جلسه پنجم از دوره هجدهم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، در نمایندگی شهباز با استادی ، راهنما آقای محمد، نگهبانی مسافر اصغر و دبیری مسافر یغوب با دستور جلسه (( DST و تجربه من از سایر روشها)) یکشنبه،17 آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد
سلام دوستان فربد هستم یک مسافر

پیش از آنکه به دستور جلسه امروز بپردازم، از وجود آقای مهندس دژاکام، خانواده محترم ایشان و دکتر امین عزیز تشکر میکنم؛ بابت بستری که در کنگره ۶۰ به وجود آوردند و بذری که کاشتند. بذری که امروز در حال به ثمر نشستن است تا من و شما بتوانیم در این جایگاه حضور داشته باشیم، خدمت کنیم و آموزش بگیریم.
خدمت و آموزش، بالاترین مرحله و مقام در این هستی است.
از آقای رضا قدمی، راهنمای محترم لژیون دوم، تشکر میکنم. همچنین از آقا محمد عزیز که این فرصت را در اختیار من قرار دادند و از نگهبان و دبیر جلسه سپاسگزارم.
من این شعبه را به شکل دیگری دوست دارم و حس خوبی نسبت به آن دارم. انگار انرژی خاصی در اینجا وجود دارد؛ گویی نوری در این مکان پخش میشود. درست است که کنگره ۶۰ هر جا باشد، نور خداوند به سمت آن میتابد و هر جا که حضور پیدا کند، باعث آبادانی میشود، اما نمیدانم چرا من اینجا را به شکل دیگری دوست دارم. به شعبههای دیگر هم رفتهام، ولی اینجا حالوهوای متفاوتی دارد. مدت زیادی هم بود که به اینجا نیامده بودم و میبینم که تغییرات بسیار زیبایی در این مکان ایجاد شده است.
با توجه به اینکه وقت من محدود است، دو بیت از خیام را تقدیم شما میکنم تا شاید در این حالوهوای سوگواری، کمی آرامتر شویم و بدانیم در چه جایگاهی هستیم:
دیده اگر کور نهای، گور ببین این عالم پرفتنه و پرشور ببین
شاهان و سران و سروران زیر گلاند روحهای چو مه در دهان خاک نهاند
وقتی این ضایعه اتفاق افتاد، این شعر خیلی به من آرامش داد؛ بهخصوص این مفهوم که شاهان و سران و بزرگان همگی زیر خاک میروند.
اما درباره دستور جلسه امروز، یعنی دیاسدی و تجربه من از روشهای دیگر، باید بگویم که من کولهباری از تجربه درباره روشهای دیگر دارم و در این سیدی میخواهم بخشی از آن را با شما به اشتراک بگذارم.
در سیدی اشاره میشود که فرد ممکن است به جایی برسد که حتی اقدام به خودکشی کند. چرا؟ من خودم نمونهای از این تجربهها هستم. در قسمت دوم صحبتها هم به این موضوع اشاره شده است. من بهتنهایی تقریباً تمام روشهایی را که وجود داشت، امتحان کردم.
چرا فرد به مرحله خودکشی میرسد؟ به این دلیل که با هر بار اقدام، امید تازهای در دلش ایجاد میشود و با خودش میگوید: این بار دیگر تمام است؛ این دفعه به این مرکز میروم و درمان میشوم. این بار در خانه فلانی میخوابم و همهچیز تمام میشود. این بار میروم و یوآردی انجام میدهم و دیگر مشکلم حل میشود. این بار به هیئت میروم و خوب میشوم. این بار کلینیک میروم و متادون میگیرم و درمان میشوم.
حتی با شنیدن نام بعضی از این روشها، موهای بدنم سیخ میشود؛ چون تمام آن تجربهها را پشت سر گذاشتهام.
من شمردم؛ دوازده لبخط و هفده کمپ را تجربه کردم. در نهایت، دو بار هم اقدام به زدن رگ دستم کردم. قسمت این بود که زنده بمانم. نمیدانم چه نیرویی پشت این اتفاق بود.
خدا را شکر میکنم که امروز این کولهبار تجربه در اختیار من قرار گرفته تا در این جلسه حضور پیدا کنم و آن را با شما به اشتراک بگذارم؛ تا بدانم چه چیزی به دست آوردهام و چه مسیری را برای کار کردن روی خودم طی کردهام.
ببینید، در دنیا بزرگان روشهای مختلف، سه ویژگی را برای بیماری اعتیاد مطرح میکردند: کشنده، مرموز، لاعلاج و پیشرونده.
آقای مهندس با روش دیاسدی و شناختی که از اعتیاد ارائه کردند، عملاً این دیدگاه را باطل کردند.
این موضوع مربوط به چه زمانی بود؟ زمانی که طرح ادیات مطرح بود و حتی مثبت بودن آزمایش اعتیاد جرم محسوب میشد. اگر آزمایش کسی مثبت میشد، او را میگرفتند، به زندان میبردند و شلاق میزدند. آن زمان حتی مسئولان هم شناخت درستی از این بیماری نداشتند. تصور میکردند با گرفتن و کتک زدن مصرفکننده و زندانی کردن او، مشکل حل میشود.
آقای مهندس اشاره میکنند که شش ماه بعد از انقلاب، در روزنامهای نوشته بودند که بعد از شش ماه به مسائل دیگر میپردازیم؛ اما سالها گذشته و هنوز آن شش ماه به پایان نرسیده است!
در نظر بگیرید که فکر نمیکنم کسی در اینجا حضور داشته باشد که دستکم یک بار از کنار یک مرکز ترک اعتیاد عبور نکرده باشد؛ با امیدواری و شعفی که خانوادهها داشتند و حمایت میکردند که برویم و یک بار دیگر این روش را هم امتحان کنیم تا شاید مشکل تمام شود.
این را هم بگویم که من وقتی به اینجا میآیم و صحبت میکنم، گاهی زبانم باز میشود و مطالب زیادی به ذهنم میرسد.
چه اتفاقی میافتد که یک فرد به مرحلهای میرسد که مدام به دنبال ترکهای مختلف میرود؟
تا زمانی که در تاریکیها هستی و در مسیر نیروهای آن طرف تاریکی حرکت میکنی، کسی با تو کاری ندارد. من خودم اینطور بودم. تا زمانی که مصرف میکردم، انگار نیروهای منفی از من حمایت میکردند؛ از نظر کاری، درآمد و جایگاه اجتماعی. اما یک روز به خودم آمدم و با خودم گفتم: این چه کاری است که انجام میدهم؟ تا کی باید مصرف کنم و به این مسیر ادامه بدهم؟
روزی که گفتم دیگر بس است، انگار سدی از مشکلات در مقابل من ایجاد شد. در کمترین زمان ممکن، هر چیزی را که برایتان نام بردم، از دست دادم. چیزی نمانده بود که کارتنخواب هم بشوم؛ البته شاید شده بودم و خودم خبر نداشتم.
گاهی لازم نیست فرد به بیغولهها برود تا کارتنخواب شود؛ ممکن است در خانه خودش، در اتاق خودش هم کارتنخواب باشد. این جمله را از صحبتهای آقای مهندس به یاد دارم.
تمام این مطالب را گفتم تا به روش دیاسدی برسم.
اصلاً دیاسدی از کجا گرفته شده است؟ این نام چه مفهومی دارد؟ دیاسدی به چه معناست؟ (در این قسمت از صحبتها به مفهوم و ریشه نام روش اشاره میشود.)
این روش مانند پلههای بیستویکگانه است و همان مدتی که برای پیمودن این مسیر در نظر گرفته شده، زمانی است که فرد باید طی کند تا از منجلاب اعتیاد و آن تاریکیها خارج شود و به انسانی آزاد و رها تبدیل گردد؛ بهطوریکه انگار اتفاقی نیفتاده و به تعادل رسیده است.
اما این روش از کجا نشئت میگیرد؟
آقای مهندس، انسان بسیار اهل حسابوکتاب و مهندسی بودند و هستند. ایشان میگویند هر چیزی و هر کاری در این هستی نیاز به مهندسی دارد. اعتیاد هم مهندسی دارد و مثلث اعتیاد دارای سه ضلع است: سازگاری، اشباع و تغذیه.
در مرحله سازگاری، بدن یک فرد باید با مواد مخدر سازگار شود؛ همانطور که بدن من سازگار شده بود. من بارها به این موضوع اشاره کردهام که اعتیاد من یکشبه به وجود نیامد، بلکه حداقل یک فرایند دو تا سهساله یا حتی بیشتر طول کشید تا بدنم با مواد سازگار شد.
بعد از آن، به مرحله اشباع رسیدم. هرچه مواد بیشتری مصرف میکردم، حالم بدتر میشد. هرچه بیشتر مصرف میکردم، شرایط بدتری پیدا میکردم. ترک میکردم، اما دوباره حالم از قبل هم بدتر میشد. به مرحله اشباع رسیده بودم.
اما موضوع تغذیه مطرح میشود؛ اینکه چه دارویی را باید به فرد بدهیم و چگونه این کار را انجام دهیم.
من به کلینیک میرفتم و بیستوپنج عدد متادون دریافت میکردم و میگفتند روزی ده عدد مصرف کن. بعد هم دوباره به مرکز دیگری میرفتم و دارو دریافت میکردم. حتی نمیدانستم تا رسیدن به خانه چطور باید این مسیر را طی کنم.
اما در روش دیاسدی، موضوع تغذیه و داروی مناسب مطرح است؛ یعنی داروی مناسب، در زمان مناسب و با مقدار مناسب. این موضوع فقط در روش دیاسدی به شکل اصولی مورد توجه قرار گرفت.
من خودم متوجه نشدم چطور وارد این مسیر شدم و چگونه توانستم آن را ادامه بدهم.
فقط یک نکته وجود دارد که میخواهم درباره آن صحبت کنم؛ در کنگره، رشته کلام و صحبتها بر پایه راستی و صداقت است.
ببخشید که این موضوع را مطرح میکنم، اما میخواهم تجربه خودم را بگویم.
من در سفر اول، چهارده ماه و نه روز سفر کردم. چرا؟ چون کولهباری از تجربههای گذشته داشتم و در تمام آن روشهای قبلی، یاد گرفته بودم که دروغ بگویم. میگفتم چقدر مصرف میکنم، چه چیزی مصرف میکنم و چه شرایطی دارم، چون تصور میکردم اگر حقیقت را بگویم، با من برخورد میکنند و اذیتم میکنند.
وقتی وارد کنگره شدم، راهنمای من از من پرسید چه مصرف میکنی؟ آن زمان قرص اعصاب مصرف میکردم، روزانه پنج عدد متادون چهل میلیگرمی میخوردم و شش گرم شیره هم مصرف میکردم.

اما وقتی به مشاوره تازهواردین مراجعه کردم، گفتم بعضی وقتها گل میکشم!
بعد از سه جلسه، وارد لژیون شدم و شروع به کار کردم. آقای احمد از من پرسیدند چه چیزی مصرف میکنی؟ گفتم دودی مصرف میکنم؛ شیره، پرتقال و شیرهخشک!
در واقع، حقیقت مصرفم را پنهان کرده بودم. مدتی همینطور ادامه دادم و هر روز حالم بدتر میشد. خودم هم نمیدانستم چرا با اینکه اینهمه مدت در کنگره حضور دارم، حالم بهتر نمیشود و چرا با وجود اینکه داروی منظم دریافت میکنم، هنوز تعادل ندارم.
چرا حالم میزان نبود؟ چون صداقت را به کار نبرده بودم و آن تجربههای سیاهی را که پشت سر گذاشته بودم، به راهنمایم نگفته بودم.
بعد از گذشت چهلودو روز، راهنمایم از من پرسید چرا حالت میزان نیست؟ آنجا بود که حقیقت را گفتم و توضیح دادم چه مصرفی داشتهام و چه کارهایی انجام میدادهام.
بعد از آن، پروتکل من تغییر کرد؛ یک پله و حتی دو پله تغییر ایجاد شد. تازه آن زمان متوجه شدیم که من در چه وضعیتی قرار دارم و بعد از آن حالم رو به تعادل رفت.
من چهارده ماه و نه روز سفر کردم، چون همان ابتدا تجربههای گذشتهام را درست مطرح نکرده بودم.
در پایان، از همه شما تشکر میکنم که با حضورتان در اینجا باعث میشوید ما هم بتوانیم بیاییم، خدمت کنیم و به خودمان آموزش بدهیم.
ادامه دادن مسیر کنگره و حضور شما عزیزان باعث میشود این پرچم همیشه برافراشته بماند. دست به دست هم میدهیم تا بتوانیم آنچه را که آقای مهندس در نظر داشتند، به تکتک افراد منتقل کنیم.
در کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر مطلبی وجود دارد که میگوید وقتی حال انسان خوب میشود، اگر از آن حال خوب برخوردار باشد، میتواند یک گیلاس از آن را به دیگران ببخشد؛ اما اگر حالش خوب نباشد، حتی نمیتواند به خودش هم کمک کند.
وقتم به پایان رسیده است. از اینکه این فرصت را در اختیار من قرار دادید، از همه شما سپاسگزارم.
متشکرم.
تنظیم:مسافر حیدر
- تعداد بازدید از این مطلب :
125