English Version
This Site Is Available In English

مصاحبه با ایجنت پارک نیلوفر آبی مسافر مجتبی

مصاحبه با ایجنت پارک نیلوفر آبی مسافر مجتبی

به نام قدرت مطلق الله

به رسم ادب گفتگویی انجام دادیم با ایجنت پارک نیلوفر آبی مشهد.

مسافر مجتبی با بیش از 22 سال تخریب وارد کنگره شد، با مصرف انواع آنتی ایکس‌ها، آخرین آنتی ایکس تریاک شیره و متادون ، طول سفر اول ایشان 10  ماه و 26 روز با متد DST و با داروی OT و به کمک راهنمایی مسافر حسام رضیعی بوده، رشته ورزشی ایشان در کنگره پینگ پنگ است و در حال حاضر 10 سال و 5 ماه است که از دام اعتیاد رها شده است.

 

 

-به نظر شما چه چیزی در تجربه و مسیر مهندس دژاکام باعث شد به این کشف برسند که اعتیاد باید به‌صورت تدریجی و با یک روش اصولی درمان شود، نه با قطع ناگهانی مواد؟

خدمتتان عرض کنم که خود آقای مهندس در کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» به این موضوع اشاره کرده‌اند و شرح حال خودشان را توضیح داده‌اند.

طبق همان تجربه‌هایی که داشته‌اند، ترک اول ایشان به‌صورت سه روز سقوط آزاد بوده است. تصورشان این بوده است که بعد از سه روز مصرف نکردن مواد، همه‌چیز تمام می‌شود، می‌توانند آزمایش بدهند و جواب آزمایش منفی شود و دیگر اعتیادی در کار نباشد.

اما بعد از تجربه این سه روز و گذشت مدتی، متوجه شده‌اند که حالشان روزبه‌روز بدتر می‌شود و نمی‌توانند ادامه دهند؛ به همین دلیل دوباره به مصرف مواد برگشته‌اند.

بعد از مدتی، برای بار دوم با کمک پزشک و به‌صورت دارویی اقدام به ترک مواد کرده‌اند که باز هم نتیجه نگرفته‌اند.

در نهایت، با الهام گرفتن از ماه مبارک رمضان، آقای مهندس تصمیم گرفته‌اند به مصرف مواد خود نظم بدهند. یعنی حداقل اگر نمی‌توانند مواد را یک‌باره کنار بگذارند، مصرف خود را مدیریت کنند و به آن نظم بدهند.

با کم کردن وعده‌های مصرفی و به‌صورت تدریجی، طی حدود ده ماه، مقدار مصرف و تعداد وعده‌ها را کم کرده‌اند تا جایی که دیگر هیچ وعده مصرفی نداشته‌اند. چهار روز هم از قطع مصرفشان گذشته بوده است و هیچ ماده‌ای استفاده نکرده بودند.

خوشبختانه این بار، برخلاف دو تجربه قبلی، نه علائم ترک سقوط آزاد را داشته‌اند و نه مشکلات ترک دارویی را تجربه کرده‌اند. به گفته خود مهندس، انگار مانند نوزادی بوده‌اند که تازه از مادر متولد شده و هیچ سابقه اعتیادی نداشته است؛ یعنی مانند یک انسان عادی به زندگی ادامه می‌داده‌اند.

-به نظر شما مهم‌ترین تفاوت متد DST با روش‌های قبلی درمان اعتیاد چیست و این تفاوت چه تأثیری در زندگی مسافران گذاشته است؟

از نظر من، یک فرد مصرف‌کننده، یک‌شبه یا به قول معروف یک‌روزه به مصرف مواد روی نیاورده است. این اتفاق به‌مرور زمان و طی سال‌ها و حتی ده‌ها سال، در شهر وجودی او تخریب به وجود آورده است.

در کنار مصرف مواد، تخریب‌های دیگری هم شکل گرفته‌اند؛ مانند خشم، کینه، نفرت و تاریکی‌های مختلف.

همان‌طور که در کنگره گفته می‌شود، سفر ما از ظلمت به نور، از حقارت به سرافرازی و از نفرت به سمت عشق است. پس ما نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم تمام این بندها و صفات زشت را یک‌شبه کنار بگذاریم.

وقتی وارد کنگره می‌شویم، در سفر اول با قطع مصرف مواد، روی جسم کار می‌کنیم؛ اما در سفر دوم، بیشتر روی صور پنهان و آن چیزهایی کار می‌کنیم که با چشم دیده نمی‌شوند؛ مانند خشم، کینه، نفرت و تاریکی‌های درونی. با آموزش‌های کنگره، کم‌کم یاد می‌گیریم این بندها را از وجود خود کنار بگذاریم.

به نظر من، یکی از مهم‌ترین تفاوت‌های متد DST همین است که فقط به قطع مصرف مواد توجه ندارد، بلکه به تغییرات درونی و اصلاح صفات و رفتارهای انسان هم توجه می‌کند.

-ما به‌عنوان اعضای کنگره ۶۰ چگونه می‌توانیم قدردان زحمات و دستاوردهای مهندس دژاکام باشیم؟ آیا صرفاً درمان شدن کافی است یا مسئولیت‌های دیگری هم در قبال این آموزش‌ها داریم؟

به یاد دارم در یکی از جلسات، آقای بابک لطفی، دیده‌بان محترم، استاد جلسه بودند و در صحبت‌هایشان به این موضوع اشاره کردند که یک سفر اولی وقتی وارد کنگره می‌شود، اگر درمان شود و به رهایی برسد، دیگر دینی به کنگره ندارد؛ یعنی دین خود را ادا کرده است.

اما امروز با توجه به نیاز جامعه و تعداد زیاد افرادی که بیرون از کنگره هنوز راهی برای رهایی از اعتیاد پیدا نکرده‌اند، ما می‌توانیم با رعایت حرمت‌ها و احترام گذاشتن به قوانین کنگره، از این دستاورد بزرگ محافظت کنیم.

متد DST یکی از دستاوردهای مهندس دژاکام است؛ بنابراین تک‌تک اعضای کنگره، در هر جایگاهی که خدمت می‌کنند؛ چه مرزبانی، ایجنتی، راهنمایی یا مسئولیت‌های دیگر، در واقع امانت‌دار یک تفکر بزرگ هستند؛ تفکری که عمق و ارزش زیادی پشت آن وجود دارد.

آقای مهندس وقتی به درمان رسیدند، فقط به خودشان و خانواده‌شان فکر نکردند و موضوع را به همشهری‌هایشان محدود نکردند؛ بلکه به تمام هم‌وطنانشان فکر کردند و این متد را در اختیار همه مصرف‌کنندگان قرار دادند.

حتی به یاد دارم در یکی از سی‌دی‌ها اشاره کرده بودند که به آن مصرف‌کننده‌ای هم فکر می‌کنند که در سیبری، زیر پل‌های سرد، از شدت سرما می‌لرزد و دوست دارند این متد به دست او هم برسد تا بتواند از رنج مصرف مواد رها شود.

به نظر من، قدردانی واقعی از مهندس دژاکام این است که ما هم قدر این آموزش‌ها را بدانیم، به قوانین و حرمت‌های کنگره احترام بگذاریم و از این امانت به‌خوبی محافظت کنیم.

مهندس تا آخرین روزهای زندگی‌شان در این مسیر تلاش کردند و حتی یک روز هم از فکر کردن به این هدف و حرکت در این مسیر دست نکشیدند. ایشان برای ما یک الگوی ارزشمند هستند.

حالا این امانت به دست تک‌تک اعضای کنگره رسیده است و وظیفه ماست که به بهترین شکل از آن محافظت کنیم و بتوانیم این تفکر و آموزش‌ها را به دیگران هم انتقال دهیم.

 

 

مرزبان خبری مسافر علیرضا

ارسال خبر مسافر عماد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .