«روش DST و تجربه من از سایر روشهای ترک اعتیاد»
اعتیاد یکی از بیماریهای پیچیدهای است که ابعاد مختلف جسمی، روانی و اجتماعی انسان را تحت تأثیر قرار میدهد. به همین دلیل، درمان آن نیز نیازمند توجه به تمام این ابعاد است. در طول سالیان روشهای مختلفی برای درمان اعتیاد به وجود آمدهاند که هرکدام شیوه و ویژگیهای خاص خود را دارند. یکی از این روشها، روش DST است که توسط مهندس حسین دژاکام، بنیانگذار کنگره ۶۰، طراحی شده است.
روش DST بر اساس کاهش تدریجی و منظم مواد مخدر شکل گرفته است. حرف D به ضریب کاهش ۰/۸، حرف S به پلههای ۲۱ روزه و حرف T به زمان درمان اشاره دارد. در این روش مقدار مصرف مواد در هر پله به ۸۰ درصد مقدار قبلی کاهش پیدا میکند و فرد به مدت ۲۱ روز با همان مقدار جدید ادامه میدهد تا بدن فرصت سازگاری داشته باشد. طول دوره درمان در این روش بهطور متوسط ۱۰ تا ۱۱ ماه در نظر گرفته شده است. این روش در کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» توضیح داده شده است.
از دیدگاه آموزشی کنگره ۶۰، اعتیاد به تدریج در جسم انسان شکل میگیرد و به همین دلیل برای درمان آن نیز باید زمان کافی در نظر گرفت. در مصرف طولانی مدت مواد، سیستمهای عصبی و تولید و تنظیم مواد شیمیایی طبیعی بدن دچار تغییر و سازگاری میشوند. بنابراین هدف در روش DST فقط قطع مصرف نیست، بلکه فرصت دادن به بدن برای سازگاری و بازگشت تدریجی به تعادل است. البته این موضوع به معنای اثبات قطعی بازسازی تمام سیستمهای بدن در یک بازه زمانی مشخص نیست و باید آن را در چارچوب نظریه و آموزشهای کنگره ۶۰ در نظر گرفت.
یکی از اصول مهم در کنگره ۶۰، مثلث درمان است که از سه ضلع جسم، روان و جهانبینی تشکیل شده است. جسم به بازسازی و تعادل سیستمهای بدن اشاره دارد، روان به آرامش و تعادل احساسی مربوط میشود و جهانبینی به تغییر نگرش و شناخت انسان نسبت به خودش، زندگی و اطرافیان اشاره دارد. در این دیدگاه، اگر فقط مصرف مواد قطع شود اما نگرش و رفتار فرد تغییر نکند، ممکن است مشکلات گذشته همچنان باقی بمانند. به همین دلیل آموزش، حضور در جلسات، مشارکت و استفاده از راهنمایی راهنما از بخشهای مهم مسیر درمان هستند.
در کنار روش DST، روشهای دیگری نیز برای ترک و درمان اعتیاد وجود دارند. یکی از آنها ترک ناگهانی یا سقوط آزاد است که در آن فرد بدون کاهش تدریجی، مصرف مواد را یکباره قطع میکند. این روش ممکن است با علائمی مانند درد عضلات، بیخوابی، اضطراب، بیقراری و وسوسه همراه باشد. همچنین احتمال بازگشت به مصرف وجود دارد و قطع ناگهانی بهتنهایی نمیتواند تضمینکننده درمان کامل باشد.
روش دیگر، سمزدایی است. در این روش تلاش میشود علائم ناشی از قطع مصرف با کمک مراقبتهای پزشکی و گاهی دارو کنترل شوند. سمزدایی میتواند به عبور فرد از مرحله حاد محرومیت کمک کند، اما پایان علائم جسمی به معنای درمان کامل اعتیاد نیست؛ زیرا فرد ممکن است همچنان با میل به مصرف و مشکلات روانی روبهرو باشد.
روش دارودرمانی نیز یکی دیگر از شیوههای درمان اعتیاد است. در این روش از داروهایی مانند متادون و بوپرنورفین برای کنترل علائم محرومیت و کاهش میل به مصرف استفاده میشود. این داروها از نظر علمی در درمان وابستگی به مواد افیونی کاربرد دارند و میتوانند خطر بازگشت به مصرف و اوردوز را کاهش دهند. البته نوع دارو، مقدار مصرف و مدت درمان باید با نظر پزشک تعیین شود. در کنار این روشها، مشاوره روانشناختی، خانوادهدرمانی، گروههای حمایتی و آموزش مهارتهای مقابله با وسوسه نیز نقش مهمی در درمان و حفظ بهبودی دارند.
وقتی روشهای مختلف ترک اعتیاد را با یکدیگر مقایسه میکنم، به این نتیجه میرسم که نباید درمان اعتیاد را فقط در قطع مصرف مواد خلاصه کرد. ممکن است فردی بتواند در مدت کوتاهی مصرف خود را متوقف کند، اما همچنان از نظر جسمی و روانی با مشکلاتی روبهرو باشد. از نظر من، موضوع مهم این است که انسان علاوه بر کنار گذاشتن مواد، بتواند تعادل، آرامش و توانایی درست زندگی کردن را نیز به دست بیاورد. روش DST با تأکید بر کاهش تدریجی، زمان، نظم و آموزش جهانبینی، این ابعاد را در کنار یکدیگر قرار میدهد.
در پایان، چیزی که از این دستور جلسه برداشت میکنم این است که درمان اعتیاد نیازمند صبر، آگاهی و حرکت درست است. همانطور که هیچ درختی یکشبه رشد نمیکند و به ثمر نمیرسد، انسان نیز برای رسیدن به تعادل و بازسازی جسم و روان به زمان نیاز دارد. به نظر من، درمان واقعی فقط نرسیدن به مواد نیست، بلکه رسیدن به تعادل، شناخت و توانایی زندگی سالم است.
نویسنده: همسفر سحر رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون چهارم)
رابط خبری: راهنما همسفر فهیمه (لژیون چهارم)
ویراستاری و ارسال:همسفر زینب رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون یک) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی تربت حیدریه
- تعداد بازدید از این مطلب :
70