نخستین جلسه از دوره هفتم سری جلسات سردار کنگره ۶۰ نمایندگی بنیان مشهد به استادی مسافر پهلوان محسن، نگهبانی پهلوان مسافر علی، دبیری مسافر صادق، و خزانهدار مسافر حسین با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روشها » یکشنبه مورخه ۱۷ آبان ۱۴۰۵ ساعت 15:30 آغاز شد.
خلاصه سخنان استاد:
خدا را شکر میکنم که این فرصت را دارم تا در یک جلسه دیگر در خدمت شما عزیزان باشم. از علی آقا سپاسگزارم که این فرصت و جایگاه خدمت را در اختیار من قرار دادند. همانطور که راهنمای عزیزم، آقا مهدی و دوستان دیگر به من گفته بودند، ما تا حدودی رها شده بودیم، اما همیشه این جمله را به یاد داشتم که: «هر کاری که انجام میدهی، رشته ارتباطت را با کنگره ۶۰ قطع نکن.» البته درگیرشدن با مسائل کاری و مقداری فراموشی و کملطفی باعث شد که کمتر در کنگره ۶۰ حضور داشته باشم، تا اینکه علی آقا تماس گرفتند و این فرصت را دوباره در اختیار من قرار دادند. از ایشان سپاسگزارم.
موضوعی که میخواهم درباره آن صحبت کنم، روش DST و تجربه شخصی محسن از روشهای مختلف درمان اعتیاد است. محسن حدود ده سال درگیر اعتیاد بود. خودش تمایلی به مصرف نداشت، اما بهنوعی در دام آن گرفتار شده بود. در این مدت روشهای مختلفی را تجربه کردم ابتدا به پزشک مغز و اعصاب مراجعه کردم و با مصرف دارو تلاش کردیم که اعتیاد را کنار بگذاریم، اما بعد از چند ماه نتیجهای حاصل نشد و دوباره به مصرف و ترک بازگشتم. مدتی هم حدود یکی دو سال در جلسات NA شرکت کردم. البته قصد من نقدکردن روشهای دیگر نیست؛ هر روشی برای خودش قابلاحترام است، اما واقعیت این است که آن روشها برای من و محسن نتیجه مطلوبی نداشتند و حال خوشی که دنبالش بودم به دست نیامد. تا اینکه از طریق دوستان با کنگره ۶۰ آشنا شدیم و وارد این مسیر شدیم.
در ابتدای ورود، با خودم میگفتم عجله نکنم. بگذار سفر محسن تمام شود، رهاییاش را بگیرد، گل رهایی را از دست مهندس دریافت کند و چند ماهی هم از آن بگذرد؛ بعد ببینیم آیا واقعاً این روش DST همانطور که گفته میشود، نتیجهبخش است یا خیر. خدا را شکر امروز حدود شش، ماه از رهایی محسن میگذرد و من میتوانم با اطمینان از تغییراتی که در خودم دیدهام صحبت کنم. دیگر خبری از آن جنگ و کشمکش درونی نیست. وقتی از او میپرسم که آیا هنوز تمایل به مصرف دارد، میگوید نه. دیگر آن وسوسه و درگیری دائمی با خودش را ندارد. برای من یکی از مهمترین دستاوردهای روش DST همین است؛ اینکه با برنامهریزی، پلهپله و بهتدریج، شرایطی فراهم شد که محسن بتواند به تعادل برسد. البته امروز هم ممکن است گاهی حالش خوب نباشد.
اما این موضوع دیگر برای من نگرانکننده نیست؛ چون فهمیدهام که حال بد و حال خوب بخشی از زندگی انسان است. حتی پدر من که هیچوقت مصرفکننده نبوده، گاهی چند روز حالش خوب است و چند روز حالش خوب نیست. همسر من هم که سابقه مصرف نداشته، همین شرایط را تجربه میکند. پس نباید انتظار داشته باشیم که همیشه حالمان خوب باشد. همانطور که جناب مهندس بارها اشاره کردهاند، تا تاریکی نباشد، روشنایی معنایی پیدا نمیکند؛ تا سختی نباشد، قدر خوشی را نمیدانیم. این را بهعنوان تجربه شخصی خودم میگویم که روش DST و آموزشهای کنگره برای من و محسن نتیجهبخش بوده و امروز با اطمینان بیشتری میتوانم از این مسیر صحبت کنم. اما بخش دیگری از صحبت من درباره موضوع لژیون سردار، یعنی بخشش و خدمت است. به نظر من بخشش یکی از قوانین مهم زندگی است. گاهی تصور میکنیم برای بخشیدن باید حتماً چیزی در اختیار داشته باشیم؛ یعنی اول باید دارایی و امکانات زیادی داشته باشیم تا بتوانیم ببخشیم. اما تجربه من چیز دیگری میگوید. من و محسن حتی از دوران کودکی، زمانی که امکانات مالی زیادی نداشتیم، هر جا که امکانش بود، متناسب با توان خودمان کمک میکردیم؛ چه در مسجد، چه در هیئت و چه در جلسات دیگر. تجربه من این است که بخشش یک معامله دودو تا چهارتایی نیست. گاهی چیزی میبخشی و تصور میکنی از داراییات کم شده، اما بعد از مدتی میبینی برکت آن به شکلهای مختلف وارد زندگیات شده است. این بخشش الزاماً هم مالی نیست. گاهی وقت میگذاری، گاهی خدمت میکنی، گاهی از کار و آسایش خودت میگذری تا بتوانی به دیگری کمک کنی.
من معتقدم وقتی چیزی را از روی توان و با نیت درست میبخشی، اثر و برکت آن به شکلی به زندگیات بازمیگردد که حتی نمیتوانی محاسبهاش کنی یا بفهمی از چه مسیری به تو رسیده است. برای خود من و محسن، عضویت در لژیون سردار و قرارگرفتن در جایگاه خدمت، ادامه همین مسیر است. وقتی از تهران برگشتیم، برای ما اتفاق بسیار ارزشمندی افتاده بود؛ هم رهایی محسن را دریافت کرده بودیم و هم اجازه پهلوانی را در یک روز گرفته بودیم. این اتفاق برای من یادآور یک موضوع مهم بود: اینکه انسان نباید نمکنشناس باشد و نباید خوبیهایی را که دیگران در حقش انجام دادهاند، فراموش کند. من همیشه با خودم فکر میکنم محسن روزگاری هفت، هشت ساعت از وقت و زندگیاش را صرف اعتیاد میکرد؛ نه به کار و زندگیاش میرسید و نه آرامشی داشت. روشهای مختلف را تجربه کرده بودیم، اما نتیجهای نگرفته بودیم. تا اینکه به کنگره ۶۰ آمدیم و اینجا راه درمان را پیدا کردیم.
حالا که کنگره به ما کمک کرده و فرصتی دوباره برای زندگی در اختیارمان قرار داده، وظیفه خودم میدانم که بهاندازه توانم قدردان این محبت باشم. ممکن است یک نفر از نظر مالی توانایی کمک داشته باشد و دیگری نتواند، اما میتواند وقت بگذارد، خدمت کند، از تخصصش استفاده کند یا بخشی از انرژی و توانش را در اختیار کنگره قرار دهد. مهم این است که هرکدام از ما بهاندازه توانایی خودمان در این مسیر سهیم باشیم.
البته من بخشش را به چشم معامله نگاه نمیکنم که چیزی بدهم و حتماً انتظار داشته باشم چندبرابر آن به من برگردد. بخشش واقعی زمانی ارزشمند است که بدون چشم داشت انجام شود. اما تجربه زندگی من و محسن نشان داده است که وقتی انسان با نیت درست میبخشد و در مسیر خدمت قرار میگیرد، برکت آن به شکلهای مختلف وارد زندگیاش میشود؛ گاهی ده برابر، گاهی صد برابر و گاهی به شکلی که اصلاً متوجه نمیشود از کجا به زندگیاش برگشته است.
در پایان، خدا را شکر میکنم که با کنگره ۶۰ آشنا شدم، خدا را شکر میکنم که محسن به رهایی رسید و امروز این فرصت را دارم که در جایگاه خدمت قرار بگیرم. از جناب مهندس، راهنمای عزیزم آقا مهدی، علی آقا و تمام عزیزانی که در این مسیر به ما کمک کردند، سپاسگزارم. ممنونم از شما که با سکوت زیبایتان به صحبتهای من گوش دادید.
.jpg)




.jpg)
مرزبان خبری: مسافر هوتن
عکس: مسافر سعید لژیون ششم
نگارش ویرایش و ارسال: مسافر محسن لژیون چهارم
- تعداد بازدید از این مطلب :
169