English Version
This Site Is Available In English

آموزش، ایمان، شکرگزاری، عمل و خدمت، مسیر رسیدن به حال خوش است.

آموزش، ایمان، شکرگزاری، عمل و خدمت، مسیر رسیدن به حال خوش است.

دهمین جلسه از دوره چهارمین جلسات آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی سالار خمین با استادی پهلوان مسافر حامد، نگهبانی مسافر باقر و دبیری مسافر فرج با دستور جلسه‌ی «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان( مقالات تخصصی ، درمان سیگار و کاهش وزن» در روز پنجشنبه ۱۴۰۵/۰۷/۱۴ رأس ساعت ۱۷:۰۰ شروع به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد؛ 
سپاسگزار خداوند هستم که امروز در این جایگاه قرار دارم و روزی من شد تا در کنار شما آموزش بگیرم.

از خانواده محترم آقای مهندس بسیار سپاسگزارم. درود فراوان بر آقای مهندس. همچنین از راهنمای خودم بسیار تشکر می‌کنم که در این مسیر کمک‌های زیادی به من کردند.

من همیشه می‌گویم ریشه، برق است؛ البته برق سه‌فاز. باید چیزی وجود داشته باشد که این انرژی را تبدیل کند و به منِ رهجو انتقال دهد. این کار راهنماست و من بسیار از ایشان تشکر می‌کنم که این تبدیل‌ها را درست و به‌جا انجام دادند تا امروز من در این جایگاه بنشینم و حال، دل، ساختار و همه‌چیزم در اندازه و جایگاه واقعی خودش باشد؛ نه از اندازه خودم فراتر بروم و نه کمتر از آن باشم. به‌گونه‌ای که هیچ خلل و خلأیی در وجود خودم احساس نکنم و همیشه به دنبال چیزی باشم که برای من آموزش داشته باشد.

فرقی نمی‌کند در چه جایگاهی باشم؛ چه جایگاه استادی، چه جایگاه راهنمایی و چه جایگاه رهجویی. این موضوع را از راهنمایم یاد گرفتم که همیشه در حال آموزش باشم. این آموزش از طریق کنگره ۶۰، سینه‌به‌سینه انتقال پیدا کرده و این یکی از شاهکارهای آقای مهندس است.

شاید بتوانیم بگوییم یکی از دستاوردهای بزرگ آقای مهندس، مدیریت انسان‌هایی است که ناگفته‌ها بودند؛ اینکه این انسان‌ها را به کجا رسانده، چگونه در چه سیستمی اداره شده‌اند و با چه ساختاری در حال حرکت هستند.

اگر امروز این شال بر گردن من قرار دارد، در واقع حاصل مدیریت آقای مهندس و ساختاری است که ایشان توضیح داده‌اند. ساختاری که به تک‌تک ما این امکان را می‌دهد تا بتوانیم به این جایگاه دست پیدا کنیم و در آن خدمت کنیم.

به‌نوعی می‌توان گفت دستاورد آقای مهندس در درون اشخاص و تک‌تک انسان‌هایی شکل گرفته که به دنبال پیدا کردن خودشان هستند؛ انسان‌هایی که می‌خواهند جایگاهی پیدا کنند تا ابتدا رضایت خودشان را به دست بیاورند و در ادامه، اگر قسمت باشد، به دیگران خدمت کنند.

از مرزبانی، ایجنت و گروه لژیون سردار شعبه بسیار تشکر می‌کنم که اجازه دادند من در این جایگاه حضور داشته باشم. از نگهبان عزیزم نیز تشکر می‌کنم.

در مورد دستور جلسه، بزرگان و آقای مهندس، بخشی از صحبت‌ها حرفه‌ای است که من به‌عنوان شخصی که در کنگره ۶۰ فعالیت کرده‌ام، باید آن چیزی را بیان کنم که در درون خودم شکل گرفته است.

اما یک موضوع اصلی وجود دارد که باید در مسیر حرکت کنم: آن چیزی که به دست آورده‌ام و درباره‌اش صحبت می‌کنم، آیا توانایی انجام دادنش را هم دارم؟

اگر توان انجام آن را داشته باشم، در واقع نام مهندس و نام کنگره ۶۰ را بزرگ داشته‌ام. من می‌توانم آقای مهندس را هم با کلام، هم با قلم، هم با قدم و به قول آقای زرکش، هم با درهم، معرفی و حمایت کنم. این موضوع چیزی بیشتر از عمل کردن نیست؛ همان عمل ساده‌ای که آقای زرکش نیز آن روز درباره‌اش صحبت کردند.

من باید تمام حرف‌ها و تفکراتی را که دارم، به عمل تبدیل کنم و آن‌ها را انجام دهم. در اینجا تک‌تک ما کنگره ۶۰ را معرفی می‌کنیم؛ آن هم از طریق عملکردمان در جامعه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم.

یکی از آرزوها و اتفاقاتی که آقای مهندس می‌خواستند رقم بخورد، این بود که چیزی را که به دست آورده‌اند، به جهانیان انتقال دهند.

ابتدا خودشان، سپس خانواده، بعد محله، بعد کشور و در ادامه جهان.

ما در این سی سالی که ایشان حرکت کرده‌اند، شاهد به وجود آمدن این اتفاق بوده‌ایم. ابتدا خودشان درمان شدند و این درمان سایه‌ای بر خانواده داشت. سپس به حرکت خود ادامه دادند و آن محله‌ای که در آن زندگی می‌کردند، به‌تدریج رشد کرد. در ادامه، این حرکت گسترش پیدا کرد و شاید بتوان گفت در تمام کشور انتشار پیدا کرد.

در سال‌های اخیر نیز تمام فعالیت‌ها در مقالات جهانی و ساختار جهانی مطرح شده است. یعنی کنگره در واقع جهانی شده است؛ تفکر آقای مهندس جهانی شده و کمک به انسان‌ها نیز جهانی شده است.

امروز ما هم باید در این عمل عظیمی که آقای مهندس در جلسه اخیر درباره آن صحبت کردند، سهم داشته باشیم و سهیم باشیم. حرکت درست ما باعث می‌شود که در این مجموعه و این حرکت عظیم، سهمی داشته باشیم.

ان‌شاءالله بتوانیم با عملکردمان، همان فرمان و تقدیری را که خودمان برای خود رقم زده‌ایم، به‌درستی اجرا کنیم و حضور مؤثری داشته باشیم؛ به‌گونه‌ای که هر روزمان بهتر از دیروزمان باشد.

زمانی که من، عامر، وارد کنگره شدم، به یاد دارم که برای درمان سیگارم واقعاً عاجز بودم. امروز یکی از دستاوردهایی که درباره آن صحبت می‌کنیم، درمان سیگار و تغذیه سالم است.

اما درمان سیگار برای من سخت بود؛ چون شاید در اوایل کار باور و ایمان کافی نداشتم و خیلی سخت کار را انجام می‌دادم.

تا زمانی که این ایمان و قدرت را نسبت به روش DST و آموزش‌های آن به دست نیاوردم، نمی‌توانستم موفق شوم. من فقط فکر می‌کردم روش DST مخصوص مواد مخدر است و فقط برای درمان مواد کاربرد دارد. به همین دلیل، نسبت به درمان سیگار با این روش ترس داشتم.

تا زمانی که روش DST را قبول نکردم، آموزش‌های مربوط به آن را نپذیرفتم، فرمان‌ها را قبول نکردم و نشئگی و خماری را نشناختم، نتوانستم رهایی از سیگار را در وجود خودم شکل بدهم.

این موضوع در تمام مسائل زندگی هم وجود دارد؛ یعنی باید خلوص کار و خلاصه و اصل موضوع را در نظر بگیریم.

سه‌شنبه صبح در مورد رهایی از بعضی مسائل صحبت می‌کردیم. من گفتم اگر شخصی با پنج گرم تریاک خالص نتواند به رهایی برسد و پنج گرم تریاک داشته باشد، حالش خوب می‌شود؛ اما اگر به همان تریاک، مواد ناخالص اضافه کرده باشند، حالا سرِ جگر، خرما یا هر چیز دیگری که آن ساقی بتواند به آن اضافه کند و به قول معروف با تریاک مخلوط کند، دیگر آن پنج گرم کافی نیست.

در این شرایط، آن مقدار باید ده گرم، پانزده گرم یا حتی بیست گرم باشد تا بتواند حال خوب را به من برساند.

در واقع، این موضوع به عملکرد من برمی‌گردد. هر چیزی که در عملکرد من خلوص و ساختار داشته باشد، این اتفاق در آن شکل می‌گیرد و حال خوب در درون من به وجود می‌آید. این ساختار روی من تأثیر می‌گذارد و همان نشئگی و حال خوب را ایجاد می‌کند.

خیلی وقت‌ها فکر می‌کردم اگر یک نخ سیگار در کنار آموزش‌ها و شرایط کنگره بکشم، اشکالی ندارد؛ اما همین کار باعث خراب شدن ساختار من می‌شد. دوباره باید جریمه می‌دادم و از نو شروع می‌کردم. یعنی ساختار خودم را خراب می‌کردم و دوباره باید آن را از ابتدا می‌ساختم.

تا زمانی که متوجه این موضوع نشدم و آن را در وجود خودم اجرا نکردم، اتفاقی نیفتاد.

این فرصت به ما داده شده است. این اتفاق افتاده و ما امروز در کنگره هستیم و در حال درمان هستیم.

من و حامد...

حالا من می‌گویم ما خوب نیست؛ من و حامد.

به من این فرصت را دادند، مرزبان شال را به من دادند و لژیون را به من سپردند. فقط همین.

خیلی وقت‌ها به این موضوع فکر می‌کنم. من و حامد یک بار سی‌ساله شدیم و یک بار سی‌وپنج‌ساله شدیم. به من یک بار فرصت دادند. به من یک بار فرصت می‌دهند که در لژیون سردار شرکت کنم. به من یک بار فرصت می‌دهند که به انسان‌ها خدمت کنم. به من یک بار فرصت می‌دهند و بها می‌دهند تا کاری برای همنوع خودم انجام دهم.

من آنجا در دعاهایم می‌گویم: خدایا، به من توان بده تا بتوانم با همنوع خودم خوب رفتار کنم و خوب صحبت کنم.

من یک بار از خداوند چنین فرصتی و چنین دعایی می‌خواهم. نمی‌توانم تمام دعاها را با هم جمع کنم؛ اما وقتی این دعا را می‌کنم، در واقع تمام دعاها درون آن قرار دارد.

یعنی وقتی بتوانم رابطه خوبی با انسان‌ها داشته باشم، همه‌چیز در آن وجود دارد؛ حال خوب، آرامش، زندگی، نفس کشیدن، درآمد و همه‌چیز. چون می‌توانم رابطه خوبی با دیگران برقرار کنم.

حالا یک بار به من فرصت داده‌اند.

امروز هم وقتی خواستم بروم، یک‌دفعه گفتند: این‌طور است، بنشین استاد!

به من یک بار فرصت داده‌اند. فکر می‌کنم اینجا تازه افتتاح شده بود؛ حدود دو سال پیش بود که من یک بار آمدم. بعد از آن دیگر این فرصت برایم پیش نیامد.

امروز فرصتی فراهم شده است تا من در جایگاه استادی بنشینم و از شما آموزش بگیرم. شاید قسمت باشد و شاید آموزشی در درون من وجود داشته باشد که باید آن را دریافت کنم.

پس من تلاش می‌کنم از این فرصت‌هایی که فقط یک بار در اختیار انسان قرار می‌گیرند، به‌خوبی استفاده کنم.

امروز خداوند به من کمک کرده است تا در کنگره به همه‌چیز دسترسی داشته باشم؛ دسترسی به حال خوب و دسترسی به بسیاری از موضوعاتی که قبلاً نمی‌دانستیم؛ به علم زندگی.

من تمام تلاشم را می‌کنم تا از این دسترسی و فرصتی که خداوند به من داده است، به‌خوبی استفاده کنم و آن را از دست ندهم.

این‌طور نباشد که بگویم کار دارم و به دنبال کار دیگری بروم؛ یا امروز زن و بچه دارم، یا امروز فلان مسئولیت را دارم و بهانه‌های مختلف بیاورم.

سی درصد برای خانواده است، سی درصد برای کار است و سی درصد برای کنگره است؛ کنگره‌ای که مرا به اینجا کشانده است.

ده درصد هم برای خلوت خودم است؛ زمانی که فکر کنم و آنالیز کنم که در طول روز در چه مسیری قرار گرفته‌ام و چه میزان از کارهایی را که انجام می‌دهم، درست و چه میزان را اشتباه انجام می‌دهم.

در این چند سالی که در کنگره حضور داشته‌ام، متوجه شدم که اگر خداوند قبول کند و بتوانم در این مسیر حرکت کنم، همیشه شاکر و سپاسگزار خداوند خواهم بود و سعی می‌کنم شکرگزاری خودم را بیشتر کنم و توانم را افزایش دهم.


#عکاس: مسافر مرتضی
نویسنده تنظیم و ارسال: مسافر عباس

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .