرکتی در من شکل گرفته است، حتی اگر خودم هنوز نتوانسته باشم تمام ابعاد آن را درک کنم.
به اعتقاد من، بزرگترین دستاورد کنگره ۶۰، روش درمان اعتیاد است. این روش برای من و قطعاً برای بسیاری از ما ارزش بسیار بزرگی دارد. سعی میکنم قدر این فرصت را بدانم، از آن مراقبت کنم و اجازه ندهم ارزش آموزشها و نعمت حضور در این مسیر برایم عادی و فراموششدنی شود.
حالا که چند سال از حضورم در کنگره میگذرد، اگر چیزی آموخته باشم، یکی از مهمترین آنها قدردانی است. اما احساس میکنم امروز مسئولیت من سنگینتر از گذشته است. اگر قبلاً دو قدم برمیداشتم، امروز باید ده قدم بردارم. اگر روزی هفتهای یک بار برای آموزش و حضور در کنگره وقت میگذاشتم، حالا باید با جدیت و تعهد بیشتری در این مسیر حرکت کنم. قرار نیست با گذشت زمان، حرکت من کمرنگتر شود، بلکه باید محکمتر و استوارتر ادامه پیدا کند.
کنگره ۶۰ برای من خانه دوم است. هر جا که باشم و هر زمان که فرصت و امکانش را داشته باشم، تلاش میکنم خودم را به اینجا برسانم. چون وقتی به کنگره میآیم، حالم خوب میشود. انسان به جایی بیشتر وابسته میشود که در آن آرامش و حال خوب را تجربه میکند. من هم سعی کردهام این حال خوب را قدر بدانم و ارتباطم را با کنگره حفظ کنم.
خداوند دری را به روی من باز کرده که وظیفه دارم قدردان آن باشم. راهنمای من به من اعتماد کرده و فرصت حرکت و خدمت را در اختیارم قرار داده است. بنابراین اگر قرار است این مسیر را ادامه بدهم، باید محکمتر از گذشته قدم بردارم و مسئولیت خودم را بهدرستی انجام بدهم.
دوست دارم روزی وقتی کسی از من میپرسد کنگره ۶۰ چیست و چه کاری انجام میدهد، بتوانم با سربلندی از آن صحبت کنم. همانطور که خود من روزی شناختی از کنگره نداشتم، شاید امروز افرادی در اطرافم باشند که هنوز از این مسیر بیخبرند. امیدوارم بتوانم سهم کوچکی در انتقال این آگاهی داشته باشم و وظیفهای را که در قبال این مجموعه و آموزشهایش بر عهده دارم، به بهترین شکل ادا کنم.
در پایان، از خداوند سپاسگزارم که فرصت حضور و خدمت در این جایگاه را به من عطا کرد و از تمام دوستانی که زمینه خدمت و حضور مرا فراهم کردند، صمیمانه تشکر میکنم.

نگارش : مسافر مجتبی (لژیون چهارم راهنما آقای سعید)
عکس و ارسال : مسافر رامین (لژیون یکم راهنما آقای جواد)
- تعداد بازدید از این مطلب :
47