English Version
This Site Is Available In English

رهایی از جهل، با آموزش و تفکر امکان‌پذیر است

رهایی از جهل، با آموزش و تفکر امکان‌پذیر است

جلسه یازدهم از دوره نهم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران کنگره‌۶۰ نمایندگی بروجرد به استادی همسفر پهلوان زهرا، نگهبانی همسفر معصومه و دبیری همسفر فاطمه با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش ها»روز یک‌شنبه ۱۷ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

به رسم آقای مهندس، ۱۴ ثانیه سکوت می‌کنیم و در این سکوت از خداوند می‌خواهیم که ما را از جهل به سوی دانایی هدایت کند.

در آغاز کلام، خداوند را شاکرم که بار دیگر به من فرصت داد تا روی نیمکت‌های کنگره۶۰ بنشینم و آموزش بگیرم. از ایجنت محترم شعبه، نگهبان، دبیر و عزیزانی که در لژیون سردار خدمت می‌کنند و فرصت حضور در این جایگاه را برای من فراهم کردند، سپاسگزارم. همچنین از آقای مهندس، بنیان کنگره۶۰، استاد امین و خانواده محترمشان و تمامی اعضای شعبه قدردانی می‌کنم که چنین بستر آرام و امنی را فراهم کرده‌اند.

من هرگاه وارد شهری می‌شوم، دوست دارم معنای نام آن شهر را بدانم. در لغت‌نامه دهخدا خواندم که بروجرد شهری تاریخی با مردمانی از قوم لر است و نام آن به معنای «شهر خرم و با نعمت» آمده است؛ شهری که محصول آن میوه‌ای نیک است. با خودم فکر کردم که این معنا چقدر کنگره‌ای و زیباست و آن را به فال نیک گرفتم. از شما ممنونم که اجازه دادید در شعبه‌تان خدمت کنم.

اگر بخواهم درباره دستورجلسه صحبت کنم، باید بگویم اولین باری که با مفهومی فراتر از مادیات، درس و مدرسه آشنا شدم، زمانی بود که با موضوع «تکنولوژی فکر» مواجه شدم؛ رویکردی که توسط دکتر آزمندیان به ایران معرفی شد. واقعیت این است که شهریه کلاس‌های آن بسیار بالا بود و من هم سن کمی داشتم و توانایی پرداخت هزینه آن را نداشتم؛ اما همان‌جا جرقه‌ای در ذهنم زده شد. البته پیش از آن نیز کتابی به نام «پیروزی فکر» دریچه‌ای تازه به روی ذهن و اندیشه‌ام گشوده بود.

مدتی بعد، به واسطه ازدواج، مفهوم اعتیاد را از نزدیک لمس کردم. در مکتبی به نام «ساهاجیا» قرار گرفتم که خدا را شکر توانستم به سلامت از آن خارج شوم؛ چراکه بسیاری از آن عزیزان، از خدمتگزاران کشور بودند که متأسفانه به واسطه متون آموزشی نادرست و منفی، چه در جایگاه آموزش‌دهنده و چه در جایگاه آموزش‌گیرنده، به بیراهه رفتند. برای همه آن‌ها، هر کجا که هستند، آرزوی سلامتی و موفقیت دارم.

من انسان کنجکاوی بودم و همیشه دوست داشتم مسائل و مشکلاتم را حل کنم؛ اما جبر روزگار مرا به سمت جلسات نارانان و گروه NA کشاند. مسافر من اصلاً به جلسات NA نمی‌آمد و این مسیر را قبول نداشت. او بارها و بارها با روش سقوط آزاد اقدام به ترک کرد؛ تا اینکه بعدها، با خواندن کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر»، متوجه شدم که این روش چه تخریب‌هایی به جسم و روان او وارد کرده است.

آن زمان هنوز کنگره۶۰ را نمی‌شناختم و گویا اذن ورودم به آن صادر نشده بود. در آنجا آموزش گرفتم و خدمت کردم. برای زهرا که راهی را از ابتدا آغاز کرده بود، همان کاچی هم از هیچی بهتر بود! اما اکنون که وارد دانشگاه کنگره۶۰ شده‌ام و آن را با NA مقایسه می‌کنم، متوجه می‌شوم که اولین چیزی که در آنجا از انسان سلب می‌شود، قدرت تفکر و اندیشیدن در مواجهه با مسائل سخت و چالش‌برانگیز است. در آن فضا، سر تسلیم فرود می‌آوریم و می‌گوییم این موضوع از قدرت من خارج است و نیروی برتر آن را حل خواهد کرد؛ در نتیجه، انسان برای حل مسائل زندگی خود به چالش کشیده نمی‌شود.

در نقطه مقابل، در کنگره۶۰، آقای مهندس به منِ زهرا آموختند که اگر بتوانم مسئله‌ای را، هرچند بزرگ، حل کنم، مسئله بزرگ‌تری نیز پیش خواهد آمد و من توانایی حل آن را هم خواهم داشت. بنابراین، طرز تفکر و خط‌مشی این دو، مانند دو خط موازی است که در دو نقطه مقابل یکدیگر قرار دارند.

البته آنجا هم خوبی‌های خودش را داشت. یکی از شانس‌های من این بود که یکی از راهنماهای آنجا مفسر قرآن بود و آموزش‌های قرآنی ارائه می‌داد. همان‌طور که در لژیون سردار هم گفتم، خداوند همیشه راهنماهای خوبی را سر راه من قرار داده است.

اعتمادبه‌نفس یک زن و مادر برای مدیریت مسائل زندگی، چیزی بود که من در آنجا از دست داده بودم؛ درحالی‌که پیش از آن، انسانی بودم که توانایی حل مسائلش را داشت. شاید لازم بود این اتفاق بیفتد و تاریکی‌ها را تجربه کنم تا قدر کنگره۶۰ را بیشتر بدانم. در آن فضا، برای خریدن یک لیوان باید با ده نفر مشورت می‌کردم تا بتوانم به نتیجه برسم. از تعادل خارج شده بودم و توانایی حفظ حد وسط را نداشتم.

در آنجا خیلی زود به جایگاه راهنمایی رسیدم؛ اما آن را نپذیرفتم. راهنمایم مرتب می‌پرسید: «چرا خدمتت را قبول نمی‌کنی؟» با اینکه در اواخر دهه بیست یا اوایل دهه سی زندگی‌ام بودم، خودم را در جایگاهی نمی‌دیدم که بتوانم چنین مسئولیت بزرگی را بپذیرم؛ زیرا احساس می‌کردم راهکار اشتباه من ممکن است شیرازه زندگی یک زن را از هم بپاشد.

واقعیت این بود که در آن فضا، نوعی بیماری «همه‌چیزدانی» وجود داشت و افراد در همه امور، از جمله سلامتی و زندگی زناشویی، اظهارنظر می‌کردند. اما در کنگره۶۰، چه در لژیون DST و چه در لژیون ویلیام، اگر کسی سؤال شخصی مطرح کند، به او می‌گوییم که ما صرفاً در حوزه نیکوتین و DST می‌توانیم نظر بدهیم و مسائل خارج از این حوزه در حیطه آموزش و تخصص ما نیست. نتیجه آن روش پر از ایراد، از هم پاشیدن شیرازه زندگی بسیاری از خانواده‌ها بود.

خطر دیگری که در آن انجمن وجود داشت، مطرح کردن شخصی‌ترین مسائل زندگی به نام مشارکت بود. من خودم از این اتفاق آسیب دیدم. خصوصی‌ترین مسائل زندگی‌مان را با این اطمینان مطرح می‌کردیم که قرار نیست در جای دیگری بازگو شوند؛ اما متأسفانه عده‌ای به عهد خود وفادار نمی‌ماندند و آن مسائل را بازگو می‌کردند.

همین تجربه باعث شد متوجه شوم که چرا در کنگره۶۰ اجازه نداریم درباره مسائل خصوصی زندگی خود صحبت کنیم.آقای مهندس به من آموختند که بعضی چیزها رازی است بین من و قدرت مطلق و قرار نیست کسی از آن باخبر شود.

اینجا بود که جرقه باور واقعی در من زده شد؛ چراکه با سابقه ۱۰ ساله حضور در نارانان و با کلی شک و شبهه وارد کنگره۶۰ شده بودم. از طرفی، پس از سوگ مادرم و درگیر شدن با افسردگی، مسائل پزشکی و مصرف داروهای روان‌پزشکی، احساس می‌کردم روی هوا هستم و معتقد بودم باید به حرف پزشک گوش دهم. روزی به مدیر مدرسه گفتم: «حس می‌کنم روی هوا راه می‌روم.» ایشان گفتند: «نه، خیلی عادی راه می‌روی!» به پزشکم مراجعه کردم و او خیلی راحت گفت که می‌توانستی مصرف دارو را از پنجشنبه و جمعه شروع کنی. او پزشک حاذقی بود؛ اما در نظر نداشت که من کارهایی مثل رانندگی دارم که نیازمند هوشیاری کامل است و این موضوع چه عواقب خطرناکی می‌تواند داشته باشد.

خدا را شکر می‌کنم که به واسطه یک عزیز خدمتگزار، راه کنگره۶۰ برای من باز شد. در اینجا با روش DST آشنا شدم؛ D به نام دژاکام، S به معنای Step (پله) و T به معنای Time (زمان). وارد این مسیر شدم و با این پروسه آشنا شدم. پله‌پله راه‌هایی برایم باز شد تا از جهل و تاریکی به سمت روشنایی هجرت کنم. هیچ هجرت و جابه‌جایی‌ای بدون رنج نیست. این را به سفر اولی‌ها می‌گویم؛ اما همیشه به خودم هم یادآوری می‌کنم.

در پایان، می‌خواهم به یکی از پیام‌های استاد سیلور درباره «بمب اتمیِ مواد مخدر» اشاره کنم. بمب اتم کشنده‌ترین سلاح بشر است و مواد مخدر با آن مقایسه شده است. بمب اتم یک‌بار نابود می‌کند؛ اما مواد مخدر این کار را به‌تدریج انجام می‌دهد. بمب اتم از شکافتن هسته به دست می‌آید و مواد مخدر نیز در سلول‌های مسافر، در حال شکافتن هسته است. مواد مخدر انرژی موجود در هسته را که باید طی ۷۰ تا ۸۰ سال مصرف شود، بی‌محابا و یک‌باره در بدن آزاد می‌کند. این اتفاق دقیقاً در سیناپس‌های مسافران هم رخ می‌دهد. این تشبیه استاد سیلور مرا به فکر واداشت و شگفت‌زده کرد و دوست داشتم این حس را با شما به اشتراک بگذارم.

آنتی‌ایکس‌ها هر چیزی هستند که روان ما را به هم بریزند؛ مواد مخدر تنها بخشی از آن‌هاست و بخش دیگر، برای منِ همسفر، می‌تواند نیکوتین، افکار منفی و غم و اندوه باشد. پس باید خیلی مراقب این آنتی‌ایکس‌ها و حس‌های وجودی خودم باشم. طبق فرمایش استاد امین، درختی که پربار است و محصول زیادی می‌دهد، صددرصد دچار آفت می‌شود؛ بنابراین، ما باید مراقب آفت‌ها و پادزهرها باشیم و فرمان‌برداری را ملاک قرار دهیم تا درگیر آفت‌ها نشویم. اگر امروز رنج من در زندگی زیاد است، به این دلیل است که درختی پربار هستم.

مرزبان کشیک: همسفر سودابه
تایپیست: همسفر طاهره رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون اول)
عکاس: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر ناهید(لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر پریسا
همسفران نمایندگی بروجرد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .