وقتی این روزها به گذشته نگاه میکنم و روزهای تاریک پیش از ورودم به کنگره۶۰ را مرور میکنم، ناخودآگاه یاد بنبستهایی میافتم که با تمام وجود برای نجات مسافرم از اعتیاد تجربه کرده بودم، من هم مثل خیلی از همسفران، راههای زیادی را برای رهایی او امتحان کردم، از سقوط آزادهای طاقتفرسا و ترکهای بیسرانجام گرفته، تا کمپهای ترک اعتیاد، بستری شدن در کلینیکها و انواع روشهای سمزدایی سریع و فوقسریع.
در تمام آن روشهای ناموفق، یک درد مشترک وجود داشت، تصور همگی ما این بود که اعتیاد فقط یک عادت بد یا وابستگی ساده ذهنی و بیارادگی است و با چند روز تحمل درد و فشار، پروندهاش بسته میشود؛ اما نتیجه چه بود؟ بعد از هر بار ترک، جسم مسافرم کاملاً تخریبشده و آسیب میدید و روح و روانمان در آشفتهترین حالت ممکن قرار میگرفت، جسمی که سیستمهای تولیدکننده مواد شبهافیونی طبیعیاش یا همان سیستم خمر کاملاً از کار افتاده بود، با یک شوک ناگهانی رها شده بود و نتیجهاش چیزی جز بیحوصلگی، افسردگی مزمن، بیخوابی و وسوسه شدید فکری نبود، طوری که همیشه حس میکردیم انگار روی لبه تیغ راه میرویم و هر لحظه ممکن است دوباره مسافرم سقوط کند، آن روشها فقط صورتمسئله را پاک میکردند و هیچوقت به درمان و تعادل واقعی نمیرسیدند.
تا اینکه به لطف الهی، پای ما به کنگره۶۰ باز شد و با روش DST و داروی شفابخش OT آشنا شدیم، روزهای اول شاید برایم قابل درک نبود که چطور میشود با یک داروی مشخص و در طول زمان به تعادل رسید؛ اما وقتی قدم در این مسیر گذاشتم و آموزشها را دنبال کردم، تازه فهمیدم روش DST چیست!
فهمیدم DST فقط یک روش درمان اعتیاد نیست، بلکه هنر بازسازی و احیاء انسانی است، این روش برخلاف روشهای دیگر که با شوک و تخریب جلو میرفتند، با الهام از طبیعت زمان را به رسمیت شناخت و به جسم مسافر من فرصت داد تا در پلههای ۲۱ روزه، سلول به سلول خود را ترمیم کند و سیستم خمر درونیاش را دوباره به کار بیندازد.
قشنگی و تفاوت اصلی روش DST با سایر روشها در این بود که درمان در کنگره۶۰ فقط در سطح جسم باقی نماند، همزمان با کاهش تدریجی داروی OT، آموزشهای جهانبینی و فایلهایصوتی مهندس حسین دژاکام، مثل آبی روی آتش ناآرامیهای درونم را خاموش کرد و تفکر غلط جهانبینی افیونی و نگرش منفی من به زندگی تغییر کرد، یاد گرفتم که درمان فوق ترک است و طعم شیرین تعادل با هیچچیز دیگری قابل مقایسه نیست.
امروز وقتی به آن تجربههای تلخ و نافرجام گذشته مسافرم نگاه میکنم ناراحت نیستم، چون آنها باعث شدند قدر این بستر امن و روش بینقص DST و صندلی که امروز روی آن نشستهام را با تمام وجودم بدانم، فهمیدم که برای رسیدن به حالخوش، راه میانبری وجود ندارد و باید قوانین الهی و طبیعت را رعایت کرد.
در پایان، از بنیان کنگره۶۰ زنده یاد مهندس حسین دژاکام و خانواده محترمشان که این مسیر روشنایی را برای ما هموار کردند سپاسگزارم. همچنین از راهنمای مسافرم و راهنمای خودم کمال تشکر را دارم که با دلسوزی دست ما را گرفتند و راه را به ما نشان دادند.
روح مهندس حسین دژاکام قرین رحمت الهی باد.
نویسنده: همسفر طاهره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی سیرجان
- تعداد بازدید از این مطلب :
126