وقتی وارد کنگره۶۰ شدم، همه هدف من این بود که مسافرم درمان شود. آنقدر ذهنم درگیر درمان او بود که اصلاً به خودم فکر نمیکردم. مصرف قلیان برایم یک عادت عادی بود و هیچوقت تصور نمیکردم که این هم یک ضد ارزش باشد یا حتی نیاز به درمان داشته باشد.
بعد از مدتی با لژیون ویلیام و درمان نیکوتین آشنا شدم؛ اما ته دلم میگفتم: «من که وابستگی خاصی ندارم، هر وقت بخواهم خودم کنار میگذارم. نیازی به سفر و روش DST نیست.»
همین فکر باعث شد خودم به تنهایی مصرف قلیان را قطع کنم. چند ماه هم مصرف نکردم؛ اما چیزی که هیچکس از بیرون نمیدید، جنگی بود که هر روز در ذهنم جریان داشت. شاید ظاهراً مصرف نمیکردم؛ اما ذهنم لحظهای رهایم نمیکرد. هر بار که بوی قلیان را حس میکردم یا در جمعی قرار میگرفتم، انگار یک کشمکش بزرگ درونم شروع میشد. مدام باید با خودم میجنگیدم که سمت مصرف نروم. این فشار ذهنی آنقدر زیاد بود که فهمیدم فقط مصرف نکردن به معنای درمان نیست.
خوشبختانه شرایطی فراهم شد که سفر ویلیام را آغاز کردم. با انجام روش DST و کاهش تدریجی، آرامآرام اتفاقی افتاد که قبلاً تجربه نکرده بودم. دیگر لازم نبود هر روز با ذهنم بجنگم. وسوسهها کمرنگ شدند و در نهایت از بین رفتند. برای اولین بار احساس کردم آزاد شدهام، نه اینکه فقط خودم را از مصرف محروم کرده باشم.
در کنار این آرامش، خوابم هم منظم شد، انرژی بیشتری پیدا کردم و خیلی از مشکلاتی که حتی فکر نمیکردم به مصرف قلیان مربوط باشند، یکییکی برطرف شدند.
امروز اگر کسی از من بپرسد تفاوت قطع مصرف با درمان چیست، با اطمینان میگویم: قطع مصرف یعنی فقط ماده را کنار بگذاری؛ اما درمان یعنی ذهن و جسمت هم به آرامش برسند و دیگر احساس کمبود نکنی. این همان چیزی است که من با روش DST تجربه کردهام و بابت آن از خداوند و کنگره ۶۰ بینهایت سپاسگزارم.
نویسنده: مسافر نیکوتین همسفر سعیده رهجوی راهنما همسفر رویا (لژیون اول)
رابط خبری: راهنما همسفر رویا
ویرایش و ارسال: همسفر هستی رهجوی راهنما همسفر رویا (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ابوریحان تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
94