English Version
This Site Is Available In English

من بارها در کنگره دیده‌ام افرادی که با عمل کردن به تعهداتشان، مسیر زندگی‌شان تغییر کرده است.

من بارها در کنگره دیده‌ام افرادی که با عمل کردن به تعهداتشان، مسیر زندگی‌شان تغییر کرده است.

🌿 به نام قدرت مطلق الله

📜 جلسه پنجم از دوره سیزدهم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰

ویژه مسافران و همسفران نمایندگی صالحی ۲

با حضور و مشارکت اعضای نمایندگی و دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان (مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن)، روز چهارشنبه ۱۳ آبان ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام عرض می‌کنم خدمت همه دوستان عزیز.

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که این فرصت را به من داد تا دوباره نفس بکشم، زندگی کنم و طعم آرامش را بچشم. از جناب مهندس دژاکام و خانواده محترمشان تشکر می‌کنم که چنین بستری را فراهم کردند تا من بتوانم سفر کنم و رهایی خودم را به دست بیاورم. همچنین از استاد لژیون سردار سپاسگزارم که به‌نوعی مفهوم وادی بخشش را به من آموزش دادند و کمک کردند تا در کنگره ۶۰ معنای واقعی بخشیدن را بیاموزم.

موضوع جلسه، دستاوردهای علمی مهندس دژاکام است. من خودم را در جایگاهی نمی‌بینم که بتوانم درباره عظمت دستاوردهای ایشان صحبت کنم. به نظرم این دستاوردها آن‌قدر بزرگ و ارزشمند هستند که شاید در آینده دانشمندان بسیاری بیایند و ابعاد مختلف آن را کشف و بررسی کنند. اما می‌خواهم در چند دقیقه، از زاویه زندگی شخصی خودم به یکی از این دستاوردها، یعنی کشف متد DST، و همچنین مفهوم بخشش در لژیون سردار بپردازم.

من در جلسه قبل هم به این موضوع اشاره کردم که هیچ‌وقت ندیده‌ام فردی که به بیماری سرطان یا ام‌اس مبتلاست، برای تهیه دارو و درمان خودش به رفتارهای مخرب و آسیب‌زننده روی بیاورد؛ اما یک فرد مصرف‌کننده برای تهیه مواد مخدر ممکن است دست به هر کاری بزند؛ دزدی کند، به خودش و دیگران آسیب بزند و حتی آبروی خانواده‌اش را به خطر بیندازد.

حالا ببینید مهندس دژاکام چه کار بزرگی برای من انجام دادند. ایشان با کشف متد DST راهی را به وجود آوردند که من بتوانم از آن شرایط آشفته و نابسامان بیرون بیایم.

واقعیت این است که من پیش از ورود به کنگره، شرایط بسیار سختی داشتم. به دلیل مصرف داروهای مختلف، به‌خصوص قرص‌های اکس و داروهای اعصاب، وضعیت جسمی و روانی‌ام به‌شدت به‌هم‌ریخته بود. تعداد قرص‌هایی که مصرف می‌کردم گاهی به سیصد تا چهارصد عدد می‌رسید. بارها به پزشکان مختلف، متخصصان و حتی بهترین بیمارستان‌های تهران مراجعه کردم، اما نتیجه‌ای نگرفتم.

خانواده‌ام از شرایط من خسته شده بودند و احساس می‌کردم آبروی آن‌ها در حال از بین رفتن است. خودم هم دیگر بریده بودم. به نقطه‌ای رسیده بودم که حتی به پایان دادن به زندگی فکر کردم و یک‌بار اقدام بسیار خطرناکی انجام دادم. واقعاً دیگر امیدی به ادامه زندگی نداشتم.

تا اینکه روزی شخصی به خانه ما آمد. وقتی متوجه شرایط من شد، گفت که مشکل من ریشه در اعتیاد دارد و باید درمان شوم. به او گفتم همه‌جا رفته‌ام، بیمارستان‌های مختلف را تجربه کرده‌ام و حتی چندین بار به کمپ رفته‌ام، اما نتیجه‌ای نگرفته‌ام. او گفت جایی را می‌شناسد که می‌تواند به من کمک کند

ابتدا باور نمی‌کردم. حتی بهترین متخصصان مغز و اعصاب تهران هم نتوانسته بودند مشکل مرا حل کنند. با این حال، به پیشنهاد او به کنگره ۶۰ آمدم و از همان‌جا مسیر زندگی‌ام تغییر کرد.

در شش ماه اول سفرم، آن شخص بارها من را نزد مهندس می‌برد و درباره داروهایی که مصرف می‌کردم سؤال می‌کرد. وقتی پس از شش ماه توانستم مصرف آن قرص‌ها را قطع کنم، برای من چیزی شبیه معجزه بود. اطرافیانم باور نمی‌کردند که من بتوانم بدون آن داروها زندگی کنم.

کم‌کم احساس کردم ابری از روی ذهنم کنار رفته است. دوباره توانستم فکر کنم، تصمیم بگیرم و به زندگی امیدوار شوم.

در همین دوران، با لژیون سردار آشنا شدم. با خودم فکر کردم من که این‌همه از کنگره ۶۰ محبت و کمک دریافت کرده‌ام، چرا قدمی برای دیگران برندارم؟

آن روزها از نظر مالی هم شرایط خوبی نداشتم و نمی‌توانستم خودم را فردی متمکن بدانم. اما ماه مبارک رمضان بود و تصمیم گرفتم با مبلغ پانصد هزار تومان شروع کنم؛ شاید همین مبلغ کوچک بتواند کمکی باشد.

یکی از دوستان به من گفت نیت کن و برای خودت هدفی مشخص داشته باش. من هم نیت کردم که مشکل مهمی در زندگی‌ام حل شود. خدا را شاهد می‌گیرم که آن مشکل حل شد و چندین برابر چیزی که بخشیده بودم، خیر و برکت به زندگی‌ام برگشت. آنجا بود که معنای این جمله را بیشتر درک کردم که خداوند سریع‌الحساب است.

از همان زمان تصمیم گرفتم در حد توانم در لژیون سردار خدمت کنم. با هزار زحمت و پیگیری توانستم وارد این جایگاه شوم.

وقتی وارد لژیون سردار شدم، معجزه‌های زندگی‌ام را بیشتر می‌دیدم. اولین معجزه، درمان اعتیاد و رهایی از مصرف آن‌همه قرص بود. معجزه دوم، بهتر شدن شرایط مالی‌ام بود. کم‌کم احساس کردم باید این مسیر را ادامه بدهم.

بعد از آن، به دنور شدن فکر کردم. اما درست در همین مسیر، نیروهای منفی شروع به صحبت کردن با من کردند. من که دوران کودکی‌ام را با فقر و سختی گذرانده بودم، دوباره همان ترس‌ها را تجربه می‌کردم. در ذهنم می‌گفتم چرا باید چنین مبلغی را ببخشم؟ چرا باید از داشته‌هایم بگذرم؟

اما هر بار به خودم یادآوری می‌کردم که کنگره ۶۰ و مهندس دژاکام چه خدمتی به من کرده‌اند. همین شناخت باعث می‌شد بتوانم بر افکار منفی غلبه کنم.

یک‌بار تصمیم داشتم مبلغ پنجاه میلیون تومان برای گلریزان پرداخت کنم. وقتی به محل اعلام تعهد رسیدم، با خودم گفتم اگر قرار است کاری انجام بدهم، باید با تمام توان و از روی عشق باشد. در نهایت مبلغ هفتاد و دو میلیون تومان را اعلام کردم.

آن روز متوجه شدم یکی از راه‌های مقابله با نیروهای منفی، افزایش شناخت و آگاهی است؛ وقتی دلیل انجام کاری را بدانی، راحت‌تر می‌توانی از موانع عبور کنی.

بعد از مدتی نزد مهندس رفتم و گفتم که دوست دارم در این مسیر قدم‌های بیشتری بردارم. ایشان به من توصیه کردند که عجله نکنم، اما من واقعاً دوست داشتم بخشی از معجزه‌ای را که در زندگی‌ام اتفاق افتاده بود، با دیگران تقسیم کنم.

به‌تدریج خانواده‌ام را هم با این مسیر آشنا کردم. به همسرم گفتم زندگی من تغییر کرده، حالم روزبه‌روز بهتر می‌شود و دوست دارم شما هم در این مسیر همراه من باشید. با خودم فکر می‌کردم درست نیست خانواده‌ام در روزهای سخت و طوفانی زندگی کنار من بوده باشند، اما حالا که به ساحل آرامش رسیده‌ام، آن‌ها را تنها بگذارم.

به همین دلیل همسرم، دخترم و پسرم را یکی‌یکی با لژیون سردار آشنا کردم و خوشحالم که آن‌ها هم توانستند در این مسیر قرار بگیرند.

من همیشه این موضوع را در زندگی تجربه کرده‌ام که تکرار و تمرین، انسان را به خواسته‌هایش نزدیک می‌کند. همان‌طور که یک ورزشکار با یک‌بار تمرین قهرمان نمی‌شود، بخشش هم نیاز به تمرین، استمرار و عبور از ترس‌ها دارد.

سال‌ها این مسیر را ادامه دادم تا اینکه سال گذشته دوباره نزد مهندس رفتم و درباره ادامه مسیر و تعهداتم صحبت کردم. مهندس به من یادآوری کردند که نباید با عجله حرکت کنم.

در یکی از جلسات، همسرم را هم همراه خودم بردم. همسرم دو سال متوالی نشان پهلوانی دریافت کرده بود و می‌خواستیم درباره این موضوع با مهندس صحبت کنیم. مهندس با بزرگواری اجازه دادند که مسیر را ادامه بدهیم.

بعد از آن، یک‌بار دیگر همراه پسرم عرفان نزد مهندس رفتم. احساس می‌کردم نباید او را فراموش کنم و دوست داشتم او هم در این مسیر سهمی داشته باشد. وقتی موضوع را مطرح کردم، مهندس با محبت پذیرفتند.

چند روز بعد، در مراسم گلریزان، مهندس مبلغی را اعلام کردند و من هم گفتم دوست دارم در این حرکت پیش‌قدم باشم. ایشان به من گفتند که نمی‌خواهند به خودم فشار بیاورم. اما من توضیح دادم که این کار برایم فشار نیست؛ من برکت و تغییر را در زندگی‌ام دیده‌ام.

در نهایت مهندس با شرطی با من موافقت کردند و گفتند مبلغ یک میلیارد تومان را پرداخت کنم و سه میلیارد تومان برای من محاسبه کنند. ابتدا در پذیرش این شرط تردید داشتم، اما بعداً متوجه شدم چرا مهندس چنین تصمیمی گرفتند.

ایشان نمی‌خواستند من بیش از ظرفیت خودم حرکت کنم و دچار آسیب شوم. من آن زمان فقط به خواسته و اشتیاق خودم فکر می‌کردم، اما مهندس از جایگاهی بالاتر به شرایط من نگاه می‌کردند و ظرفیت من را در نظر می‌گرفتند.

این موضوع برای من درس بزرگی داشت. همان‌طور که یک پدر اجازه نمی‌دهد فرزندش بدون آمادگی و شناخت وارد مسیری خطرناک شود، مهندس هم نمی‌خواستند من بدون در نظر گرفتن ظرفیت خودم، دچار آسیب شوم.

در اینجا می‌خواهم به نکته دیگری هم اشاره کنم که از تجربیات شخصی خودم به دست آورده‌ام؛ موضوع تعهد.

من همیشه سعی کرده‌ام تعهداتی را که می‌پذیرم، در زمان مقرر انجام بدهم. بارها تجربه کرده‌ام که وقتی به تعهد خودم به‌موقع عمل کرده‌ام، خیر و برکت آن را در زندگی‌ام دیده‌ام.

حدود سی سال پیش، از یکی از بازاریان مبلغ پنجاه هزار تومان قرض گرفتم و قول دادم یک ماهه آن را برگردانم. اما نزدیک زمان پرداخت، هنوز نتوانسته بودم پول را تهیه کنم. موضوع را با همسرم در میان گذاشتم. ایشان طلاهای خودشان را فروختند و کمک کردند تا بتوانم به قولم عمل کنم.

وقتی پول را به آن شخص تحویل دادم، از من پرسید آیا واقعاً توانسته‌ای خودت این پول را فراهم کنی؟ گفتم نه، اما من به شما تعهد داده بودم که سر یک ماه پولتان را برگردانم و برای همین هر طور شده باید به قولم عمل می‌کردم.

آن روز برای من بسیار ارزشمند بود؛ چون فهمیدم تعهد فقط یک حرف نیست، بلکه مسئولیتی است که باید پای آن ایستاد.

به نظر من، وقتی انسان با خودش، با دیگران و با خداوند پیمانی می‌بندد، باید برای انجام آن تلاش کند. البته هر تعهدی باید متناسب با توان و ظرفیت انسان باشد.

من بارها در کنگره دیده‌ام افرادی که با عمل کردن به تعهداتشان، مسیر زندگی‌شان تغییر کرده است. این‌ها تجربه‌هایی است که خودم لمس کرده‌ام و دوست دارم دیگران هم با شناخت و آگاهی آن را تجربه کنند.

در پایان، از جناب مهندس دژاکام تشکر می‌کنم که با کشف متد DST و آموزش بخشش، مسیری را پیش روی ما قرار دادند که بتوانیم دوباره زندگی کنیم، به آرامش

برسیم و در حد توانمان به دیگران کمک کنیم.

من اگر امروز در این جایگاه ایستاده‌ام، نتیجه آموزش‌ها، محبت‌ها و فرصت‌هایی است که در کنگره ۶۰ در اختیارم قرار گرفته است.

امیدوارم بتوانم همیشه قدردان این جایگاه باشم و در مسیر بخشش، خدمت و حرکت درست، قدم‌های مؤثرتری بردارم.

از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .