English Version
This Site Is Available In English

در مسیر زندگی افرادی هستند که چراغ راه ما می‌شوند

 در مسیر زندگی افرادی هستند که چراغ راه ما می‌شوند

نهمین جلسه از دوره چهاردهم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی جهانبین شهرکرد؛ به استادی راهنمای محترم مسافر مرتضی، نگهبانی مسافر مرتضی و دبیری مسافر وحید ، با دستور جلسه: " بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان ( مقالات تخصصی ، درمان سیگار و کاهش وزن )" سه‌شنبه ۱۲ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.  

خلاصه سخنان استاد؛  

سلام دوستان، مرتضی هستم، یک مسافر.

در ابتدا از نگهبان محترم جلسه، مسافر مرتضی، همچنین ایجنت و مرزبانان نمایندگی تشکر می‌کنم که این فرصت خدمت را در اختیار من قرار دادند تا بتوانم در کنار شما عزیزان آموزش بگیرم.دستور جلسه امروز درباره بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای ایشان است؛ دستاوردهایی که هرکدام از آن‌ها دریچه‌ای تازه به روی زندگی ما باز کرده‌اند؛ از مقالات علمی گرفته تا درمان سیگار، کاهش وزن و کتاب ساختمان جسم.

اگر بخواهم از نگاه خودم به این موضوع نگاه کنم، باید کمی به عقب برگردم؛ به زمانی که انسان از مسیر اصلی خودش فاصله گرفت. در برداشت من، داستان زندگی انسان، داستان دور شدن و دوباره بازگشتن است. انسان اشتباه کرد، از مسیر اصلی خودش فاصله گرفت و فرصتی پیدا کرد تا با حرکت، تلاش و تغییر، دوباره خودش را پیدا کند. انگار به ما گفته شد که با اعمال و رفتارمان نشان بدهیم که می‌توانیم اشتباهات گذشته را جبران کنیم و دوباره در مسیر درست قرار بگیریم.

خداوند ما را در این کره خاکی قرار داد، اما برای درست زندگی کردن، فقط حضور در این دنیا کافی نبود؛ ما به شناخت، آگاهی و آموزش نیاز داشتیم. به همین دلیل، پیامبران آمدند و قوانین و فرامین الهی را برای هدایت انسان‌ها به همراه آوردند. اما سؤال اینجاست: چرا با وجود این همه آموزش و راهنمایی، باز هم انسان دچار مشکل می‌شود؟ به نظر من، گاهی مشکل از ناآگاهی خود من است؛ گاهی درست نمی‌خوانم، درست نمی‌فهمم و گاهی هم با وجود دانستن، به آنچه آموخته‌ام عمل نمی‌کنم. نتیجه این ناآگاهی و افراط و تفریط، چیزی جز بیماری، رنج، گرفتاری و از دست دادن تعادل در زندگی نیست.

اما خداوند مهربان است و هیچ‌وقت انسان را به حال خودش رها نمی‌کند. همیشه در مسیر زندگی افرادی هستند که چراغ راه ما می‌شوند؛ انسان‌هایی که با دانش، تجربه و آگاهی، مسیر درست را به ما نشان می‌دهند. من اعتقاد دارم یکی از بزرگ‌ترین نعمت‌هایی که نصیب ما شده، حضور آقای مهندس دژاکام در زمانه ماست. ایشان هم مانند بسیاری از ما با مسئله اعتیاد روبه‌رو بودند، اما با تفکر، تحقیق، تجربه و تلاش توانستند راهی برای عبور از این مشکل پیدا کنند؛ راهی که فقط برای خودشان نبود، بلکه امروز هزاران انسان از آن بهره می‌برند.

آقای مهندس به ما یاد دادند که چگونه زندگی کنیم، چگونه از مشکلات عبور کنیم و چگونه دوباره تعادل را به جسم و روان خودمان برگردانیم. به نظر من، ایشان قوانین زندگی را برای ما مهندسی کردند. همان‌طور که می‌دانیم، مهندسی با اندازه‌ها و مقیاس‌ها ارتباط دارد. آقای مهندس به من یاد دادند که در زندگی کجا باید اندازه نگه دارم، کجا قدم بردارم، کجا توقف کنم و کجا حد و مرز خودم را بشناسم؛ چون بسیاری از مشکلات من نتیجه همین افراط و تفریط‌ها بود؛ چیزهایی که شاید در گذشته حتی متوجه آن‌ها هم نبودم. آموزش‌های آقای مهندس باعث شد آرام‌آرام خودم را بشناسم و به تعادل نزدیک‌تر شوم.

اگر بخواهم برداشت خودم را از این آموزش‌ها بیان کنم، تصور می‌کنم می‌توانیم آن‌ها را در قالب سه ضلع یک مثلث ببینیم: زمان، مال و جسم.

ضلع اول، زمان است.آقای مهندس به ما یاد دادند که هیچ چیزی یک‌شبه به وجود نمی‌آید و هیچ تغییری بدون طی شدن فرآیند زمان اتفاق نمی‌افتد. برای ساختن، برای تغییر کردن، برای به دست آوردن و حتی از دست دادن، به زمان نیاز داریم. من در گذشته خیلی وقت‌ها می‌خواستم همه‌چیز سریع اتفاق بیفتد، اما امروز می‌دانم که برای رسیدن به هر هدفی باید صبر کنم، حرکت کنم و اجازه بدهم زمان کار خودش را انجام بدهد.

ضلع دوم، مال است.خداوند نعمت‌ها و دارایی‌هایی را در اختیار ما قرار داده، اما به ما آموزش داده شده که در مال خودمان سهم دیگران را هم ببینیم. یعنی همه آنچه در اختیار من قرار دارد، فقط برای من نیست و باید حق دیگران را بشناسم و به صاحب حق برگردانم. این آموزش به من یاد می‌دهد که بخشندگی، رعایت حق دیگران و درست مصرف کردن، بخشی از تعادل در زندگی است.

ضلع سوم، جسم است.ما برای زندگی در این جهان به جسم نیاز داریم. جسم وسیله‌ای است که به کمک آن زندگی می‌کنیم، حرکت می‌کنیم، آموزش می‌گیریم و به اهدافمان می‌رسیم. آقای مهندس به ما یاد دادند که جسم ما دو بخش دارد؛ صور آشکار و صور پنهان. صور پنهان از جهان‌بینی و آموزش‌ها تأثیر می‌گیرد و صور آشکار ما از مواد غذایی و آنچه وارد جسممان می‌کنیم، تغذیه می‌شود. اینکه چه بخوریم، چقدر بخوریم، چگونه بخوریم و چه زمانی بخوریم، موضوعاتی هستند که آقای مهندس در کتاب ساختمان جسم و کاهش وزن به زبان ساده برای ما توضیح داده‌اند.

به نظر من، این کتاب فقط درباره کاهش وزن نیست؛ درباره شناخت جسم و یاد گرفتن روش درست مراقبت از آن است. ما باید قدر جسم خودمان را بدانیم، چون همین جسم سالم است که به ما فرصت می‌دهد بیشتر زندگی کنیم، بیشتر آموزش بگیریم و به تعهدی که در زندگی داریم، پایبند بمانیم. آقای مهندس فقط درباره جسم و اعتیاد به ما آموزش ندادند. ایشان تجربه‌ها و یافته‌های خودشان را در قالب کتاب‌های ارزشمندی در اختیار ما قرار دادند.

کتاب «عبور از منطقه ۶۰‌‌ درجه زیر صفر» حاصل تجربه سفر اول ایشان است؛ کتابی که برای من و بسیاری از انسان‌ها چراغ راه بوده و فقط مختص افراد مصرف‌کننده نیست، بلکه هر انسانی می‌تواند از آموزش‌های آن بهره‌مند شود. در ادامه، ۱۴ وادی عشق را برای شناخت بهتر انسان و مسیر زندگی به نگارش درآوردند. کتاب «حال شما چطور است؟» هم برای من اهمیت زیادی دارد؛ چون به ما کمک می‌کند نگاهی به درون خودمان بیندازیم و حال واقعی خودمان را بشناسیم؛ همان احساسات، نگرانی‌ها، شب‌بیداری‌ها، ناکامی‌ها و لحظه‌های خوب و بدی که شاید خیلی وقت‌ها از بیان آن‌ها ناتوان هستیم.

و کتاب «ادموند و هلیا» که با زبانی زیبا، سفر انسان و مسیر تکامل او را برای ما ترسیم می‌کند. وقتی به این دستاوردها نگاه می‌کنم، متوجه می‌شوم که آقای مهندس چقدر برای آموزش و آگاهی انسان‌ها تلاش کرده‌اند و چه گنجینه ارزشمندی را در اختیار ما قرار داده‌اند. اما به نظر من، مهم‌ترین نکته این است که ما فقط به خواندن این کتاب‌ها و شنیدن این آموزش‌ها اکتفا نکنیم؛ بلکه باید آن‌ها را وارد زندگی خودمان کنیم.

منِ مرتضی باید از خودم بپرسم: آیا از زمانی که وارد کنگره شده‌ام، توانسته‌ام بهتر زندگی کنم؟ آیا توانسته‌ام جسمم را بهتر بشناسم؟ آیا در رفتارم تعادل بیشتری به وجود آمده؟ آیا اجازه می‌دهم اطرافیانم هم در کنار من زندگی خوبی داشته باشند؟ چون آموزش زمانی ارزش واقعی پیدا می‌کند که در رفتار و کردار من دیده شود.

در پایان می‌خواهم بگویم آقای مهندس به ما یاد دادند که زندگی فقط زنده بودن نیست؛ زندگی کردن خودش یک هنر و یک آموزش است. بیایید قدر این فرصت، قدر این آموزش‌ها و قدر حضور چنین انسانی را بدانیم و فراموش نکنیم که با حرکت، راه نمایان می‌شود. همان‌طور که آقای مهندس به ما آموزش داده‌اند، معجزه حیات، خود حیات است. پس تلاش کنیم درست زندگی کنیم، قدر جسم و زمان و داشته‌هایمان را بدانیم و اجازه بدهیم دیگران هم در کنار ما زندگی کنند. و در پایان از شما می‌خواهم آقای مهندس دژاکام را با تمام وجود تشویق کنید.

از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید،‌‌ از همه شما سپاسگزارم.  

نگارنده: مسافر محمد لژیون‌۵ 

عکاس: مرزبان محترم مسافر صابر 

تنظیم: مسافر علی لژیون ۷

ارسال: مرزبان خبری مسافر صابر

نمایندگی جهانبین شهرکرد/مسافران

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .