وقتی به روزهای قبل از آشنایی با کنگره ۶۰ فکر میکنم، تصویری که در ذهنم نقش میبندد، تصویر یک جنگ فرسایشی است. سالها من و مسافرم درگیر طوفانی بودیم. در آن دوران، من به عنوان یک همسر، همه دغدغهام این بود که همسرم را به زور محبت یا حتی قهر و اجبار، درمان کنم. به یاد میآورم روزهایی را که با هم به کلینیکهای ترک اعتیاد میرفتیم و در عرض چند روز میخواستیم اعتیاد را از وجودش بیرون بکشیم. چه توهمی! چه نادانی شیرینی!
من میدیدم که چطور در روشهای سقوط آزاد، مسافرم نه تنها آرام نمیشد، بلکه بدنش در حال فروپاشی میلرزید. بیخوابیهای شبانه، عرقهای سرد، پرخاشگریهای عصبی و آن نگاههای تهی از امید، تمام چیزی بود که نصیبمان میشد. من در آن زمان، مدام در حال کنترل کردن بودم. کیفش را میگشتم، جیبهایش را چک میکردم، رفتوآمدش را زیر ذرهبین میگذاشتم. در واقع من هم در کنار او، یک بیمار روانی شده بودم.
وقتی وارد کنگره شدیم، وقتی شنیدم که اعتیاد یک بیماری است که در آن عمل جایگزینی اتفاق میافتد و مواد مخدر بیرونی جایگزین مواد مخدر طبیعی بدن شده است، انگار یکباره چراغی در ذهنم روشن شد. دستور جلسه DST برای من در ابتدا فقط یک سری عدد و رقم به نظر میرسید؛ ضریب ۰.۸، پلههای ۲۱ روزه، تیپر کردن دارو و … اما کمکم فهمیدم که این فرمول، قانون طبیعت است.
تفاوت بنیادی DST با روشهای قبلی، دقیقاً در همین کلمه نهفته بود: تدریجی. در روشهای قبلی، میخواستند با شوک، سیستم عصبی مسافرم را مجبور به پذیرش نبود مواد کنند؛ اما DST با احترام به ساختار بیوشیمیایی بدن، به سیستم ایکس اجازه داد که ذرهذره خودش را بازسازی کند. من دیدم که چطور مسافرم در طول این سفر، برخلاف روشهای سقوط آزاد که او را عصبی و پرخاشگر میکرد، هر پله که پایین میآمد، آرامتر، منطقیتر و مهربانتر میشد. بزرگترین درسی که در این مسیر گرفتم، این بود که درمان مسافر، به معنای دستکاری او نیست.
من به عنوان همسفر، در متد DST یاد گرفتم که دوربینم را از روی مسافرم بردارم و روی خودم زوم کنم. اوایل برایم خیلی سخت بود. چطور میتوانستم نگران نباشم؟ اما متد DST و آموزشهای کنگره، به من یاد داد که همانطور که جسم مسافرم برای درمان نیاز به زمان و پلههای مشخص دارد، من هم برای درمان روانِ خستهام، نیاز به آموزش و تغییر جهانبینی دارم. من فهمیدم که صبر در کنگره به معنای دست روی دست گذاشتن نیست؛ به معنای ایستادن در کنار مسافر است، نه در مقابل او. وقتی مسافرم پلههای DST را طی میکرد، من هم در حال پیمودن پلههای بخشش، اعتماد و امید بودم. ما با هم رشد کردیم. او در ظاهر جسمش را درمان میکرد و من در باطن، نگاهم را به زندگی.
امروز که به آن روشهای اشتباه گذشته فکر میکنم، فقط حسرت آن همه رنج بیهوده را میخورم. سمزداییها، قرصهای اعصاب و... هیچکدام راه درمان نبودند؛ چون هیچکدام شناخت دقیق صورتمسئله را نداشتند. DST برای من نه یک متد، که یک نجاتنامه بود. امروز در خانه ما، به جای ترس، بوی امید میآید. مسافرم دیگر آن آدم مضطرب روشهای سقوط آزاد نیست؛ حالا او کسی است که تعادل دارد و این تعادل، هدیه بینظیر روش DST است.
اکنون با اطمینان کامل میگویم که کنگره۶۰ و این روش علمی، تنها راهی بود که توانست گرههای کور زندگی ما را باز کند. من امروز دیگر یک همسفر دردمند نیستم، من یک همسفر امیدوارم که یاد گرفته است چگونه در کنار مسافرش، زندگی را دوباره نقاشی کند.
امروز، روزی است که سنگینی غمی بزرگ بر شانههای همه ما رهجویان و همسفران نشسته است. خبر عروج جناب مهندس دژاکام، نه تنها یک فقدان برای خانواده بزرگ کنگره ۶۰، که ضایعهای برای تمام کسانی است که طعم رهایی را در مکتب ایشان چشیدهاند. وقتی به پشت سر نگاه میکنم، به روزهایی فکر میکنم که در تاریکی مطلق اعتیاد دستوپا میزدیم و هیچ کورسویی برای رهایی نمیدیدیم. آقای مهندس دژاکام بود که با کشف متد DST و شناخت دقیق صورتمسئله اعتیاد، پلی از جهنم به بهشت آرامش برایمان ساخت. او فقط یک راهنما نبود؛ او پدری بود که با صبر و عشق، سیستم ایکس خفته ما را بیدار کرد و یاد داد که چگونه میتوان از خاکستر اعتیاد، دوباره ققنوسوار متولد شد.
امروز شاید جسم مهندس در میانِ ما نباشد، اما علم او و متد DST در تکتک سلولهای بدن ما جاری است. او نرفت، او در هر قطره شربت اوپیوم تینکچر، در هر پله سفراول، در هر اشک شوق رهایی و در هر لبخند آرام یک همسفر، زنده است.
آقای مهندس به ما آموخت که مرگ، پایان یک انسان نیست؛ بلکه آغاز یک سفرِ دیگر است. او این امانت بزرگ یعنی کنگره ۶۰ را به دستانی سپرد که خود پرورش داده بود. امروز، پیمان ما با او، نه در کلام، بلکه در ادامه دادنِ این راه است. ما به عنوان رهجویان و همسفرانِ او، متعهد میشویم که این مشعل پرنور را زمین نگذاریم. ما با نظم، با دیسیپلین و با عشقی که از او آموختیم، راه درمان را برای آیندگان باز نگه میداریم.
سفرِ او به پایان رسید، اما سفره عشق و خدمت که او پهن کرد، تا ابد باقی خواهد ماند. بدرود ای معلمِ بزرگ؛ راهت در دلهای ما، در ذهنهای ما و در تمامِ خانههایی که به لطف متد تو آرامش یافتند، همیشه روشن و جاویدان خواهد ماند. ما ادامه خواهیم داد، چرا که تو به ما آموختی که با حرکت، راه نمایان میشود.
نویسنده: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر رویا (لژیون اول)
رابط خبری: راهنما همسفر رویا
ویرایش و ارسال: همسفر هستی رهجوی راهنما همسفر رویا (لژیون اول) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ابوریحان تهران
- تعداد بازدید از این مطلب :
156