اگر بخواهم از تجربه خودم درباره متدDST صحبت کنم، باید بگویم این روش نه تنها صورتمسئله اعتیاد و راه و روش درمان آن را بهروشنی بیان میکند؛ بلکه مسیری است که به بسیاری از پرسشهای بیپاسخ انسان درباره خودش، زندگی و رهایی پاسخ میدهد. به اعتقاد من، یکی از بزرگترین دستاوردهای آقای مهندس دژاکام، شناخت عمیق ایشان از انسان و ماهیت بیماری اعتیاد است. ایشان با نگاهی متفاوت و موشکافانه، به چندوجهی بودن این بیماری توجه کردند و تنها به صور آشکار آن بسنده نکردند، بلکه صور پنهان اعتیاد را نیز مورد بررسی قرار دادند. ایشان اعتیاد را بیماری جسم و روان دانستند و با در نظر گرفتن سه ضلع جسم، روان و جهانبینی، مثلث درمان را پایهگذاری کردند. آقای مهندس ابتدا این مسیر را با تجربه درمان خود به اثبات رساندند و سپس این الگوی ارزشمند را در اختیار دیگران قرار دادند تا انسانهای بسیاری بتوانند از این طریق به درمان و رهایی برسند.
در متدDST، درمان بر اساس نظم و برنامهای مشخص و با پلههای بیستویک روزه انجام میشود. در هر پله، میزان داروی مصرفی بهصورت تدریجی و حسابشده کاهش پیدا میکند تا جسم فرصت بازسازی و بازگشت به تعادل را داشته باشد. این مسیر در یک دوره حداقل دهماهه طی میشود و مسافر با پشت سر گذاشتن مراحل درمان، به نقطه رهایی میرسد.
آنچه برای من اهمیت زیادی دارد این است که در این روش، درمان با شتابزدگی و فشار همراه نیست؛ بلکه به جسم و روان فرصت داده میشود تا بهآرامی خود را بازسازی کنند و سیستم شبهافیونی بدن دوباره به تعادل و عملکرد طبیعی خود بازگردد. من پیش از ورود به کنگره۶۰، روشهای مختلفی را برای درمان اعتیاد تجربه کرده بودم؛ اما متأسفانه تجربه من از آن روشها بسیار تلخ و ناامیدکننده بود. هر بار با امید به رهایی وارد مسیری میشدیم؛ اما نتیجهای جز شکست، خستگی و ناامیدی برای من و مسافرم به همراه نداشت. به همین دلیل زمانی که با متد DST آشنا شدم، تفاوت این روش را بهخوبی احساس کردم. اینجا برای نخستین بار با مسیری روبهرو شدم که برای درمان، شناخت و بازسازی انسان برنامه و اصول مشخصی داشت. به اعتقاد من، اعتیاد چنان در جسم، روان و اندیشه انسان ریشه میدواند که رهایی از آن با یک تصمیم یا قطع ناگهانی مصرف امکانپذیر نیست. انسانی که سالها درگیر مصرف بوده، برای بازگشت به تعادل باید مسیری اصولی و تدریجی را طی کند. در این مسیر، باید از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر عبور کند؛ مسیری که با آموزش، صبر و فرمانبرداری از اصول و قوانین به سرانجام میرسد.
متد DST یک روش الگویی است؛ روشی که بر پایه تجربه و علم بنا شده و به همین دلیل میتوان آن را نمونهای از علمِ تجربهشده دانست و علمی که تجربه شده باشد سندی بدون نقص است. حضور و رهایی هزاران نفر در کنگره۶۰، گواهی بر کارآمدی این روش و درستی مسیری است که آقای مهندس برای درمان اعتیاد ترسیم کردهاند؛ اما آنچه من از این روش آموختهام، بسیار فراتر از درمان اعتیاد است. به نظرم متد DST تنها راهی برای بازگرداندن سلامت جسم و روان نیست؛ بلکه در دل آن، درسهای بزرگی از زندگی، شناخت انسان، صبر، مسئولیتپذیری، نظم و حرکت تدریجی نهفته است. گویی انسان در این مسیر، در کنار درمان اعتیاد، فرصت پیدا میکند تا خودش را دوباره بشناسد و با ابعاد ناشناخته وجودش آشنا شود. امروز متوجه میشوم که دانستن این روش، میتواند دروازه ورود به دنیای سلامتی و شناخت بسیاری از ارزشهای زندگی باشد؛ چرا که این متد تمام ابعاد وجودی انسان را در نظر میگیرد و به او میآموزد که برای رسیدن به تعادل، باید از درون تغییر کند. برای من ارزش واقعی متد DST در این است که فقط راه رهایی از اعتیاد را نشان نمیدهد، بلکه راه درست زندگی کردن را نیز به انسان میآموزد. مسیری که شاید در ابتدا با هدف درمان اعتیاد آغاز شود، اما در ادامه به سفری برای شناخت خویشتن، رسیدن به آرامش و تجربه دوباره معنای زندگی تبدیل میشود.
امیدوارم بتوانم با حرکت در مسیر آموزش و خدمت و با بهکارگیری آموختههای کنگره، قدمی هرچند کوچک در جهت قدردانی از زحمات و تلاشهای بیدریغ آقای مهندس دژاکام بردارم.؛ چرا که باور دارم بهترین راه قدردانی از این اندیشه و تلاش ارزشمند، این است که آموزشها را تنها در حد دانستن نگهندارم، بلکه با عمل به آنها و خدمت صادقانه، در مسیر رشد و تعالی خود و دیگران حرکت کنم.
نویسنده: همسفر محدثه رهجوی راهنما همسفر راحله (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر رویا چ. رهجوی راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم)
عکاس: همسفر رویا م. رهجوی راهنما همسفر سعیده (لژیون هشتم)
ارسال: راهنما همسفر ثریا (لژیون هفتم) نگهبان سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
203