English Version
This Site Is Available In English

«رهایی واقعی، نتیجه تعادل جسم، روان و حرکت تدریجی است.»

«رهایی واقعی، نتیجه تعادل جسم، روان و حرکت تدریجی است.»

سومین جلسه از دوره پنجمین جلسات آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی سالار خمین با استادی مسافر  داوود نگهبانی مسافر فرهاد و دبیری مسافر محمد
با دستور جلسه‌ «DST و تجربه من از سایر روشها»
در روز یکشنبه ۱۴۰۵/۸/۱۷ رأس ساعت ۱۷:۰۰ شروع به کار کرد.


خلاصه سخنان استاد؛
من از فرهاد سپاسگزارم که مسئولیت جلسه را به من واگذار کرد تا خدمت کنم. همچنین به دوستان شعبه خمین خوشامد می‌گویم؛ به شعبه خودتان خوش آمدید.

اکثر دوستانی که الان اینجا حضور دارند، در برنامه ساخت شعبه کار کرده‌اند و این شعبه واقعاً شعبه خودشان است. آن دوستانی هم که هنوز در این کار مشارکت نداشته‌اند، باز هم این شعبه متعلق به خودشان است؛ چون ما باید ان‌شاءالله دست به دست هم بدهیم تا شعبه خمین را هم برای خودمان بسازیم و دیگر مستأجر نباشیم. امروز با مشکلی روبه‌رو شده‌ایم که اگر ساختمان به‌صورت اصولی ساخته شود، دیگر با چنین مشکلاتی مواجه نخواهیم شد.

خب، دستور جلسه امروز «DST و تجربه من از روش‌های دیگر» است.

اینجا سؤالی از منِ مسافر پرسیده شده است. از من نخواسته‌اند که مثلاً درباره دستاوردهای آقای مهندس یا موضوع دیگری توضیح بدهم؛ بلکه از من پرسیده‌اند که با روش DST سفر کردم و به درمان رسیدم. با توجه به تجربه‌هایی که قبل از ورود به کنگره و آشنایی با روش DST داشتم، باید بگویم که چه تجربه‌هایی داشته‌ام و روش DST چه کمکی به من کرده است.

خب، روش DST از قدیم و ندیم وجود داشته است؛ چون من شنیده بودم که بزرگان ما زمانی که می‌خواستند ترک کنند، مثلاً یک دود را به یک دود، یا یک بس را به یک بس تبدیل می‌کردند. یا اینکه آب سوخته یا خود تریاک را می‌جوشاندند و شربت درست می‌کردند و می‌خوردند. سر هر وعده یک قاشق می‌خوردند و یک قاشق هم آب به آن اضافه می‌کردند.

خود من هم چندین بار قبل از اینکه به کنگره بیایم، با همین روش ترک کردم. یعنی سوخته تهیه می‌کردم یا خودم تریاک را می‌جوشاندم و از آن شربت درست می‌کردم. در همان وعده‌هایی که قبلاً تریاک مصرف می‌کردم، یک قاشق از شربت می‌خوردم و یک قاشق هم آب به آن اضافه می‌کردم.

تنها تغییری که در من ایجاد می‌شد، این بود که خیلی راحت، بدون خماری، بدون درد و بدون مشکل، مورفین از بدنم خارج می‌شد. یعنی آن دردهای خماری و ترک را نداشتم؛ اما وقتی به کنگره آمدم، متوجه شدم که چه ایرادهایی در آن روش وجود داشته که باعث می‌شده خیلی سریع دوباره به مواد روی بیاورم و مصرف را شروع کنم.

خب، یکی از ایرادها این بود که اطلاعات و آگاهی پشت آن روش وجود نداشت و راهنمایی هم نداشتم. ایراد دیگر این بود که روش اشتباه بود. یعنی به قول معروف، من به سیستم بدنم فرصتی نمی‌دادم که سختی بکشد و مجبور شود کمبودی را که دارد، خودش تولید کند.

حالا DST، به قول معروف، D مخفف دژاکام است؛ نام کسی که این سیستم را راه‌اندازی کرده و این روش را کشف کرده است.

اسم این روش، استپ ۲۱ روزه است؛ یعنی زمانی که ما یک پله را کم یا زیاد می‌کنیم، ۲۱ روز روی آن پله می‌مانیم. در این فاصله ۲۱ روزه، به قول معروف، دردی نمی‌کشیم. البته ممکن است زمانی که به وعده اول، دوم یا سوم نزدیک می‌شویم، مثلاً یک یا دو ساعت مانده به مصرف وعده، کمی احساس کسلی داشته باشیم. همین یک یا دو ساعت کسلی، همان زمانی است که سیستم بدن شروع می‌کند به تولید کردن کمبودی که دارد.

اما اگر سیستم بدن کمبودی نداشته باشد، هیچ‌وقت به خودش زحمت نمی‌دهد که مواد طبیعی موردنیاز ما را تولید یا ترشح کند. پس باید مقداری کمبود وجود داشته باشد تا سیستم بدن تلاش کند و بگوید کمبودم را جبران کنم.

تایم DST حدود ده تا یازده ماه است که در این مدت، سیستم بدن به‌طور کامل راه‌اندازی می‌شود و ما دیگر احتیاجی به مواد بیرونی نداریم. بهترین و مرغوب‌ترین مواد در سیستم بدن خودمان تولید می‌شود و دیگر نیازی به مصرف مواد بیرونی نداریم.

من چون مشاوره می‌کنم، همیشه این مثال را می‌زنم تا توضیح بدهم که مواد مخدر چگونه در بدن عمل می‌کند.

مواد مخدر درست مثل غذا در بدن عمل می‌کند. ما صبحانه، ناهار یا شام می‌خوریم. اگر یک روز بعدازظهر به هر دلیلی، مثلاً دسترسی نداشته باشیم یا وقت نکنیم، ناهار نخوریم، ساعت سه یا چهار بعدازظهر دیگر حال و حوصله کار کردن نداریم و اعصابمان به‌هم می‌ریزد؛ چون گرسنه هستیم و به غذا نیاز داریم.

حالا وقتی گرسنه هستیم و دلمان ضعف می‌رود، به جایی می‌رسیم که می‌بینیم عده‌ای در حال غذا خوردن هستند. حتی اگر آن افراد غریبه باشند و آن غذا هم غذای موردعلاقه ما نباشد، چون به غذا نیاز داریم و دلمان ضعف می‌رود، دوست داریم تعارف کنند تا برویم و یکی دو لقمه بخوریم و ضعفمان برطرف شود.

اما زمانی که غذای خودمان را به‌اندازه کافی خورده‌ایم و سیر هستیم، اگر جایی کاری داشته باشیم و ببینیم عده‌ای در حال غذا خوردن هستند، حتی اگر بهترین غذا را جلوی ما بگذارند و مرتب اصرار و تعارف کنند که بیایید دو لقمه بخورید، شاید دوست داشته باشیم بخوریم، اما چون نیازی نداریم، نمی‌توانیم غذا بخوریم.

مواد مخدر هم همین‌طور است.

زمانی که ما به قول معروف سقوط آزاد یا به قول بیرونی‌ها یابویی ترک می‌کردیم، سیستم بدن زور می‌زد و ممکن بود چهل یا پنجاه درصد نیاز ما را برطرف کند و مواد موردنیاز را تولید کند، اما توانایی نداشت که صددرصد نیاز بدن را تأمین کند.

به همین دلیل، آن وسوسه‌ای که بیرون از کنگره درباره‌اش صحبت می‌شود، به سراغ ما می‌آمد. وقتی صحبت مواد را می‌شنیدیم، وسایل مصرف را می‌دیدیم یا چیزی می‌دیدیم که مربوط به کشیدن مواد بود، حالمـان بد می‌شد و دوست داشتیم مصرف کنیم؛ چون به آن نیاز داشتیم.

اما زمانی که با روش DST و در فاصله‌های ده‌روزه، مواد موردنیاز جسممان را به آن می‌دهیم و بعد کم‌کم از آن می‌گیریم تا به تعادل برسیم و سیستم بدن به‌طور کامل راه‌اندازی شود، دیگر مثل همان آدم سیری می‌شویم که مثالش را زدم. ممکن است در جایی بهترین تریاک را مصرف کنند یا هروئین، شیشه یا هر ماده دیگری وجود داشته باشد؛ اما چون بدن ما به آن نیاز ندارد، هیچ وسوسه‌ای نسبت به آن نداریم و هیچ عکس‌العملی هم نشان نمی‌دهیم.

همان‌طور که گفتم، چون اینجا از من سؤال شده که تجربه‌ام درباره ترک‌های دیگر چیست، می‌خواهم تجربه خودم را از روش‌های دیگر هم بیان کنم.

مثلاً زمانی که به روش سقوط آزاد ترک می‌کردم، اولاً تا یک هفته یا ده روز، نه شب داشتم و نه روز؛ نه خوراک داشتم و نه خواب درست‌وحسابی. واقعاً عذاب می‌کشیدم.

بعد از ده، یازده روز یا حتی پانزده روز، زمانی که جسمم کمی به تعادل می‌رسید و دردها و وابستگی‌های جسمی کمتر می‌شد، تازه سوار بنان شروع می‌شد.

چطور شروع می‌شد؟

تجربه خود من این بود که وقتی می‌خواستم ترک کنم، صد گرم تریاک می‌گرفتم و مصرفم برای بیست روز بود. به خودم می‌گفتم اگر این صد گرم تمام شد، دیگر تریاک نمی‌کشم. واقعاً هم وقتی تصمیم می‌گرفتم ترک کنم، دیگر مصرف نمی‌کردم.

اما از همان زمانی که تصمیم به ترک می‌گرفتم، به خاطر ترس از درد و خماری، تا زمانی که آن صد گرم تمام شود، خمار بودم. یعنی در همان بیست روزی که تریاک مصرف می‌کردم، باز هم خمار بودم.

تا زمانی که ترک می‌کردم و سختی آن را می‌کشیدم، کوچک‌ترین وسیله‌ای را که مربوط به تریاک کشیدن بود، می‌دیدم، حالم بد می‌شد. مثلاً یک سیخ سیاه می‌دیدم، یک سنجاق، یک شلنگ کثیف، یک شیشه کثیف یا حتی کسی را می‌دیدم که پیک‌نیک دستش گرفته و می‌رود، با خودم می‌گفتم این شخص می‌خواهد برود مواد مصرف کند و حالم بد می‌شد.

اما زمانی که به کنگره آمدم و با این روش، یعنی روش DST، درمان شدم، دیگر هیچ مشکلی نداشتم.

حتی در زمان سفرم که شربت مصرف می‌کردم، در جایی کار می‌کردم که ظهرها، وقتی زمان استراحت می‌شد، سه چهار نفر بعد از ناهار کنار هم می‌نشستند و تریاک می‌کشیدند. من هم یا کنارشان می‌نشستم و با آن‌ها صحبت می‌کردم یا به قول معروف، دراز می‌کشیدم و استراحت می‌کردم.

یا در مجالس شرکت می‌کردم و می‌دیدم در جایی تریاک مصرف می‌کنند. حتی ممکن بود کسی نتواند قافور هم بکشد و زغال و انبر و همه وسایل را برایش آماده کنند؛ اما من هیچ عکس‌العملی نسبت به آن نداشتم.

پس این بود تجربه من از روش DST.

روش DST فقط برای درمان اعتیاد نیست؛ بلکه در تمام کارهای ما و در زندگی به درد می‌خورد. در کار، در زندگی و حتی در مسافرت رفتن.

مثلاً اگر بخواهیم مسیری را که باید پنج ساعت طی کنیم، در سه ساعت طی کنیم، به احتمال زیاد مشکلات زیادی برایمان پیش می‌آید. اگر هم بخواهیم سفری را که باید پنج ساعت طول بکشد، در هفت یا هشت ساعت انجام بدهیم، باز هم به وقت، اقتصاد کاری و سایر مسائل زندگی‌مان ضرر می‌زنیم.

پس روش DST برای همه امور و در تمام زمینه‌های زندگی ما کاربرد دارد.

من دیگر زیاد صحبت نمی‌کنم. از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، سپاسگزارم. ان‌شاءالله با مشارکت دوستان، جلسه خوبی داشته باشیم و از صحبت‌های یکدیگر استفاده کنیم.

ممنونم.


نویسنده: مسافر محمد
عکاس: مسافر فرج
تنظیم و ارسال: مسافر عباس

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .