English Version
This Site Is Available In English

ارزش علم به عمل کردن است.

ارزش علم به عمل کردن است.

چهارمین جلسه از دوره‌ هفتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ ویژه مسافران نمایندگی غزالی مشهدبا استادی راهنمامسافرحسین، نگهبانی مسافرمحمد و دبیری مسافرحسن بادستور جلسه «"DST"و تجربه من ازدیگر روش ها »  یکشنبه ۱۴۰۵/۰۸/۱۷رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز شد.

خلاصه سخنان استاد:

درود به روح پاک جناب مهندس. در اصل بودن ایشان باعث شد که من بتوانم امروز اینجا بنشینم و آموزش بگیرم و خدمت کنم. ارزش علم به عمل‌کردن به آن است. این خودش می‌تواند دو شکل داشته باشد: یکی اینکه من به این علم که در دسترس است عمل کنم، و دیگری اینکه آن علم قابلیت عمل‌شدن داشته باشد.
دستور جلسه،  DST و تجربه من از روش‌های دیگر است. قطعاً ما هر کدام روش‌های زیادی را امتحان کردیم، تجربه کردیم و نتایج مختلفی هم از آنها گرفتیم.
الا درمان سال ۱۴۰۰ که آمدم برای سفر، تقریباً شاید همان ماه اول و دوم سفر هم بود، اگر اشتباه نکنم که یک سی‌دی را جناب مهندس شروع کرد و چند هفته پشت‌سرهم ادامه داد به نام «درمان» که چهار پنج سی‌دی هم شد؛ یعنی چهار پنج هفته روی مسئله درمان تمرکز کردند و راجع به آن صحبت کردند. من سفر اولی که تازه آمده بودم، با گوش‌کردن قسمت اول این سی‌دی درمان  نه توی خانه و اینها، سر جلسه در لژیون  آن‌قدر گریه کردم که فقط خدا می‌داند چرا. چون تمام آنچه که مهندس در این سی‌دی می‌گفت برای من اتفاق افتاده بود و این احساس به من دست داد که واقعاً همان پرنده اسیری هستم در یک اتاق شیشه‌ای که آسمان آبی را می‌بیند اما نمی‌تواند اوج بگیرد و هر بار با شدت بیشتری به آن پنجره و شیشه‌ها می‌خورد و هر بار زخمی‌تر کف اتاق پرپر می‌زند و هر بار به آسمان نگاه می‌کند و دوباره باقدرت سعی می‌کند اوج بگیرد و باز تکرار مکررات.
داستان طوری شده بود یعنی بود، الان هم همین‌طور هست که حتماً همه عالم‌وآدم درمانگر مسئله اعتیاد بودند الا کسانی که باید می‌بودند. این «باید» از نظر ما آن موقع پزشک‌ها بودند. اما شما همه عطارها را می‌دیدید؛ به‌نوعی تمام کسانی که خودشان مصرف‌کننده بودند و به هر طریقی، هر جایی توانسته بودند چند روز یا چند ماهی موفق باشند، به‌نوعی گروه‌های گروه‌درمانی و به‌صورت کلی، منظورم این است که همه درمانگر اعتیاد بودند الا واقعاً خود افرادی که شایسته این کار بودند. همان‌هایی هم که پزشک بودند، به‌خاطر اینکه آن علم ناقص بود و صورت‌مسئله اعتیاد اصلاً کشف نشده بود، کاری که انجام می‌شد غیر از تخریب بیشتر برای منِ مصرف‌کننده چیزی نداشت.
به شخصه، زمانی که جناب مهندس از جزیره و اعزام مصرف‌کننده‌های بینوا به آنجا صحبت می‌کردند، یاد خودم افتادم و سنگ بست. زمانی که از این صحبت می‌کردند که مثلاً نیروی انتظامی هم می‌شد شاخه‌ای از درمان اعتیاد و می‌آمد مصرف‌کننده‌ها را جمع می‌کرد و می‌فرستاد جایی مثل نوش‌آباد، باز یاد خودم می‌افتادم. آخر چطور می‌شود آدمی را که خمار است صبح ساعت چهار بیدار کنی و مثل پادگان دور زمین بدوانی و اگر نمی‌تواند بدود با لگد و شلاق به جانش بیفتی؟ این اصلاً امکان دارد؟
اگر از این روش درمان یا از هیئت درمانی صحبت می‌کردند، واقعاً بوده و منِ بینوا انجام دادم. چرا؟ چون هر آنچه بود و فکر می‌کردند که می‌تواند راه نجاتی باشد را امتحان می‌کردم. از خودم که چیزی نداشتم، بنابراین هر کس هر چیزی می‌گفت را امتحان می‌کردم. ما جزو آن افرادی هستیم که بسیار شجاع و نترس بودیم. هیچ‌کس حاضر نمی‌شود این کارهایی که من با خودم انجام دادم را بدون تحقیق و چند بار نگاه‌کردن و بررسی‌کردن انجام بدهد. اما آمدند گفتند جایی نزدیک تربت‌جام اسم خوبی هم دارد، حالا الان حضور ذهن ندارم مثلاً سه شب می‌روی، سه تا قرص به تو می‌دهند، می‌خوری، بعد هم می‌آیی. خوب، این نهایت ناآگاهی و نادانی و جهل من بود که رفتم و انجام دادم.
نتیجه چه بود؟ نتیجه این بود که آن قرص خیلی حال داد. وقتی برگشته بودم دنبالش می‌گشتم که بدانم قرص چه بود تا بروم پیدا کنم و استفاده کنم. یا وقتی که اوایل دهه هفتاد بهزیستی طرحی گذاشت که کمک کند اولاً که به چه بدبختی باید یک نفر را با خودت می‌بردی، چون دارویی که می‌گفتند را به خودت نمی‌دادند. اولاً باید به یکی از بستگان درجه یک می‌گفتی که مشکل داری و مشکلت چیست؛ آبروی خودت را اول‌ازهمه باید می‌بردی تا یک نفر را با خودت ببری. بعد آنجا این دارو را انگار که اصلاً از خود مواد مخدر غیرقانونی‌تر بود، در شش تا چیزی پیچیده بودند و یواشکی در مشتشان دادند به همراه من و به او گفتند چطور اینها را به من بدهد. اصلاً یک وضعی بود. نتیجه‌اش این بود که من روز چهارم و پنجم با آن دارو تشنج کردم. بعدها این دارو آن‌قدر به‌وفور در خیابان‌ها بود که اصلاً کسی به آن نگاه هم نمی‌کرد. غیر از تخریب هم چیزی نداشت. اما من شاید دو تا سه تشنج وحشتناک هم به‌خاطر استفاده همین دارو در مراحل بعدی داشتم.

بعدها که روش MMT آمد، گفتند نگهدارنده و فلان. رفتم، یک آزمایش کبد گرفتند و اینکه دیگر تیپ پزشکی هم بود که اصلاً خودشان را لایق مسئله درمان اعتیاد می‌دانستند. اما به‌صورت کلی از این روش هم که آمدم بیرون جدا از اینکه متادونی هم بودم، مصرف کننده قرص B2 هم شده بودم.
اما معجزه  DST دژاکام، پله‌ها و تایم زمان. همان‌طور که یک کودک حداقل نه ماه لازم دارد برای به دنیا آمدن، ما هم برای ریکاوری و احیا حداقل ده ماه لازم داریم و این روش واقعاً معجزه‌آساست. شخص جناب مهندس، چقدر وقت کم است، نمی‌دانم چرا خیلی کم است. اصلاً هیچی نگفتم هنوز ولی نوشته‌اش که تمام است، آقای نگهبان. به‌صورت کلی، روش DST روشی است که در هر زمینه‌ای، چه کاهشی و چه افزایشی، می‌تواند به ما کمک کند. همان‌طور که اینجا در درمان اعتیاد کمک‌کننده بوده، در درمان چاقی، درمان سیگار و می‌تواند در همه چیز زندگی ما، چه  DST کاهشی و چه افزایشی، به ما کمک کند؛ حتی در مسئله ثروت و مال‌اندوزی.
ممنون از اینکه به صحبت‌ها گوش کردید.

در ادامه اعلام رهایی و ورود به سفر دوم جهان بینی مسافر علی از لژیون چهارم به راهنمایی مسافر داریوش

مرزبان خبری: مسافر مهدی

عکس: مسافر محمد لژیون ششم

ویرایش و ارسال خبر: مسافر مرتضی لژیون یکم

گروه سایت نمایندگی غزالی مشهد

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .