English Version
This Site Is Available In English

به نظر من DST همان زبان بدن است

به نظر من DST همان زبان بدن است

نهمین جلسه از دوره بیستم سری کارگاه‌های خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی بنیان مشهد به استادی مسافر هاشم، نگهبانی مسافر امیر و دبیری مسافر امیر، با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روش‌ها» یکشنبه مورخه ۱۷ آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز شد.  

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، هاشم هستم یک مسافر.
خداوند را شاکرم که این فرصت در اختیارم قرار گرفت تا به لطف ایجنت محترم، مسافر احمد، نگهبان، مسافر امیر و لژیون خدمتگزار، راهنما مسافر حسین، در خدمت شما عزیزان باشم.

دستور جلسه‌ای که در شرایط کنونی، بیش از هر زمان دیگری، اهمیت و هوشمندی انتخاب آن احساس می‌شود؛ موضوعی که به‌درستی از سوی خدمتگزاران استان انتخاب شده و به لطف خداوند، مورد تأیید شعبه بنیان قرار گرفته است. این انتخاب، اکنون به نگینی درخشان برای تمامی نمایندگی‌های استان خراسان رضوی تبدیل شده است.

ابتدا و برای شروع جلسه، لازم می‌دانم با توجه به اینکه پس از آن گذر سخت، این نخستین باری است که در جایگاه استادی، صندلی خدمت را تجربه می‌کنم، این ضایعه دردناک را به تمامی اعضای کنگره ۶۰ و جامعه بشریت تسلیت عرض کنم؛ ضایعه از دست دادن مردی بزرگ که آن‌گونه که شایسته بود، شناخته نشد. در ادامه دستور جلسه، بیشتر درباره این شخصیت بزرگوار با یکدیگر گفت‌وگو خواهیم کرد.

با این حال، در ابتدا تمایل داشتم به احترام ایشان، یک دقیقه سکوت اعلام کنم و از همه بخواهم به احترامشان برخیزند؛ اما از آنجا که مجاز نیستم در مسیر ساختار صحیح یک جلسه تغییری ایجاد کنم، از این کار صرف‌نظر کردم. با وجود این، از صمیم قلب دوست داشتم ادای احترامی به مقام شامخ این عزیز داشته باشم.

منِ هاشم، ده سال با ایشان زندگی کرده‌ام و به‌جرئت می‌توانم بگویم زندگی من به دو بخش تقسیم خواهد شد: بخش نخست، دوران حضور آقای مهندس در زندگی‌ام و بخش دوم، دوران نبود ایشان و تکالیفی که در قالب مسئولیت بر دوش من گذاشته شده است.

اکنون به سراغ دستور جلسه این هفته، یعنی «DST و تجربیات من از سایر بخش‌ها» می‌روم.

همان‌طور که می‌دانید، یکی از کشفیات بسیار مهم جناب مهندس، متد DST بود. آغاز حرکت در مسیر DST با درمان شخص آقای مهندس رقم خورد و شاید در ابتدا، این روش در قالب یک فرضیه و تحت عنوان صورت‌مسئله اعتیاد به جامعه پزشکی کشور ارائه شد. اما من و تمامی شما عزیزانی که در کنگره ۶۰ حضور داریم، به‌یقین می‌دانیم که آقای مهندس صرفاً به دلیل رعایت الزامات و اصطلاحات پزشکی، نام آن را «فرضیه» گذاشتند.

چرا که فردی که فرایندی را برای خودش طراحی می‌کند، شخصاً آن را تجربه می‌کند و پس از رسیدن به نتیجه، عزیزترین فرد زندگی‌اش، یعنی پسرش را نیز در این مسیر قرار می‌دهد و می‌گوید: من بیش از ده ماه مواد مصرف کردم، به وادی اعتیاد رسیدم و فرایند درمان را با روش DST آغاز کردم. پس از ده ماه نیز به رهایی رسیدم. این موضوع برای من صددرصد اثبات‌شده است؛ اما پسرم، تو نیز بیا و این قانون اثبات‌شده را اجرا کن.

از همه شما عزیزان خواهش می‌کنم برای لحظه‌ای خودتان را به‌جای آقای مهندس بگذارید. آیا در شرایطی که فرزند دلبندتان در تاریکی اعتیاد و عوارض ناشی از تخریب مواد بر جسم گرفتار شده باشد، او را در چنین فرایندی قرار می‌دهید؟ آیا با ایمانی که به متد DST و داروی OT داشتید (البته در آن زمان با اپیوم خوراکی) حاضر بودید پس از ده ماه، او را به درمان برسانید؟

بنابراین، به گمان من و قطعاً به باور شما عزیزان، هیچ فرضیه‌ای در کار نبوده است؛ چرا که این موضوع کاملاً به اثبات رسیده بود. آقای مهندس خودشان این مسیر را پیمودند و پسرشان را نیز به‌عنوان نمونه‌ای بارز در این مسیر قرار دادند؛ عزیزی که در مقطعی از فعالیت خود در کنگره ۶۰، ابتدا به‌عنوان همسفر و سپس در سفر پروژه تحقیقاتی DST، به‌عنوان مسافر معرفی شد. پس این روش برای آقای مهندس کاملاً به اثبات رسیده بود.

اما اتفاقی که برای من بسیار سنگین است و گلوی انسان را از بغض پر می‌کند، این است که فردی در جامعه به نتیجه‌ای قطعی می‌رسد و موضوع برای خودش کاملاً اثبات می‌شود؛ اما برای اثبات این دستاورد به جامعه، ناچار است مراحل دشوار آزمایشگاهی را طی کند.

به‌طور معمول، پروژه‌های علمی فرضیه‌محور ابتدا از موش‌های آزمایشگاهی آغاز می‌شوند، سپس به مرحله آزمایش روی میمون‌ها می‌رسند و پس از پشت سر گذاشتن این مراحل، به‌صورت پایلوت روی تعداد محدودی از انسان‌ها اجرا می‌شوند. در نهایت، پس از تأیید این سه مرحله، مجوز اجرای آن برای عموم صادر می‌شود.

اکنون ما در کنگره ۶۰ جامعه بزرگی متشکل از ده‌ها هزار نفر داریم که در این مسیر قدم برمی‌دارند و تک‌تک افراد، این فرایند را با پویایی و به اثبات رساندن سندهای بدون نقص، از نزدیک لمس می‌کنند؛ سندهای درمانی که همگی موجود هستند.

اما هنگامی که می‌خواهیم این دستاورد را به جامعه علمی ارائه دهیم، آقای مهندس ناچار می‌شوند به نقطه آغاز بازگردند و همان مراحل را روی موش‌های آزمایشگاهی تکرار کنند تا موضوعی که برای خودشان اثبات شده و اعضای کنگره ۶۰ نیز با تمام وجود آن را لمس کرده‌اند، از جمله درمان بیماری‌های مختلف در این فرایند، به اثبات برسد و ثبت شود. سپس برای ارائه این دستاورد در سطح جامعه، با دانشگاه‌های معتبر جهانی مکاتبه کنند و نمونه‌های آزمایشگاهی را برای آن‌ها بفرستند.

وقتی این مجموعه شرایط را در کنار یکدیگر قرار می‌دهیم، منِ هاشم به‌وضوح می‌بینم که آقای مهندس چقدر مظلومانه زندگی کرده‌اند؛ مظلومانه به وادی اعتیاد قدم گذاشتند و مظلومانه و به‌تنهایی این فرایند را طی کردند. متد DST را به سرانجام رساندند، در حالی که در برهه‌ای از زمان، حتی خانواده ایشان نیز با تردید و شک در کنارشان بودند.

اگر به کتاب «شصت درجه زیر صفر» نگاهی بیندازید، در ابتدای کتاب، استاد امین نوشتاری را سروده‌اند. با مطالعه آن متن، متوجه می‌شوید که در ابتدا چقدر شک و تردید وجود داشته و نگرانی از خدشه‌دار شدن آبروی خانواده تا چه اندازه مطرح بوده است؛ تا جایی که استاد امین می‌نویسند آن مقدمه را به درخواست پدرشان بر کتاب شصت درجه نگاشته‌اند.

اما پس از گذشت فاصله زمانی کوتاهی و با نگارش کتاب «عشق؛ چهارده وادی برای رهایی»، شرایط تغییر می‌کند. در آنجا استاد امین با اشتیاق، متنی را بر کتاب می‌نگارند و نام آن را «چکامه» می‌گذارند.

البته یکی دیگر از جنبه‌های مظلومیت آقای مهندس این است که حتی در کنگره ۶۰، فردی مثل منِ هاشم، شاید آن‌طور که باید، اشتیاق و توجه کافی به شش کتاب ایشان نشان نداده‌ام یا از میان هزاران سی‌دی، حتی فرصت نکرده‌ام همه آن‌ها را تهیه کنم. حتی من که ایشان را می‌شناسم، هنوز در رفتار و اعمالم به مرحله کمال نرسیده‌ام. این‌ها نکاتی حاشیه‌ای بود که به ذهنم رسید، اما حیف بود به آن‌ها اشاره نکنم.

اما درباره متد DST؛ به نظر من، DST همان «زبان بدن» است. آقای مهندس به شناخت واقعی زبان بدن دست یافتند. هر سیستمی زبان مخصوص به خودش را دارد؛ همان‌طور که برای کار با کامپیوتر باید زبان آن، یعنی صفر و یک را شناخت و هر برنامه‌ای باید بر اساس این زبان نوشته شود، بدن انسان نیز زبان خاص خودش را دارد و اگر این زبان شناخته شود، می‌توان گفت زبان بدن در متد DST خلاصه می‌شود.

در بدن انسان همواره ضریبی مشخص وجود دارد. نخستین سلولی که شروع به تقسیم‌شدن می‌کند، بر اساس یک ضریب معین تکثیر می‌شود و رشد می‌یابد. سپس بدن به دنبال یک چرخه می‌رود؛ دوره‌ای محدود برای اثبات و رسیدن به مرحله بعد، همراه با استپ‌ها (مراحل) و زمان‌بندی مشخص. زمان رشد در دوران جنینی، کودکی، نوجوانی و جوانی، همگی نشان‌دهنده این موضوع هستند که زبان بدن در متد DST به‌خوبی شناخته شده است.

وقتی این زبان را بشناسیم، می‌توانیم با آن ارتباط برقرار کنیم و زمانی که این ارتباط شکل بگیرد، نه‌تنها بیماری اعتیاد، بلکه تمامی بیماری‌ها نیز با همین روش قابل‌درمان خواهند بود.

اما چگونه؟

طبق تأکید خود آقای مهندس، قرار بر این است که صحبت‌ها چندان علمی و پیچیده نباشند و از کلمات سنگین استفاده نشود، بلکه مطالب به ساده‌ترین شکل ممکن بیان شوند.

برای شکل‌گیری یک جنین، خصوصیات ژنتیکی از طریق ۲۳ کروموزوم از مادر و ۲۳ کروموزوم از پدر منتقل می‌شوند. این کروموزوم‌ها در کنار یکدیگر، ساختاری پیچیده به نام DNA را تشکیل می‌دهند که مسئول انتقال وراثت و ویژگی‌های فردی است. این ساختار پیچیده DNA و کروموزوم‌ها، حدود ۲۲ هزار ژن را در خود جای داده است.

برای درک بهتر موضوع، مثالی ساده می‌زنم: اگر کروموزوم‌ها را مانند انگشتانی در نظر بگیریم که به‌صورت ضربدری، شکلی شبیه به حرف X می‌سازند، روی شاخه‌های این X، بادکنک‌هایی با شکل‌های مختلف قرار دارند که همان ژن‌ها هستند.

در تحقیقات و آزمایش‌های علمی آقای مهندس، پروفایل این ژن‌ها مشخص شد؛ یعنی شکل و وضعیت این ژن‌ها (بادکنک‌ها) مورد بررسی قرار گرفت تا مشخص شود که بزرگ، کوچک یا چروکیده هستند.

در زمان مصرف مواد مخدر، شکل این ژن‌ها تغییر می‌کند و کوچک‌تر از حد معمول می‌شود. در آزمایش‌های ژنتیکی روی موش‌ها مشخص شد که مصرف مواد باعث انقباض و کوچک‌شدن ژن‌ها می‌شود؛ اتفاقی که مانع از صدور دستورهای صحیح ژن به بدن برای انجام ترشحات لازم می‌شود.

این نخستین جلسه‌ای است که در شرایط خاص و پس از آن رویدادها، بدون حضور فیزیکی آقای مهندس و به زیباترین شکل ممکن، با صلابت و سلامت کامل، توسط فرزندان ایشان برگزار شد.

سرکار خانم شانی نیز در همین زمینه تحقیقاتی انجام داده‌اند که مشروح آن در سایت کنگره ۶۰ موجود است؛ به‌ویژه بررسی ژن‌های موجود روی کروموزوم‌های ۱۱ و ۱۸ که مسئولیت حافظه و تصمیم‌گیری فرد را بر عهده دارند.

فرد مصرف‌کننده در اوج خماری، در شرایط بسیار دشواری برای تصمیم‌گیری قرار می‌گیرد و حافظه‌اش نیز به او یاری نمی‌رساند تا بتواند تشخیص دهد که فرزندش مهم‌تر است یا خودش؛ در نهایت، خودش را انتخاب می‌کند.

اما پس از طی پروسه درمانی DST، این ژن‌ها از حالت ضعیف و فشرده خارج می‌شوند و به شکل بالنده و هویت اصلی خود، حتی بالاتر از سطح ارثی، بازمی‌گردند. نتیجه این فرایند، حافظه‌ای قوی، قدرت تصمیم‌گیری بدون استرس و آرامش عمیقی است که در میان اعضای کنگره ۶۰ مشاهده می‌کنید.

در کنگره ۶۰، هرچه تجمع افراد بیشتر باشد، آرامش نیز بیشتر است.
از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم.

مرزبان خبری: مسافر هوتن
عکس: مسافر یوسف لژیون هشتم
نگارش و ویرایش: مسافر وحید لژیون پنجم
ارسال خبر: مسافر محسن لژیون چهارم

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .