روز اولی که به کنگره آمدم، همهچیز برایم بسیار مبهم و گیجکننده بود. اولین باری بود که وارد آن حجم از جمعیت میشدم؛ اما اولین برخورد پر از مهربانیشان طوری بود که انگار سالهاست همدیگر را میشناسیم. فضایی صمیمی همراه با احترام حاکم بود.
وقتی سه جلسه اول را طی کردم، شرایط برایم سخت شد. با وجود پسرم که ۵ ماهه بود، اوایل توان سیدی نوشتن را نداشتم و همیشه با خودم میگفتم: «به خاطر مسافرم هرجور شده به کنگره میروم تا خوب شود و زندگیام سر و سامان پیدا کند.» من تا مرز جدا شدن رفته بودم و میگفتم این آخرین فرصت است و دیگر توانش را ندارم.
اما روز به روز دیدم که نه؛ خودم هم واقعاً به این کلاسها و آموزشها نیاز دارم. حتی وقتی به سفر دوم رسیدم، زندگیام پر از چالش، فکر و استرس بود و با وجود پسربچهای که مدام در حال شیطنت بود، همیشه سر لژیون به راهنمایم میگفتم: «من با وجود بچهام نمیتوانم چیزی یاد بگیرم.» اما راهنمایم میگفت: «آنچه را باید یاد بگیری، یاد میگیری؛ اصلا نگران نباش.»
از راهنمای عزیزم بسیار تشکر میکنم که در این مسیر نزدیک به دو سال است به خوبی به من آموزش دادهاند و بیشتر اوقات که مشکل داشتم، مرا به خوبی راهنمایی کردهاند. انشاءالله بتوانم تمام این زحمات و تلاش را با خدمت کردن جبران کنم. و در آخر از آقای مهندس تشکر میکنم که چنین بستری را برای من فراهم کردند.
نویسنده: همسفر آرزو رهجوی راهنما همسفرسمیه(لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر رومینا رهجوی راهنما همسفر سمیه (لژیون دوم)
عکاس :همسفر رومینا رهجوی راهنما همسفر سمیه(لژیون دوم)
ویراستاری و ارسال: همسفر رومینا نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دزفول
- تعداد بازدید از این مطلب :
55